Blogivia

Vanmiddag ben ik Sara gaan ophalen op de luchthaven. De vaste taximan van Volens, El Canguro (de kangoeroe) kon ons niet voeren, en daarom was het zijn broer: El Conejo (het konijn). De vlucht was op tijd en alles is onderweg zonder problemen verlopen. We zijn dus met z’n tweeën netjes aangekomen in Santa Cruz.

(more…)

Momenteel bevindt Sara zich ergens tussen Milaan en Buenos Aires, 30.000 voet boven de Atlantische Oceaan. Zij is dus ook vertrokken en ik wacht met spanning haar aankomst af. Over hoe haar reis verloopt heb ik geen nieuws, ik weet alleen dat ik haar morgen om half twee ’s middags (half acht ’s avonds in België) ga ophalen op de luchthaven van Santa Cruz.

Als ze een beetje fit uit het vliegtuig stapt, zou ik haar morgennamiddag al willen meenemen naar een paar huisjes die ik uit de advertenties in de krant heb gehaald. Maar waarschijnlijk is het beter dat nog even uit te stellen en haar hier op het appartementje van Volens eerst wat te laten uitrusten.

Zondagnacht reizen we immers verder naar Cochabamba, een rit van meer dan 10 uur. In Cochabamba, halverwege tussen de Andes en het laagland, vindt vanaf maandag een ontmoeting plaats van alle coöperanten van Volens in Peru, Bolivia en Argentinië. Ook de plaatselijke partnerorganisaties waar de coöperanten werken zijn uitgenodigd. En Sara, als partner van een kersverse coöperant, is ook uitgenodigd.

Morgen nieuws van Sara’s aankomst!

Ik laat even weten dat ik zonder enig probleem en zelfs zonder vertraging ben aangekomen in Santa Cruz.  Voorlopig verblijf ik een een hotel in het centrum.

Ik heb ondertussen ook kennis gemaakt met mijn nieuwe baas en collega’s.  Ook hier geen problemen: het kantoor, de organisatie en de mensen lijken mij helemaal in orde.

Zo gauw ik wat heb kennis gemaakt met de stad en wat ben ingewerkt, zal ik ook hierover wat laten weten.  Maar tot nu toe dus geen problemen!

Hier het eerste berichtje op Blogivia vanuit Zuid-Amerika!  Nog niet vanuit Bolivia, maar wel vanuit Buenos Aires, Argentinië.  Ik moet hier een half dagje wachten op mijn vlucht naar Santa Cruz, maar na een vlucht van bijna 14 uur is dat een aangename afwisseling met de, zoals gewoonlijk, te kleine vliegtuigzetels.

Er zijn mogelijk nog problemen met de vliegmaatschappij die me naar Santa Cruz moet brengen.  De kans bestaat dat ik een nachtje in Buenos Aires moet doorbrengen.  Dat zou ik ook niet zo erg vinden, want Buenos Aires is een heel leuke stad en het hotel zou dan betaald worden door de vliegmaatschappij.

Mijn Spaans blijkt nog ruim voldoende om mezelf verstaanbaar te meken en de mensen te verstaan.  Zo dadelijk ga ik mij een lekker Argentijns koffietje aanschaffen en wat Argentijnse actualiteit doornemen.  Zo valt een lange vliegreis toch nog goed mee!

Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik nog 5 uur en 40 minuten in België. Dit is dan ook meteen mijn laatste postje dat ik vanuit België op Blogivia zet. En bij deze zou ik graag iedereen willen bedanken voor alle afscheidscadeautjes, verhuishulp en plezante momenten tijdens de laatste weken. Al dat afscheid nemen is niet zo fijn, maar het deed wel deugd iedereen nog eens te zien!

Sara zal het hier nog een kleine twee weken zonder mij moeten stellen (en ik in Bolivia natuurlijk ook zonder haar). Dat is niet zo lang, maar we zullen toch heel blij zijn als we terug verenigd zullen zijn, daar in Santa Cruz. Trouwens, eergisteren was voor Santa Cruz de dag met de meeste neerslag van het jaar en heel wat straten stonden blank. Hopelijk is dit al wat opgeklaard tegen zondagavond, wanneer ik aankom.

Zo gauw ik wat heb kunnen wennen aan Bolivia (en wat ben gerecupereerd van de lange reis en de jetlag) zal ik op Blogivia mijn eerste indrukken laten verschijnen, met hopelijk ook al wat foto’s.

Spannende groeten,

Maarten

Gisteren hebben we een groot deel van onze spullen verhuisd. Bereidwillige familieleden stelden hun kelder of garage ter beschikking om gedurende een kleine twee jaar ons huisgerief op te slaan. Waarvoor nogmaals dank!

