Blogivia

Als één van mijn laatste wapenfeiten als coöperant in Bolivia heb ik samen met Tom Pellens (ondertussen ook ex-coöperant van Volens) de open brief die president Evo Morales aan de EU schreef over de zogenaamde Europese terugkeer-richtlijn vertaald.  De richtlijn ligt momenteel ter goedkeuring voor aan werd goedgekeurd door het Europees parlement en wil de problematiek van de illegale migranten aanpakken.  Maar volgens Morales gaat de richtlijn daarbij te ver en schendt de mensenrechten.  Morales roept dan ook op de nieuwe richtlijn niet goed te keuren.

Hoewel de brief niet altijd even logisch is opgebouwd, ben ik het wel eens met de wat volgens mij de grondboodschap is van de brief: in de globale discussie over liberalisering wordt er vooral benadrukt wat het Noorden goed uitkomt en wordt voorbijgegaan over wat het Noorden niet zo goed uitkomt.  De richtlijn is voor mij ook een uiting van het gebrek aan solidariteit met het Zuiden waardoor de EU de laatste jaren wordt gekenmerkt.

Je vindt de brief op de website van 11.11.11, op de website van MO* en op de website van Volens.

Tijdens de voetbalmatch had ik een hele hoop schoolkindjes om mij heen die maar wat graag op de foto wouden. En daar heb ik duchtig van geprofiteerd!

8 april blies Callecruz 17 kaarsjes uit en dat werd natuurlijk gevierd op La República. Alle leerjaren van het schooltje van Callecruz voerden een nummertje op. Ook de ploeg van de NATs (Niños y Adolescentes Trabajadores of Werkende Kinderen en Jongeren) en de straatploeg ontsnapten niet aan het spektakel. Na de optredens was het tijd voor voetbal: de gasten van de school tegen de gasten van La República. ’s Middags werd er afgesloten met een voor de gelegenheid geslacht varken uit de oven.

Dag op dag twee jaar geleden kwam ik aan in Bolivia. Zonder Sara, zonder woonplaats, met maar een half mondje Spaans maar met veel nieuwsgierigheid en een nieuwe job. Later kwam Sara aan, trokken we in ons huis, leerden we nieuwe mensen kennen, kochten we een jeepje en leerden we het Spaans al doende. (Op de foto een pas aangekomen Maarten, met nog een Belgisch, wit melkhuidje en vooral luisterend in plaats van pratend vanwege een nog beperkte Spaanse woordenschat)

2 jaar is lang en tegelijk ook niet lang. Het lijkt alsof we nog steeds maar pas zijn aangekomen, maar ondertussen kunnen we zeggen dat we de mooie en lelijke kanten van Bolivia goed hebben leren kennen (hoewel we eigenlijk alleen Santa Cruz echt goed kennen). Mooie kanten zijn de warmte van de mensen, de natuur en landschappen, de diversiteit en (voor ons) het exotische en het anders-zijn. De lelijke kanten zijn allemaal gelinkt aan armoede in de brede zin van het woord: economische armoede, armoede in educatie, armoede in rechtvaardigheid en justitie.

Maar eigenlijk wil ik het in dit postje over mijn nieuwe job hebben. Sinds begin deze maand werk ik niet meer voor CIPCA, waar ik werkte vanaf mijn aankomst in Bolivia. Ik had een contract tot december vorig jaar, waar door omstandigheden met 3 maanden verlengd werd. Alles had te maken met het ontbreken van een Belgische minister van ontwikkelingssamenwerking die het nieuwe 3-jarenplan van Volens moest goedkeuren. Maar het ontbreken van de minister gaf me wel de tijd om mijn werk bij CIPCA goed af te ronden. Sinds een week werk ik voltijds op het nieuwe kantoor van Volens hier in Santa Cruz.

In het zijn nieuwe programma 2008-2010 heeft Volens 3 projecten in Bolivia en Peru: 1 in Peru rond coöperatieven van kleine producenten van koffie en cacao, 1 in Santa Cruz rond straatkinderen en 1 in het Zuiden van Bolivia met organisaties van Guaraní-indianen. Ik werk in het centrale kantoor in Santa Cruz als verantwoordelijke voor de communicatie en de educatie rond communicatie.

Ik ga proberen de communicatie tussen de nieuwe coöperanten en de organisaties waar we mee samenwerken zo goed mogelijk te laten verlopen en ik ben verantwoordelijk voor de informatiestroom tussen de regio Bolivia-Peru en het Volenskantoor in Brussel. Een belangrijk onderdeel van deze stroom is de uitwisseling van informatie tussen Volens in Bolivia en Peru en de solidariteitsgroepen. Deze solidariteitsgroepen krijgen een belangrijkere plaats in de werking van Volens in het nieuwe programma. Verder zal ik verantwoordelijk zijn voor het onderdeel van onze regio op de website volensamerica.org, die heel binnenkort zal vernieuwd worden. Ook zal ik vorming geven aan de coöperanten en de partnerorganisaties over communicatie.

