Blogivia

Woensdag speelde de nationale voetbalploeg van Bolivia voor het eerst sinds meer dan een jaar nog eens een wedstrijd. Als tegenstander werd El Salvador gekozen en de wedstrijd werd in La Paz gespeeld, op grote hoogte. De ploeg van El Salvador kwam pas een dag voor de wedstrijd toe in La Paz en had dus amper tijd om zich aan de hoogte aan te passen, waardoor de overwinning van de Bolivianen eigenlijk op voorhand vaststond: het werd 5-1.

Ik zag de wedstrijd in Ascensión de Guarayos. In Guarayos is maar 1 tv-station. Vroeger was er nog een tweede, maar een paar weken geleden heeft de bliksem het tweede station geëlimineerd. Het enige station dat nu nog overblijft zendt overdag programma’s van andere zenders uit. Helemaal zeker ben ik er niet van, maar ik heb een sterk vermoeden dat dit op een illegale manier gebeurd. In ieder geval, om zeven uur begint het lokale nieuws: heel amateuristisch gemaakt en enorm grappig om te zien. Soms is de nieuwsuitzending ook wel wat triest. Zo wordt er regelmatig om financiële hulp gevraagd voor bijvoorbeeld een vrouw die net beviel van een tweeling en die verlaten werd door haar man of voor iemand met een enorm gezwel in het gezicht die geen geld heeft voor een doktersbezoek. In ruil voor een kleine financiële bijdrage voor het goede doel, mogen de mensen die geld naar de studio brengen even in beeld komen.

Maar wat gebeurde er in de uitzending voor de wedstrijd Bolivia-El Salvador? Er werd aangekondigd dat de wedstrijd niet zou worden uitgezonden omdat de bewoners van Ascensión ‘hun abonnement niet hadden betaald’. Enkel als er genoeg mensen hun abonnementsgeld van 3 bolivianos (30 eurocent) zouden komen betalen in de studio, zou de wedstrijd toch worden uitgezonden. En enkele arme mensen trapten er in: er werd effectief geld naar de studio gebracht.

Zoals verwacht werd vanaf 8 uur de wedstrijd gewoon uitgezonden. Op het scherm verscheen de boodschap dat dit te danken was aan een ‘anoniem bedrijf’ dat een gulle schenking had gedaan en aan de enkele arme sloebers die zo goedgelovig waren om met hun centen tot aan de studio te komen om toch de wedstrijd niet te moeten missen. Schaamteloos boerenbedrog dus, maar de tv-zender, eigendom van de burgemeester, heeft in Ascensión niets te vrezen…

Vandaag was het de 179ste River Plate-Boca Juniors, de grote derby tussen de twee grootste ploegen van Buenos Aires, en dus ook van Argentinië. Om even een idee te geven wat dit wil zeggen:

• De hele week hebben de Argentijnse sportzenders hier duels tussen de twee clubs uit de oude doos gehaald en werd er uitgebreid verslag gedaan van de trainingen van beide teams.
• Vandaag begon de uitzending voor de wedstrijd zo’n vier uur voor het startfluitsignaal van de scheidsrechter. Je kon live volgen hoe de spelers van Boca samenkwamen in een hotel, hoe de spelers per bus van het hotel naar het stadion van River werden gereden (de hele tijd gevolgd door een helicopter) en hoe het gesteld was in de wedstrijd van de reserven van de twee ploegen.
• Na de wedstrijd vierden de winnaars en hun supporters uitzinnig de zege. Carlos, een Argentijn waarmee ik de wedstrijd samen bekeek, zei dat een zege in een Superclásico eigenlijk meer waard is dan een kampioenschap (dat in Argentinië wel maar 17 speeldagen lang is, waardoor er twee per jaar worden gespeeld).

River won na een fijne partij met 3-1, met twee doelpunten van Higuaín, een jonge talentvolle speler waar we nog veel van zullen horen, denk ik. Het doelpunt van Boca kwam van de voet van Palacio, de enige veldspeler uit de Argentijnse competitie die de selectie van de nationale ploeg haalde op het voorbije WK. Die gaat het volgens mij ook helemaal maken, net als zijn ploegmaat Gago. Ik ben alvast een fan van deze drie.

De sfeer was enorm in het stadion: enorm veel vlaggen, gezang en gedans gedurende de hele wedstrijd, en vuurwerk. Gelukkig was er geen geweld in het stadion, wat wel eens anders is.

Ik ben ondertussen een grote fan van het Argentijns voetbal…

Een paar dagen terug verscheen op de website van de UEFA een berichtje over de vrouwenvoetbalploeg van KFC Rapide Wezemaal.  KFC Rapide Wezemaal is de ploeg waar ik de jeugdreeksen heb doorlopen en enkele van de personen die in het artikel worden genoemd zijn voor mij geen onbekenden.  Het artikel deed me even terugdenken aan de mooie tijd die ik had bij de club.

De Ladies van Rapied domineren ondertussen het Belgische vrouwenvoetbal, zoals duidelijk blijkt uit het bericht.  Toch een mooie prestatie van een ploeg met beperkte middelen (de mannen van KFC Rapide spelen in de provinciale afdelingen), vooral als je weet dat de concurrentie Anderlecht en Standard heet.

De Ladies spelen dit seizoen Europees.  Ik wens ze veel succes!

Mensen die mij een beetje kennen weten wel dat ik een grote voetbalfan ben. Misschien kunnen we wel stellen dat het Zuid-Amerikaanse voetbal ook een rolletje heeft gespeeld in de keuze om een tijdje in Bolivia te gaan wonen. Een postje over ‘fútbol’ dus…

Voetbal is hier in Bolivia, net zoals in heel Zuid-Amerika, enorm populair. Op straat lopen heel wat mensen rond met truitjes van hun favoriete ploeg (Boliviaanse, maar dikwijls ook Argentijnse en Braziliaanse ploegen), de kranten bevatten steeds een goede brok voetbal en op tv vind je ook altijd wel een kanaal om de voetbalhonger te stillen. In die mate zelfs dat je hier de oefenwedstrijden van Europese ploegen live kan volgen. Ook heb ik hier op tv Vincent Kompany al op de dwarslat zien koppen in de voorrondes van de Champions League.

Enkele dingen typisch aan het Zuid-Amerikaanse voetbal:

• Er wordt enorm meegeleefd met derby’s. Die worden hier clásicos genoemd. In de Boliviaanse stadiums (is dit een correct Nederlands woord?) zit meestal niet zo veel volk, maar bij een clásico is dit helemaal anders. Er is ook een ‘Superclásico’: de wedstrijd tussen de twee grootste Argentijnse ploegen, River Plate en Boca Juniors (beiden uit Buenos Aires). Die wedstrijd wordt over heel Zuid-Amerika gevolgd.

(more…)

Bolivia is er tot nu toe slechts twee keer in geslaagd zich te plaatsen voor het wereldkampioenschap voetbal. De laatste keer was in 1994 toen Bolivia de openingswedstrijd mocht spelen tegen regerend wereldkampioen Duitsland (dat later ook België uitschakelde, met de hulp van een blinde Zwitser). De kenners onder u herinneren zich wellicht de zeer korte invalbeurt van Marco Etcheverri in die eerste wedstrijd van het WK in de VS. De toenmalige, langharige sterspeler van de Boliviaanse selectie werd na minder dan een minuut op het veld te hebben gestaan met een rode kaart naar de douches verwezen.

(more…)