Blogivia

Dit is het weerbericht voor de komende dagen in Santa Cruz. Hoewel de voorspellingen niet echt nauwkeurig te noemen zijn, ziet het er toch goed uit. Wanneer we contact hebben met mensen op het thuisfront gaat het uiteraard af en toe over het weer. Belgen durven wel eens klagen over het Belgische weer, en wie kan ze geen gelijk geven?

Maar af en toe missen we dat Belgische weer. Vooral in de kou hebben we soms wel zin: wat zou het geweldig zijn om nog eens in de sneeuw te kunnen gaan wandelen, een dikke jas, handschoenen en een muts aan te doen, een lekkere warme choco te drinken, wat op te warmen bij een haardvuurtje,… Tijdens de Boliviaanse winter (als het zomer is in België) is het wat frisser in Santa Cruz en als we dan ’s nachts onder het donsdeken kunnen kruipen, genieten we daar echt van.

Moraal van het verhaal: hoe ongelooflijk het ook kan klinken, zelfs heimwee naar het Belgische weer bestaat!

In Samaipata zijn we toch even kunnen ontsnappen aan de carnavalsgekte: we hebben een tochtje gemaakt naar Las Minas, een berg op de rand van het Nationaal Park Amboró en op het terras van La Vispera hebben we zelfs plaatjes kunnen maken van een paar kolibri’s!

Dit weekend hebben we geprobeerd de carnavalgekte wat te ontsnappen. Maar niet alleen in Santa Cruz slaat de gekte ieder jaar toe: ook in Samaipata viel er moeilijk aan te ontsnappen.

Eerst is er de aanloop naar carnaval: dadelijk na nieuwjaar beginnen de voorbereidingen, met verkiezingen van de zogenaamde ‘reinas’, de Miss Carnavals die tijdens de stoet op de wagens zullen staan dansen en zwaaien naar de mensen. En al weken voor carnaval beginnen de ‘precas’, pre-carnavalstoeten die ieder weekend de stad doorkruisen. Deze dienen om de stoet te oefenen en om alvast wat in het feesten te komen.

En op zaterdag voor carnaval barst het feest helemaal los: 4 dagen lang wordt er gedronken en gedanst, worden er stoeten georganiseerd en klinkt er overal muziek (liefst zo hard mogelijk). En hierbij komt dan ook de ‘mojazón’: een watergevecht van enorme dimensies (zie de foto bij het vorige postje). Iedereen die over straat loopt kan het slachtoffer worden van waterballonnen, watergeweren (die in omvang echte mitrailleurs soms overtreffen), spuitbussen met schuim en emmers water.

Het ergst van al is dat heel wat carnaveleros het niet bij water houden, maar hun ballonnen en watergeweren vullen met inkt. Over straat loop je dan ook best in oude kleren en als het niet moet laat je de auto ook beter thuis. Het drankgebruik, dat in Bolivia sowieso al erg hoog ligt, neemt nog toe tijdens de 4 dagen van carnaval en samen met de mojazón leidt dit soms tot hallucinante taferelen.

Toch zijn er heel wat mensen die het carnaval maar niets vinden en soms leidt dit tot irritaties. Zo zagen we een taxichauffeur die de inkt op zijn wagen beu was en die een carnavalsvierder die zijn auto besmeurde een bloedneus sloeg. Zelf werden we ook het slachtoffer van de inkt: onze (witte) jeep werd beklad en al rijdend werd onze zijspiegel aan diggelen gegooid. De schuldige van dit laatste was een klein meisje, dat naar we vermoeden een steen in haar ballon had gestopt.

Ons besluit: volgend jaar zullen wij alvast niet in Bolivia zijn. Zoveel getolereerd alcoholmisbruik en vandalisme hoeft voor ons niet meer.

Op Blogivia hebben we het al eerder gehad over de enorme ontbossing die heeft plaatsgehad en nog steeds doorgaat in Santa Cruz. In een vorige post toonden we 2 satellietbeelden, eentje uit 1975 en eentje uit 2003. Het contrast tussen beide beelden is enorm.