Natuurlijk is communicatie helemaal niet waar ik voor gestudeerd heb. Ik denk dat ik mag zeggen dat ik mijn nieuwe job voor een heel stuk te danken heb aan Blogivia: door onze blog ben ik geïnteresseerd geraakt in communicatie en heb ik heel veel bijgeleerd over websites, internet, fotografie en alles wat daarmee te maken heeft. Mijn carriere neemt dus weer een nieuwe wending, maar één ding is zeker: ik heb er wel zin in!

Op een uur rijden van Santa Cruz heeft Callecruz een tehuis voor straatkinderen: La República. En zoals het een republiek toe behoort, heeft La República ook een president. ‘El presidente’ wordt door de staatsburgers (ciudadanos) verkozen en staat aan het hoofd van de regering (mede gevormd door de vice-president en de secretaris). Gasten die al enkele maanden op La República verblijven en vooruitgang hebben gemaakt, kunnen de sociale ladder beklimmen en van ‘plebs’ evolueren naar staatsburger. Hiertoe moeten geïnteresseerde gasten (en opvoeders) een aanvraag richten aan de regering, die dit verzoek al dan niet goedkeurt.

Als staatsburger heb je eerst en vooral stemrecht. Zo mag je mee de wetten van La República stemmen, maar je kan ook mee bepalen wie staatsburgerschap krijgt. Staatsburgers mogen in tegenstelling tot de nieuwelingen af en toe het tehuis ook eens verlaten (bvb om boodschappen te gaan doen in Santa Cruz) en krijgen meer zakgeld.

Sinds het vertrek van de vorige president 2 maanden geleden, was La República regeringsloos. Hoog tijd voor nieuwe presidentsverkiezingen dus. Dit verliep gelukkig allemaal wat vlotter dan in België: op een half uurtje was de klus geklaard en was de nieuwe regering een feit.

De uitslag wordt vol spanning afgewacht door enkele presidentskandidaten.

Enrique (rechts) ligt op kop voor de rol van secretaris. Hij glundert helemaal.

De presidentskandidaten: Eduardo (uiterst links) is verkozen tot vice-president, Enrique (tweede van links) wordt secretaris en Julio (rood t-shirt) is de nieuwe president!

Op de website van 11.11.11 (www.11.be) staat een aankondiging in verband met inleefstages die Volens aanbiedt in landen in het Zuiden. Hier volgt de aankonding:

Volens biedt je de mogelijkheid om deel te nemen aan een van de projecten van haar partnerorganisaties in het Zuiden. De inleefstages hebben niet in de eerste plaats de bedoeling om “te werken”. Ze willen de kans bieden andere culturen beter te begrijpen, het dagelijkse leven van de plaatselijke bevolking te beleven en hun weerbaarheid te waarderen.

We verwachten van de deelnemers een geëngageerde interesse voor vreemde culturen en een bewogenheid voor de ontwikkelingsproblematiek. De inleefstages richten zich tot gemotiveerde en sociaal geëngageerde personen (25 tot 45 jaar) met al enige werkervaring in België. De inleefstages zijn niet geschikt als stage in het kader van een opleiding.

We bieden stagemogelijkheden rond diverse activiteiten en in verschillende landen. Het aanbod verschilt van jaar tot jaar. Deze individuele inleefstages gaan elk jaar door tussen april en december. Ze duren bij voorkeur 3 maanden (minstens 6 weken).

Voorbereiding:

De kandidaten nemen verplicht deel aan twee voorbereidende weekends. Tevens zal een voorbereidend werkje moeten gemaakt worden over het land, project, soort stage, e.d. m. Een goede kennis van de taal van het betrokken land is vereist.

Na de stage:

Na afloop van de inleefstage wordt een evaluatieweekend gehouden;
de stagiair maakt een kort verslag over zijn/haar stage en komt dit persoonlijk toelichten.

Budget:

Volens staat in voor de organisatie van de voorbereidende weekends en het evaluatieweekend. Deelname hieraan is kostenloos.
De stagiair staat zelf in voor de kosten van vlucht, verblijf en verzekeringen.
Verblijven bij een gastgezin of bij de coöperant is meestal mogelijk.
In uitzonderlijke gevallen kan Volens een kleine tussenkomst voorzien.

Hier kan je meer lezen, hier vind je het aanbod aan stages voor 2008 (er zijn ook stage bij Callecruz, de organisatie waar Sara hier in Santa Cruz voor werkt!) en zo stel je je kandidaat (deadline: 14 maart).