Dit betekent natuurlijk wel dat we momenteel in een zeer leeg en kaal huis wonen. Samen met het nakende vertrek zorgt dit voor een zeer raar gevoel tijdens de laatste dagen in België. Maar dat was misschien ook wel zo geweest zonder een leeg huis. Alleen al het besef dat je de mensen rondom je zo’n lange tijd niet meer gaat zien zorgt ook al voor heel wat emoties. Bij elk afscheid moet je nagaan of je elkaar voor het vertrek nog gaat weerzien en als dat niet het geval is moet er Echt Afscheid worden genomen. Wat meestal niet zo fijn is. Maar we kiezen er natuurlijk voor onszelf dit aan te doen. En uiteindelijk komen we ook weer gewoon terug.

Vorige week donderdag, 23 maart, was mijn laatste werkdag bij de Vlaamse Landmaatschappij. Na exact twee jaar sloeg ik de (draai)deur achter me dicht op de Gulden-Vlieslaan. Dat werd ‘gevierd’ met een mooi afscheidsfeestje (hoewel we natuurlijk Geerts stage-einde niet mogen vergeten!). Hierbij zou ik al mijn ex-collega’s, in de CD en in de PA’s, nog eens willen bedanken voor de mooie tijd op de VLM. Bedankt, ook voor het schitterende cadeau: met mijn nieuwe verrekijker zal geen zeldzame kolibrie in de verte, geen in het bladerdak verscholen bedreigde boomkikker en geen detail van de vacht van die lama daar aan de horizon mij kunnen ontsnappen!

Vandaag zijn de voorbereidingen voor het vertrek heel wat opgeschoten. Niet alleen hebben we de details voor onze heenvlucht vernomen (zie Aftellen), we hebben ook een nieuwe huurder voor ons huis gevonden. Een last valt zo van ons af want vertrekken zonder nieuwe huurder zou heel wat problemen betekend hebben.

Met dit probleempje van de baan kunnen we wat rustiger naar de verhuis van volgend weekend uitkijken. Het tuinhuis puilt ondertussen uit van de bananendozen die dringend moeten gevuld worden met boeken, kleren en ander huisgerief. Zondag zullen de meubels en dozen voor een hele tijd gestockeerd worden in de kelder van Maartens tante. Het hele huis wordt nog niet volledig leeggehaald aangezien Sara na de verhuis nog drie weken in het huis zal wonen (Maarten nog één week).

We proberen ook onze frigo en vriezer tijdig leeg te eten, maar mensen die onze Koreaanse mastodont kennen zullen beamen dat dit geen gemakkelijke opdracht is! Verder worden er stappen ondernomen om de auto te verkopen en worden gemeentehuizen, banken, mutualiteiten en aanverwante afgelopen om al het papierwerk in orde te maken. Ook tandartsen en dokters kregen ons onlangs over de vloer.

We houden jullie op de hoogte van de rest van de voorbereidingen.

Op 8 april om 18:25 zal Maarten de Belgische bodem achter/onder zich laten om 30 uur en 55 minuten later de Boliviaanse bodem te bereiken. Sara zal op 21 april om 15:00 vertrekken voor een reis van 28 uur en 35. Alitalia zal ons via Italië vervoeren naar Buenos Aires, Argentinië. Vandaar zullen we met Lloyd Aerea Bolivian en Aerolineas Argentinas het laatste traject van de reis naar Viru Viru International Airport bij Santa Cruz afleggen. Allebei zullen we bij aankomst 18 uur 35 minuten op het vliegtuig gezeten hebben.

Dit alles natuurlijk in de veronderstelling dat alles vlot verloopt. Vliegreizen willen wel eens langer duren dan gepland. Maar dat hopen we natuurlijk te vermijden. In ieder geval staat ons vertrek nu echt vast en kan het echte aftellen beginnen!

Het vertrek nadert met rasse schreden (zie ook de countdown op Blogivia) en de voorbereidingen zijn dan ook in volle gang. We zijn op zoek naar nieuwe huurders voor ons huis (dat ondertussen ook te vinden is op hebbes.be en zeer binnenkort ook in de Passe Partout), de auto zal worden overgekocht door Maartens vader, bananendozen worden verzameld voor de verhuis en allerlei administratieve zaken worden in orde gebracht. Eind deze week worden we inentingsgewijs medisch in orde gebracht voor het vertrek en een laatste bezoek aan de tandarts staat ook op het programma. Ook op het werk wordt het vertrek voorbereid.

Het eerste afscheid is ook al een feit: wegens een reis naar China voor zijn werk hebben we al afscheid moeten nemen van Bertje. Als je erover begint na te denken dat je elkaar voor zo’n lange tijd niet meer gaat zien, dan geeft dat wel een raar gevoel. Waarschijnlijk zullen we dat gevoel de komende weken nog wel meer ervaren…

Ondertussen zorgt de eindeloze winter die dit jaar maar niet uit ons land wil wegtrekken er wel voor dat het verlangen naar de zon en de warmte het afscheid met België wat draaglijker zal maken. Zeker als je op Blogivia het weerberichtje voor onze nieuwe woonplaats wat in het oog houdt. De laatste weken is de temperatuur in Santa Cruz volgens mij niet onder de 23°C gezakt!