Blogivia

Morgenavond is het weer steracteur sterartiest. Johan zit al 2 weken niet op de pijnbank! Heel fijn, want dat betekent dat er velen voor hem gestemd hebben! Doe zo verder zou ik zeggen, want hij heeft jullie stemmen nog steeds nodig! Blijf Mobile School steunen!

Jaja, Johan zit weer op de pijnbank! Vandaar mijn oproep om tot vrijdag weer massaal voor Johan te stemmen en hem zo in de show te houden. SMS Johan naar 3470 of bel naar 0905 563 02 en steun zo de Mobile School! Alvast bedankt aan alle lieve mensen die reeds gestemd hebben!

Uit goede bron heb ik vernomen dat Johan reeds op de pijnbank is terecht gekomen. Normaal ben ik tegen stempersmsspelletjes, maar ik roep jullie toch op om massaal voor Johan te stemmen. ‘t Is niet voor mij, maar voor Mobile School en de miljoenen straatkinderen wereldwijd. En natuurlijk de straatkinderen van Santa Cruz die zo hun best gedaan hebben een mooi filmpje voor Johan te maken.

Ik heb de andere kandidaten niet gezien, maar wel het liedje van Johan. Hij verdient beter dan de pijnbank!

Nog tot de volgende uitzending (16 november) kunnen jullie trachten Johan in de show te houden. Pas aan het begin van de volgende aflevering wordt bekendgemaakt wie mag blijven en wie moet gaan. En ook deze keer gaat er telkens 10 cent van elke sms naar Mobile School.

Sms Johan naar 3470 of bel 0905 563 02 !

p

Vrijdag 9 november start het tweede seizoen van ‘Steracteur sterartiest’ op één. Dertien acteurs zingen hierbij wekelijks een nummer. De jury geeft commentaar en mag per acteur twee nummers voorstellen voor de volgende aflevering. De kijker heeft alles in handen: door te sms’en beslist hij wie doorgaat naar de volgende aflevering en wat die zal zingen! Elke sms van de kijker is goed voor 10 eurocent die naar het goede doel gaat van de acteur op wie hij stemde.

Johan Terryn heeft de Mobile School gekozen als goede doel. Hulporganisaties die met straatkinderen werken, kunnen een schooltje aanvragen bij Mobile School. Als de aanvraag goedgekeurd wordt, draagt Mobile School alle kosten om het schooltje te maken en de straathoekwerkers ter plaatse op te leiden. Ondertussen rijden er al schooltjes rond in Azië, Latijn-Amerika, Oost-Europa en Afrika en stromen de aanvragen voor volgend jaar binnen. Per schooltje is er 10 000 euro nodig.

De straathoekwerkers van Callecruz werken reeds een aantal jaar met een mobile school. We hebben hier in Santa Cruz alvast een videofilmpje gemaakt voor ‘Steracteur sterartiest’, dus misschien zien jullie de Callecruzploeg binnenkort wel op tv!

Kijk dus vanaf vrijdag met z’n allen naar ‘Steracteur sterartiest’ en sms JOHAN 2 naar 3470 en steun zo de Mobile School!

Velen onder jullie weten waarschijnlijk dat Sara en ik tot eind 2007 in Bolivia zouden blijven. Dat moment komt met rasse schreden dichterbij, dus waarom horen jullie niets over onze plannen voor de periode daarna? Omdat we er zelf nog niet uit zijn…

Alles heeft te maken met de herorganisatie van Volens, de Belgische NGO waar we beiden voor werken. Volens heeft een plan voor de komende 3 jaar ingediend bij de Belgische ontwikkelingssamenwerking, maar de goedkeuring daarvan moet gebeuren door de nieuwe minister van ontwikkelingssamenwerking. Het ziet er naar uit dat de aanstelling van de nieuwe regering en dus ook van die minister nog even op zich kan laten wachten, en dus blijven ook wij nog een tijdje in het ongewisse.

Bovendien hervormt Volens ook zijn partnerorganisaties in de landen in het Zuiden: met enkelen wordt de samenwerking beëindigd, enkele nieuwe partners komen er bij. CIPCA, de organisatie waar Maarten voor werkt, is niet opgenomen in het nieuwe programma en dus heeft Maarten zich kandidaat gesteld voor een andere functie binnen Volens. Sara’s partnerorganisatie is wel opgenomen in het volgende programma en ook zij heeft zich kandidaat gesteld voor een functie bij Volens. Maar een officiële bevestiging van Volens dat we ook volgend jaar coöperant kunnen blijven, hebben we nog niet in de bus gekregen.