Ondertussen is 2008 al een paar weken oud en omdat ons verblijf in Bolivia oorspronkelijk maar tot eind 2007 ging duren, hebben we al een paar vragen gekregen over hoe lang we nog gaan blijven en wat we nu gaan doen. Laten we dat eens op een rijtje zetten.

Volens, de Belgische NGO waar we voor werken, heeft eind 2007 een nieuw programma ingediend bij de DGOS (Directoraat Generaal voor Ontwikkelingssamenwerking) voor de periode 2008-2010. Maar omdat er zolang geen regering was (en dus ook geen minister van ontwikkelinssamenwerking) kon dat programma niet worden goedgekeurd.

Het programma is tot nu ook nog altijd niet goedgekeurd, waardoor Volens de mogelijkheid heeft gegeven aan zijn cooperanten om te kiezen voor een verlenging van hun contract tot eind maart. Zowel Sara en ik zitten in deze situatie: tot eind maart werken we bij de organisatie waar we vorig jaar bij werkten (Maarten bij CIPCA-Santa Cruz, Sara bij Callecruz).

Volens kon natuurlijk niet stil blijven zitten en heeft ondertussen een grote selectieprocedure achter de rug voor het invullen van de posten van het nieuwe programma.  Als alles goed loopt en het nieuwe programma wordt goedgekeurd, dan wordt Maarten de verantwoordelijke voor de communicatie van de regio Bolivia-Perú van Volens.  Wat Sara zal doen, is nog niet helemaal duidelijk.

Volens is ondertussen op zoek naar een nieuw kantoor in Santa Cruz, want door de nieuwe manier van werken en het nieuwe project in Santa Cruz, zou het oude kantoor te klein worden.  Sara en ik, als cooperanten in Santa Cruz, helpen ook bij deze zoektocht.

Alles hangt er dus nog een beetje vanaf, maar het ziet er naar uit dat we nog een tijdje in Bolivia zullen blijven. En natuurlijk zal Blogivia jullie blijven informeren!

Kerst is weer in aantocht. Net als vorig jaar valt er Santa Cruz - mede door de tropische temperaturen - niet veel kerstsfeer op te snuiven. Hier en daar vind je een schuchter kerstboompje of wat schrale lichtjes.

Om de straatkinderen toch wat kerstgevoel te geven, ben ik met de straathoekwerkers en een groep straatkinderen naar het zwembad getrokken. Daar werden de magen gevuld, kerstkaartjes gemaakt en konden de gasten genieten van een verfrissende duik. Telkens weer ben ik verbaasd te zien hoe graag deze gasten knutselen. Van de jongste (8 jaar) tot de oudste (18 jaar) werd er met uiterste concentratie aan de kaartjes gewerkt. Even werden ze uit de ellende van het leven in de kanalen weggehaald en mochten ze weer kind zijn. Een bloemlezing:

En wat zijn onze plannen voor de feestdagen?

Net als vorig jaar trekken we er met de eindejaarsperiode vandoor. We hebben ons jeepke laten nakijken en hebben onze lange arm gebruikt om onze paspoorten vervroegd uit La Paz te laten terugkomen (ze waren daar om ons visum te laten verlengen). Onze koffers zijn ook gepakt, morgen vertrekken we. Dit zijn onze bestemmingen (klik op de icoontjes):

Grotere kaart weergeven

Het zijn echter niet deze bestemmingen die het doel van de reis zijn: we kijken vooral uit naar de wegen en landschappen ertussen. We zullen zowel tropische bossen, de droge chaco, bergen en valleien als hoogvlaktes doorkruisen. Er liggen ook heel wat nationale parken langs de route. Daar stoppen we zeker ook. Duimen dat ons jeepke het allemaal uithoudt!

Vandaag in De Standaard:

Johan Terryn volgt cursus Turkse muziek

Als Johan Terryn vrijdagavond de pijnbank overleeft in ‘Steracteur, Sterartiest’, moet hij de Turkse superhit ‘Simarik’ zingen. Om zijn accent weg te werken en de juiste danspassen te leren, trok de acteur gisteren naar een Gentse kroeg vol Turken.

Van Mesut en Abdullah leerde hij de goede uitspraak en juiste bewegingen. ‘Niet evident’, zuchtte Terryn na afloop. De Gentse Turken waren naar verluidt meteen dol op Terryn.

Een reden te meer om voor Johan te stemmen!

Sinds vorige vrijdag zit Johan op de pijnbank. Dat betekent dat jullie tot en met vrijdag weer met zijn allen moeten stemmen om hem in Steracteur/sterartiest te houden! Meermaals stemmen mag natuurlijk ook, want dat betekent meer centjes voor Mobile School.

Sms JOHAN naar 3470 of bel 0905 563 02.