Blogivia

Klik op de vliegtuigjes voor meer info.

Grotere kaart weergeven

Op een uur rijden van Santa Cruz heeft Callecruz een tehuis voor straatkinderen: La República. En zoals het een republiek toe behoort, heeft La República ook een president. ‘El presidente’ wordt door de staatsburgers (ciudadanos) verkozen en staat aan het hoofd van de regering (mede gevormd door de vice-president en de secretaris). Gasten die al enkele maanden op La República verblijven en vooruitgang hebben gemaakt, kunnen de sociale ladder beklimmen en van ‘plebs’ evolueren naar staatsburger. Hiertoe moeten geïnteresseerde gasten (en opvoeders) een aanvraag richten aan de regering, die dit verzoek al dan niet goedkeurt.

Als staatsburger heb je eerst en vooral stemrecht. Zo mag je mee de wetten van La República stemmen, maar je kan ook mee bepalen wie staatsburgerschap krijgt. Staatsburgers mogen in tegenstelling tot de nieuwelingen af en toe het tehuis ook eens verlaten (bvb om boodschappen te gaan doen in Santa Cruz) en krijgen meer zakgeld.

Sinds het vertrek van de vorige president 2 maanden geleden, was La República regeringsloos. Hoog tijd voor nieuwe presidentsverkiezingen dus. Dit verliep gelukkig allemaal wat vlotter dan in België: op een half uurtje was de klus geklaard en was de nieuwe regering een feit.

De uitslag wordt vol spanning afgewacht door enkele presidentskandidaten.

Enrique (rechts) ligt op kop voor de rol van secretaris. Hij glundert helemaal.

De presidentskandidaten: Eduardo (uiterst links) is verkozen tot vice-president, Enrique (tweede van links) wordt secretaris en Julio (rood t-shirt) is de nieuwe president!

Het is pasen en ook in Bolivia gaat dat niet onopgemerkt voorbij. Vanaf Witte Donderdag worden de kerken platgelopen en menig processie trekt door de straat. Voor ons betekent pasen vooral: verlengd weekend. Hier is Goede Vrijdag nl een feestdag ipv tweede paasdag. Veel hebben we niet gedaan: wat geluierd, wat getennist, wat gezwommen, wat gegeten, wat gaan drinken, wat op de plaza gezeten…

Vandaag hebben we zoals het hoort zelfgeverfde eitjes gegeten. Ook de paashaas ontbrak niet op het appel. Hier en daar wordt er in Bolivia wel eens een paasei verstopt, maar het is zeker geen gewoonte zoals in België. En de paasklokken? Die hebben we in elk geval niet zien overvliegen.

Gisteren in El Deber, de krant van Santa Cruz:

Claus sterft na aanvragen euthanasie
De Belgische schrijver Hugo Claus, één van de opvallendste figuren van de Europese literatuur, kandidaat-Nobelprijswinnaar zonder succes en permanent criticus van het establishment, stierf gisteren in een hotel in Antwerpen nadat hij euthanasie had aangevraagd. Enkele van zijn bekendste werken zijn Het Verdriet van België (’La pena de Bélgica’) en De Zwaardvis (’El pez espada’).

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit iets van Claus heb gelezen. Ondertussen heb ik al veel goeds over zijn werk gehoord en als hij zelfs in staat is de Boliviaanse kranten te halen (waar literatuur zelden een onderwerp is), ben ik bijna verplicht iets van hem te lezen.

Bij ons volgend België-bezoek zal ik mij eens een Verdriet aanschaffen.

Sinds een paar maanden onderhoud ik een blog in het Spaans. Als bio-ingenieur en natuurliefhebber stoorde het mij dat het milieu maar heel sporadisch het nieuws haalt en dat het bewustzijn rond milieu zo goed als onbestaande is in Bolivia. Ik doopte de blog Bolivida: ‘vida’ betekent leven in het Spaans.

Heel wat postjes op Bolivida hebben te maken met ontbossing. Dit is namelijk een groot probleem, zeker in Santa Cruz, waar wij wonen. Een ander onderwerp dat op Bolivida heel wat aandacht krijgt zijn de Nationale Parken van Bolivia: ze zijn heel weinig bekend, maar een paar zijn echt van wereldniveau. Ik probeer op Bolivida de schoonheid van deze Nationale Parken te tonen met foto’s. Gerelateerd aan dit thema heb ik het ook over de biodiversiteit van Bolivia, die tot de hoogste van de wereld behoort.

Verder heeft Bolivida het over chemische vervuiling (door pesticiden en vuilnisbelten), akoestische vervuiling (een heel groot probleem in de Boliviaanse steden), de overstromingen die Bolivia de laatste jaren teisteren en uiteraard ook over de chaqueo (de branden die Bolivia ieder jaar treffen in september). Zonder twijfel komen daar nog thema’s bij in de toekomst.

Neem dus gerust een kijkje op Bolivida, de berichten over de Nationale Parken bevatten vooral foto’s (echt de moeite!) en kennis van het Spaans is dus niet noodzakelijk. Ik heb het op Blogivia al gehad over de ontbossing in Santa Cruz, maar ik ga het hier zeker ook nog hebben over een paar van de onderwerpen op Bolivida.

Dit is het weerbericht voor de komende dagen in Santa Cruz. Hoewel de voorspellingen niet echt nauwkeurig te noemen zijn, ziet het er toch goed uit. Wanneer we contact hebben met mensen op het thuisfront gaat het uiteraard af en toe over het weer. Belgen durven wel eens klagen over het Belgische weer, en wie kan ze geen gelijk geven?