Wat weten we dan wel? Volens heeft een regeling uitgewerkt voor de huidige coöperanten waardoor deze enkele maanden langer aan de slag kunnen blijven en zo de onzekere periode kunnen overbruggen. Tot maart 2008 blijven we dus zeker nog in Bolivia.

Voor de geïnteresseerden: Volens heeft op zijn websites de nog openstaande vacatures voor het nieuwe programma geplaatst. Op de website vind je uiteraard ook wat meer uitleg over Volens zelf.

De voorbije weken ben ik druk in de weer geweest met het afnemen van enquêtes met families waar CIPCA mee werkt. Over het terreinwerk heb ik al wat bericht, in dit postje zou ik graag een paar portretten tonen van mensen die ik tijdens dit werk ben tegengekomen. De foto´s zijn al een tijdje geleden genomen, enkele namen en details ben ik helaas al vergeten, maar allemaal zijn het sympathieke mensen, nieuwsgierig naar die gringo die hen komt bezoeken en allerlei rare vragen stelt.

Dit is Don Simon en (een deel van) zijn familie. Hij en zijn familie migreerden 5 jaar geleden naar Guarayos. Don Simon wou perse enkele zelf gekweekte limoenen mee op de foto.

Don Quintin met zijn vrouw Demetria. Don Quintin is een uiterst sympathieke man, die samen met zijn vrouw 5 jaar geleden uit Cochabamba verhuisde naar Guarayos. Zijn kinderen heeft hij in al die tijd niet gezien. Demetria was ernstig ziek toen we hen bezochten en vertrok de volgende dag naar Santa Cruz (300 kilometer ver) voor een operatie. Ik weet helaas niet hoe het ondertussen met haar gaat.

Don Teodoro poseert bij de prikkeldraad die met hulp van CIPCA geconstrueerd werd. Hij zal binnenkort beginnen met het kweken van schapen.

Een groep vrouwen uit Santa María vergaderen om afspraken te maken hoe ze de plantenkwekerij van het dorp verder gaan uitbaten.

Deze vrouw (ik ben haar naam vergeten) is weduwe. Haar oudste zoon probeert brood op de plank te brengen door mais en soja te kweken.

Dit meisje bleef me maar nieuwsgierig aankijken.

Doña Micaela is 62, leeft alleen en probeert met het verbouwen van rijst de schoolkosten van haar 3 kleinkinderen, die in Santa Cruz wonen, te bekostigen.

Deze twee deugnieten stoorde ik bij hun knikkerspel.

Een van de dingen waar ik in Santa Cruz maar niet aan kan wennen is het contrast tussen arm en rijk. Je wordt er constant mee geconfronteerd. Regelmatig neem ik me voor wat meer postjes over mijn werk met straatkinderen te schrijven, maar ik vind het moeilijk om al mijn indrukken in woorden te gieten. Al surfend kwam ik het volgende aangrijpende filmpje tegen en omdat beelden nog steeds meer zeggen dan woorden wil ik het graag met jullie delen.

De voorbije 4 weken heb ik bijna volledig doorgebracht in Guarayos, de provincie waar CIPCA zijn projecten heeft voor kleine landbouwers en indianen. Samen met enkele collega’s heb ik enquêtes afgenomen van families die met CIPCA werken om een beter beeld te krijgen van hun inkomen en hun economie. We bezochten 80 families in 16 dorpen en legden meer dan 3.000 kilometer af.

Onderweg kwamen we heel wat dingen tegen. Een schets:

Een artesanale bakkerij.

Een aap die hond rijdt.

Een taitetú, een soort kruising tussen een everzwijn en een stekelvarken. Dit beestje was nog aanhankelijker dan een hond.

Een gringo in een jeep op een vlot.

Een vrouw die de was doet.

Genetisch gewijzigde soja.

Coca, dat ik ondertussen al goed weet te waarderen, vooral tijdens lange autoritten.

Een koe die niet nee zegt tegen een goede massage.

Een stuk boomstam, die ik en mijn collega’s
even als speeltuin hebben gebruikt.

Meer foto’s zoals steeds op Flickr.

De laatste drie weken heb ik heel wat tijd doorgebracht in Guarayos. CIPCA bereidt namelijk een groot onderzoek voor naar de inkomens van de boeren- en indianenfamilies waar we mee werken en ik ben de verantwoordelijke voor dit onderzoek in het kantoor in Santa Cruz.

