Blogivia

Vrijdag 9 november start het tweede seizoen van ‘Steracteur sterartiest’ op één. Dertien acteurs zingen hierbij wekelijks een nummer. De jury geeft commentaar en mag per acteur twee nummers voorstellen voor de volgende aflevering. De kijker heeft alles in handen: door te sms’en beslist hij wie doorgaat naar de volgende aflevering en wat die zal zingen! Elke sms van de kijker is goed voor 10 eurocent die naar het goede doel gaat van de acteur op wie hij stemde.

Johan Terryn heeft de Mobile School gekozen als goede doel. Hulporganisaties die met straatkinderen werken, kunnen een schooltje aanvragen bij Mobile School. Als de aanvraag goedgekeurd wordt, draagt Mobile School alle kosten om het schooltje te maken en de straathoekwerkers ter plaatse op te leiden. Ondertussen rijden er al schooltjes rond in Azië, Latijn-Amerika, Oost-Europa en Afrika en stromen de aanvragen voor volgend jaar binnen. Per schooltje is er 10 000 euro nodig.

De straathoekwerkers van Callecruz werken reeds een aantal jaar met een mobile school. We hebben hier in Santa Cruz alvast een videofilmpje gemaakt voor ‘Steracteur sterartiest’, dus misschien zien jullie de Callecruzploeg binnenkort wel op tv!

Kijk dus vanaf vrijdag met z’n allen naar ‘Steracteur sterartiest’ en sms JOHAN 2 naar 3470 en steun zo de Mobile School!

Ons huis heeft sinds kort wat te lijden van schizofrenie: we wonen op nummer 156 van wat iedereen kent als Avenida Centenario, maar een paar weken geleden werd tegen een kleine vergoeding ons officiële huisnummer met de officiële straatnaam aan onze voordeur bevestigd. Nu wonen we dus ook op Avenida Hernando Zanabria 2115 (het is bovendien eigenlijk Avenida Hernando Sanabria, genoemd naar een schrijver uit Santa Cruz).

En er is meer: door de exoticiteit van Maartens naam is er een administratief foutje geslopen in zijn Boliviaanse identiteitskaart: officieel heet hij in Bolivia Maaten. Tot nu toe heeft hij er nog geen last mee gehad, hopelijk blijft dit zo.

Tijd voor de oplossing van het raadseltje. Floris was er het dichtst bij, maar Geert krijgt de originaliteitsprijs. De misvormde Michelinmannetjes bestaan uit zwembanden die na een dag dienst terug naar het magazijn worden gebracht.

Zondag zijn we met enkele collega’s van Volens naar Aqualand geweest. Aqualand is een waterpretpark even buiten Santa Cruz en heeft enkele leuke atracties.

Grotere kaart weergeven
Volg de link naar de grotere kaart en klik op de vormen en icoontjes voor wat meer uitleg en wat foto’s.

Als uitsmijter hier nog een filmpje van Volens-collega Jan die zich laat gaan op de Kamikaze.

Wie heeft er een idee wat er in het volgende filmpje gaande is?

Als je het denkt te weten, laat dan je reactie achter. De oplossing binnen een paar dagen…

Het zat er weer eens bovenarms op tussen de centrale regering in La Paz en het departament Santa Cruz de afgelopen dagen. Het begon allemaal met een conflict over wie er bevoegd is voor het innen van luchtvaartbelastingen op de internationale luchthaven Viru Viru van Santa Cruz. Officieel is het innen van deze belastingen een federale aangelegenheid, maar lokale functionarissen begonnen vorige week met het opeisen van belastingen die ‘onder de vleugel’ moesten worden betaald door piloten van vertrekkende vliegtuigen.

American Airlines, één van de belangrijkste maatschappijen die internationale vluchten aanbied naar Santa Cruz, protesteerde hiertegen en liet een leeg vliegtuig terugvliegen naar Miami, met heel wat gefrustreerde passagiers als gevolg. Als reactie liet de regering de luchthaven gewapenderhand innemen met een nachtelijke interventie in ware commandostijl, waarbij enkele lichtgewonden vielen. Een zeer provocatieve maatregel, en de reactie van de lokale machthebbers en de bevolking van het departament Santa Cruz liet niet op zich wachten.

Er werd opgeroepen tot een optocht naar de luchthaven (op 17 km ten noorden van de stad) met als doel deze te ‘heroveren’ op de militairen. Het kwam tot schermutselingen met traangas en enkele lichtgewonden, maar uiteindelijk trokken de militairen zich terug.

Het conflict rond de luchthaven van Santa Cruz is eigenlijk een manifestatie van de wrijvingen tussen de regering van president Evo Morales en de relatief rijke departamenten in het oosten van het land. Deze laatsten eisen meer autonomie voor het bestuur van hun regio en verwijten de president autoritaire trekken, racisme ten opzichte van de meer blanke bevolking van de regio en een beleid te sterk gericht op de hoger gelegen delen van Bolivia.

Zeker is dat de spanningen de laatste tijd steeds hoger oplopen in Bolivia. Het proces van het schrijven de nieuwe grondwet ligt zo goed als helemaal stil en botsingen tussen regering en oppositie worden frequenter. Beide partijen hebben de mond vol van vrede en overleg maar maken zich tegelijk schuldig aan overdreven uitspraken, opruiende taal en gebrek aan wil om tot een consensus te komen.

Het conflict rond de luchthaven haalde ook de Belgische pers. Op de website van De Morgen en op vrtnieuws.net vind je er meer over.