Maar af en toe missen we dat Belgische weer. Vooral in de kou hebben we soms wel zin: wat zou het geweldig zijn om nog eens in de sneeuw te kunnen gaan wandelen, een dikke jas, handschoenen en een muts aan te doen, een lekkere warme choco te drinken, wat op te warmen bij een haardvuurtje,… Tijdens de Boliviaanse winter (als het zomer is in België) is het wat frisser in Santa Cruz en als we dan ’s nachts onder het donsdeken kunnen kruipen, genieten we daar echt van.

Moraal van het verhaal: hoe ongelooflijk het ook kan klinken, zelfs heimwee naar het Belgische weer bestaat!

Omdat we nog steeds naar de VRT luisteren horen we soms verkeersberichten zoals dit (klik op de playtoets):

Als we zoiets horen moeten we altijd een beetje lachten. Op de Boliviaanse radio wordt geen verkeersinfo uitgezonden en al helemaal geen berichten over een loslopende hond. Een Boliviaans verkeersbericht zou zo kunnen klinken:

Op zon- en feestdagen zou je het volgende bericht kunnen horen:

En met carnaval zou je het volgende te horen kunnen krijgen:

PS: dit is een experimentje van Maarten met audio. Laat zeker weten wat je er van vindt (kritiek ook welkom)!

Gisteren in El Deber:

De Boliviaanse gemeenschap in Brussel is maandag gestart met een soldariteitscampagne om geld in te zamelen voor het door de overstromingen getroffen Bolivia. Hiertoe hebben ze via de Boliviaanse ambasade in België een rekeningnummer geopend bij de BBVA-bank.

Dit is het rekeningnummer voor de geïnteresseerden: 642-0427862-93.

Zoals Lucas Biglia hier zegt: donderdag zal Argentinië (en daarmee ook heel Zuid-Amerika) live kunnen genieten van Anderlecht-Bayern Munchen! Ik denk dat ik mijn werkuren wat ga aanpassen en ga profiteren van deze gelegenheid. Voor de duidelijkheid: het is hier 5 uur vroeger dan in België en dus zal ik de wedstrijd kunnen zien in de namiddag.

Alles heeft te maken met de Argentijnse kolonie van Anderlecht. De Europese ploegen met veel Latijnse spelers krijgen uiteraard meer aandacht in de Zuid-Amerikaanse sportverslaggeving. Vandaar dat ESPN donderdag live vanuit Brussel uitzendt. Ik ga me er voor zetten!

De laatste weken is er in Bolivia heel wat te doen geweest rond enkele lynchpartijen die het leven hebben gekost aan meerdere personen. Deze lynchpartijen zijn in landelijke gebieden in Bolivia geen zeldzaamheid: in de laatste twee jaar lieten 38 mensen het leven bij deze wrede publieke terechtstellingen.

Meestal gaat het als volgt in zijn werk: er wordt een misdaad gepleegd (meestal een diefstal, overval of moord) en collega’s, familieleden of vrienden van het slachtoffer gaan op zoek naar de daders. Als ze de vermoedelijke daders te pakken hebben, worden deze in het openbaar vastgebonden, geslagen, verbrand en soms ook gemarteld. Er verzamelt zich een menigte rond het gebeuren en de gemoederen raken dermate opgehitst dat zelfs de politie niet meer durft ingrijpen uit schrik zelf slachtoffer te worden van opgehitste menigte (als er al polititieagenten in de buurt zijn). In sommige gevallen haalde men de vermoedelijke daders zelfs uit handen van de politie.

Los van het feit dat de slachtoffers van de lynchpartijen geen eerlijk proces krijgen (het staat vast dat er ook al onschuldige slachtoffers zijn gevallen), is het niet noodzakelijk een zware misdaad die aan de basis ligt van een lynchpartij. Vorige week werden drie politieagenten door een menigte tot ter dood gemarteld omdat ze mensen hadden gechanteerd bij een wegcontrole (op de foto één van de slachtoffers) en eind vorig jaar werd iemand gelyncht omdat hij een gasfles had gestolen.

Dikwijls worden de lynchpartijen in één adem genoemd met de ‘justicia comunitaria’, de gemeenschapsrechtspraak. Dit is een vorm van rechtspraak gebaseerd op traditie en veelal gebruikt door indigene bevolkingsgroepen. In de discussie die momenteel woedt in Bolivia wordt niet altijd het onderscheid gemaakt tussen de lynchpartijen en de gemeenschapsjustitie.  Maar het eerste is gewoon een vorm van wraak en op zich een nieuwe misdaad, het tweede is een cultureel gegeven dat een verrijking kan zijn van de gewone rechtspraak.

De oorzaken die aan de basis liggen van de lynchpartijen zijn de afwezigheid van de staat in afgelegen, rurale gebieden (geen politie, geen onderzoeksrechters, geen rechtbanken, …) en het verloren vertrouwen van de mensen in de justitie. Het is waar dat de Boliviaanse rechtspraak traag, inefficiënt en dikwijls ook corrupt is, maar dat rechtvaardigt in geen enkel geval een lynchpartij. De aanstokers van de lynchpartijen dragen een zware verantwoordelijkheid en het is een goede zaak dat deze mensen door het gerecht sinds kort hard worden aangepakt.