Nu heb ik een filmpje gevonden dat de evolutie van (ongeveer) hetzelfde gebied toont tussen 1970 en 2000. Het is een filmpje van de NASA dat ik op youtube heb gezet:

Om een idee te geven van de omvang van de ontbossing: het getoonde gebied is ongeveer 90 op 160 kilometer groot. Volgens de NASA kende Santa Cruz één van de hoogste ontbossingsnelheden ter wereld.De stad Santa Cruz, waar wij wonen, ligt op 20 kilometer ten zuidwesten van het gebied uit het filmpje.

Het regent hier in Santa Cruz al vijf dagen pijpestelen. De straten staan blank, de kanalen en rivieren vol. De wijken buiten de derde ring zijn amper te bereiken omdat de aardewegen veranderd zijn in modderbaden

Niet alleen het departement Santa Cruz lijdt onder het weer. Grote gebieden van Bolivia hebben net als vorig jaar te kampen met overstromingen. Duizenden families zijn hun hebben en houden kwijt. Vele gewassen (bananen, aardappelen, rijst…) zijn verwoest. De verliezen worden nu al op 30 miljoen USD geschat.

De aanhoudende regen wordt veroorzaakt door La Niña (Het Meisje). Vorig jaar had Bolivia te kampen met El Niño (De Jongen). Een verschil tussen de twee is dat La Niña zich kenmerkt door lagere temperaturen. Eén van de oorzaken van La Niña is de botsing tussen de koude luchtstromen van de Pacifische Oceaan en de continentale warmte.

Ook op mijn werk heeft de regen invloed. De tunnels waarin de straatkinderen normaal slapen, staan vol water, waardoor het voor de straatploeg bijna onmogelijk is om hen te vinden. Ook met het Mobiele Schooltje kan er niet uitgereden worden.

Ons tuintje is ondertussen helemaal overgelopen en de hondendrollen drijven lustig rond. Om niet tot de enkels in het water te staan, moeten we dus creatief zijn.

Net op Facebook gevonden: een groep gewijd aan de grappige dingen die je in Santa Cruz kan tegenkomen. Er staan al 140 foto’s op en sommige zijn echte pareltjes van absurditeit. We staan zelf ook af en toe verstomd van wat we soms op straat te zien krijgen. Meestal zijn het spelfouten op reclameborden, spreuken op bussen en taxi’s en graffiti maar soms ook gewoon voertuigen, mensen en situatie’s. Hier een selectie.

Even een berichtje van geruststellling na een spannende Boliviaanse politieke week: er is (bijna) geen geweld uitgebroken en er is dit weekend vooral gefeest. In Santa Cruz kwamen meer dan 100.000 mensen bij elkaar in het stadspark om het nieuwe Autonome statuut van Santa Cruz te vieren (het cijfer is afkomstig uit de media van Santa Cruz, en dus zoals steeds met een korrel zout te nemen). Tegelijkertijd was er in La Paz een grote viering waarbij de nieuwe Boliviaanse grondwet officieel werd overhandigd aan de vice-president.

Ik sta nog altijd een beetje versteld van de absurditeit van de hele situatie: het oosten en het westen van het land vieren beiden feest en negeren elkaar gewoon helemaal. Beiden vieren een document dat meer macht toekent aan de staat (in het geval van de nieuwe grondwet) en de departementen (in het geval van de Autonome statuten). Op een hele resem punten spreken de twee documenten elkaar helemaal tegen en ze zijn dus onverenigbaar.

Een oplossing zou kunnen zijn de documenten naast elkaar te leggen en via onderhandeling tot een gezamenlijk akkoord te komen. Helaas is overleg en dialoog niet echt de sterkste kant van de Boliviaanse politice en bovendien hebben beide partijen zich in een positie gemanouvreerd waarin ze van hun achterban maar heel weinig toegevingen kunnen doen. Ik vrees dan ook dat het de voorspelde gewelddadige confrontaties enkel wat zijn uitgesteld door de fesitiviteiten van dit weekend.