Vorig jaar zagen wij in het straatbeeld plots allemaal vrouwen opduiken gekleed in identieke paarse kleden. We wisten niet goed wat we er van moesten denken, tot we op een dag een hele processie van deze vrouwen tegenkwamen aan de kathedraal: het ging blijkbaar om een religieus gebruik.

Sinds een paar dagen zijn ze terug, deze vrouwen in het paars. En om ons terwille te zijn stond er vandaag in de krant een artikeltje over dit gebruik. De vrouwen in het paars zijn aanbidsters van de Señor de los Milagros (’Heer der Wonderen’), een schilderij van Christus dat in een klooster in Lima (Peru) hangt en waar heel wat wonderen aan worden toegedicht.

Ieder jaar in oktober dragen de aanbidsters van de Heer der Wonderen een maandlang een paars kleed met een wit touw als riem. Hiermee willen zij hun dankbaarheid uiten ten opzichte van de Heer.  De meeste aanbidsters danken de Heer voor het genezen van een zware ziekte. Dit gebruik heeft zijn oorsprong in Peru, maar is door Peruaanse migranten over bijna de hele wereld verspreid geraakt. In Santa Cruz eindigt de ‘maand in het paars’ met een processie tussen de kathedraal en een andere kerk in het centrum.

Dat het eigenlijk een echte boetedoening is merk je aan de commentaren van enkele vrouwen in het paars in de krant: het kleed is blijkbaar nogal dik en niet aangenaam bij de temperaturen die momenteel in Santa Cruz heersen.

Een van de dingen waar ik in Santa Cruz maar niet aan kan wennen is het contrast tussen arm en rijk. Je wordt er constant mee geconfronteerd. Regelmatig neem ik me voor wat meer postjes over mijn werk met straatkinderen te schrijven, maar ik vind het moeilijk om al mijn indrukken in woorden te gieten. Al surfend kwam ik het volgende aangrijpende filmpje tegen en omdat beelden nog steeds meer zeggen dan woorden wil ik het graag met jullie delen.

De laatste dagen loop ik (Sara) regelmatig te wenen. Niet omdat ik droevig ben, maar omdat ik last heb van Conjunctivitis, oftewel ontstoken bindweefsel van de ogen. Dit dankzij de Chaqueo.

De lucht is al een hele tijd troebel door de aanhoudende rook. Hoewel er geen wolkje aan de lucht is, zijn zon, maan en sterren maar wazig te zien. Mijn ogen hebben het - net als de ogen van vele Bolivianen - geweten!

Dit betekent voor mij dus brillen en druppelen! En hopen op een stevige regenbui, zodat de rook gaat liggen.

Net buiten de eerste ring van Santa Cruz (in noord-oosten), staat ‘el avión pirata’ (het piratenvliegtuig). Een taxichauffeur vertelde ons eens dat het vliegtuig indertijd bestuurd werd door een Russische piloot die om één of andere onduidelijke reden verplicht was te landen in Santa Cruz en na de landing spoorloos verdween.

Grotere kaart weergeven

Enig opzoekingswerk brengt een ander verhaal aan het licht. Roll out vertelt ons dat het gaat om een Lockheed Constellation die in 1961 door 2 Boliviaanse jachtvliegtuigen werd geïntercepteerd (waarbij 1 jager neerstortte, waarvan de piloot om het leven kwam). De Amerikaanse piloot van de Lockheed heette Robinson. Hij werd ingehuurd om tweewekelijks smokkelwaar te transporteren naar Santa Cruz, waar het vliegtuig met emmers terug werd bijgetankt.

Na de interceptie beval de rechtbank in La Paz dat aan het vliegtuig niet mocht worden geraakt en langzaam verkommerde het op de luchthaven El Trompillo, net buiten de tweede ring. In 1972 werd het vliegtuig gerestaureerd, naar het pleintje gebracht waar het nu staat en omgevormd tot bibliotheek. Later fungeerde het ook nog als reisbureau, restaurant en slaapplaats voor straatkinderen, maar nu vervult het alleen de functie van oriëntatiepunt (zeg ‘Avión Pirata’ en iedereen weet waar je het over hebt) en fungeert het als gigantisch reclamebord voor de Boliviaanse luchtvaartmaatschappij Aerosur.

Zie ook: Google Sightseeing

De voorbije weken paseerden Calle 13 en Julieta Venegas in Santa Cruz. Maarten zat in Guarayos, maar Eva en ik waren er als de kippen bij!

Calle 13 is een olijk hiphop- en alternatieve reggaetonduo uit Puerto Rico, gevormd door de stiefbroers Residente (Inwoner) en Visitante (Bezoeker). Ook hun stiefzus (PG-13) doet regelmatig een duit in het muzikale zakje. Onze huiskamer, keuken en Suzuki worden vaak opgevrolijkt door de deuntjes van hun CD’s ‘Calle 13′ en ‘Residente o Visitante’. Vooral Maarten durft zich tijdens de afwas wel eens laten gaan.

De opkomst voor het optreden van de Puertoricanen in Santa Cruz stelde een beetje teleur: er werden 10 000 fans verwacht, terwijl er maar 3000 opdaagden. Maar sfeer was er in elk geval wel! Het podium werd - naast Residente, Visitante en PG-13 - bevolkt door vele goede muzikanten (waaronder verschillende bongospelers) en met hun gat schuddende grieten.

Zondag was de accordeonspelende Julieta Venegas aan de beurt. De opkomst voor deze Mexicaanse zangeres was wat groter (een kleine 5000 man) en het optreden in openlucht, begeleid door een zacht briesje, zorgde voor een heuze festivalsfeer. Julieta droeg het publiek op haar handen en haar mooie liedjes klonken live nog beter dan op CD.