Concreet betekent dit dat ik mee heb gewerkt aan het ontwerp van het enquêteformulier voor het onderzoek en de voorbereidingen heb gedaan voor het veldwerk in Guarayos, waar CIPCA Santa Cruz zijn werkterrein heeft. Volgende week krijgen de mensen die de enquêtes gaan afnemen een vorming (ik zal fungeren als supervisor van de kleine enquête-equipe) en de week daarop beginnen de enquêtes. Die zullen zo’n twee weken duren.

De voorbije dagen ben ik druk in de weer geweest met het rondbrengen van uitnodigingen aan de families die we gaan enqueteren. Guarayos is behoorlijk groot (de provincie is groter dan België) en ik heb dus heel wat kilometers achter de rug: 1.500 (inclusief de 300 kilometer heen en terug van en naar Santa Cruz) in tweeëneenhalve dag, waarvan het merendeel achter het stuur van een Toyota Landcruiser Jeep.

Guarayos is een mooi gebied, met heel wat bossen rijk aan biodiversiteit (getuige daarvan de carachupa hierboven, een nachtelijk buideldier, die ik kon vastleggen op de gevoelige plaat in het huis dat CIPCA huurt in Ascensión de Guarayos) en, op het eerste gezicht, idyllische dorpjes van de Guarayos-indianen. Maar als je Guarayos wat beter leert kennen, stoot je op illegale houtkap, grootschalige ontbossing, sociale conflicten rond grondeigendommen en zware corruptie.

Als bosbouwer zijn het vooral de ontbossing die me tegen de borst stuiten. Langs de grote weg Santa Cruz - Trinidad, die door Ascensión loopt, vind je uitgestrekte weides en rijst- en zonnebloemakkers die tot voor kort nog onder bos lagen. Ontwikkeling heet dat dan, maar het zijn de grootgrondbezitters uit de streek die de grote winsten opstrijken. De lonen die deze eigenaars betalen aan hun lokaal personeel dat nagenoeg al het werk doet is karig (3 euro per dag kan al behoorlijk genoemd worden) en dikwijls zijn deze mensen dagen of weken van huis en leven ze in zeer bescheiden condities.

Ook de houtpiraterij is een groot probleem. Er wordt gezegd dat Bolivia één van de beste boswetgevingen heeft ter wereld. Het grote probleem is dat er nagenoeg geen controle is en dat de corruptie welig tiert, ook binnen de Superintendencia Fortestal, de overheidsinstantie belast met het toezicht op het bosbeheer. Op de wegen in Ascensión kom je dan ook met de regelmaat van de klok vrachtwagens tegen, volgeladen met boomstammen. Dikwijls zijn deze vrachtwagens tot op draad versleten en zijn de boomstammen van een omvang in België onbekend. Omgekantelde houttransportwagens zijn dus ook helemaal niet onbekend.

Als gevolg van deze piraterij is bijvoorbeeld de Mara (mahonie) zo goed als verdwenen uit de bossen van Guarayos. Het hout is zo waardevol dat de piraten ook jonge bomen zijn beginnen kappen, zodat de natuurlijke verjonging van de soort in het gedrang is gekomen. Er zijn wel initiatieven om het bos duurzaam te beheren (Bolivia is het land met de grootste oppervlakte bos onder gecertificeerd beheer), maar de corruptie en het gebrek aan controle zorgt ervoor dat er enkel op papier sprake is van duurzaam bosbeheer.

Bijensteek op mijn hoofd in de imkerij, een geschoten, stuiptrekkend en bloedend gordeldier aan mijn voeten achterin de jeep, een motowedstrijd in een indianendorp met vallende deelnemers vlak voor mijn zitplaats, … Het veld intrekken is altijd een beetje avontuur!

Ter gelegenheid van de verjaardag van dorp, waren ik en mijn collega’s van CIPCA op 2 augustus in Urubichá (een Guarayos-indianendorp, in het noorden van het departament Santa Cruz). De lust om veel te schrijven ontbreekt, dus hierbij een klein foto- en video verslagje.

De processie die ieder jaar rond het dorpsplein trekt en eindigt bij de kerk:

[youtube]WviI-sA3pqU[/youtube]

Don Octavio…

… en zijn vers geoogste honing:

De motowedstrijd, hét grote spektakel van de dorpsverjaardag…

…met een aandachtige gringo (let op de tas!)…

… en een val:

Meer foto’s van veldwerk vind je hier.