Bolivia beleeft moeilijke tijden. Er werd een nieuwe grondwet goedgekeurd door de partij van president Evo Morales, maar deze wordt afgekeurd en illegaal genoemd door de oppositie. Als reactie hebben vier departementen uit de oostelijke laaglanden van het land een soort eigen grondwet opgesteld en goedgekeurd (ze noemen deze ‘autonome statuten’). Deze statuten omvatten onder andere het overhevelen van een hele reeks bevoegdheden naar de departementen, wat volledig in tegenspraak is met zowel de oude als de nieuwe nationale grondwet.

Als gevolg stijgen de socio-politieke spanningen ten top: Bolivia lijkt op springen te staan. Er gaan geruchten dat er zaterdag, bij de officiële instelling van het Autonoom statuut van Santa Cruz, overheidsgebouwen zullen bezet worden. Zonder twijfel zullen het leger en de politie, trouw aan de regering, hierop reageren en gewelddadige confrontaties staan in de sterren geschreven.

Wij houden alles nauwlettend in de gaten en hebben ook onze voorzorgen genomen. We hebben extra eten ingeslagen (jaja, we hebben gehamsterd) en staan in nauw contact met de coördinator van Volens (onze werkgever). Als één en ander uit de hand zou lopen, zorgt de Belgische ambassade voor een evacuatie.

We voelen ons niet bedreigd, maar zijn uiteraard op onze hoede. Hopelijk blijkt alles achteraf een scheet in een fles, maar dit weekend dreigt een warm weekend te worden hier in Santa Cruz, letterlijk en figuurlijk. We houden jullie op de hoogte.

De collectie telefoonfauna bestaat ondertussen uit meer dan 30 exemplaren, maar ik heb nog een lijstje met locaties waar we eens met onze camera zouden moeten passeren om de verzameling te vervolledigen.

Dit mooie exemplaar werd geblogd op OVVLvverk.

Vandaag was er voor de derde keer in 11 maanden tijd een algemene staking in de departamenten in de laaglanden van Bolivia. Deze keer uit protest tegen de goedkeuring van de nieuwe grondwet door de partij van president Evo Morales en het geweld dat daardoor dit weekend in Sucre uitbarstte (zie de vorige post op Blogivia).

Bij deze stakingen wordt Santa Cruz lamgelegd: meer uitleg over hoe dat in zijn werk gaat vind je in dit bericht over een vorige staking. Tijdens zo’n staking zit er niets anders op dan je tijd thuis wat nuttig te gebruiken en dat hebben we vandaag dan ook gedaan: wat kuisen, Champions League kijken en wat spelen met het nieuwe speelgoed:

De lens van onze vorige camera was bij mijn val met de moto beschadigd geraakt en valt niet meer te repareren. Aangezien vervangstukken van Acer hier niet te vinden zijn, zat er niets anders op dan een nieuwe te kopen.

Hierbij dus de eerste minifotoreportage van met onze nieuwe camera. Ze gaat over achachairú (uitgesproken als ‘atsjatsjajroe’), een tropische vrucht typisch voor Santa Cruz.

Rond deze tijd is er een overvloed aan achachairú: op de markten en kruispunten van Santa Cruz kun je ze heel goedkoop kopen. Deze kocht ik aan 60 eurocent voor 25.

De schil gaat gemakkelijk open en je ziet het zachte vruchtvlees. De smaak is soms wat zuur, maar als ze echt rijp zijn, hebben ze een overheerlijke zoet-exotische smaak.

Je kan het vruchtvlees bijna opzuigen, waarna één grote en meestal ook enkele kleine pitten overblijven.

Ik ben ondertussen een echte fan. In Bolivia wordt achachairú naar voor geschoven als een mogelijk nieuw exportproduct. Misschien moet ik een handeltje met België opzetten?