Blogivia

Een even simpele, milieuvriendelijke als revolutionaire uitvinding die het verwarmingsprobleem in Potosí helemaal naar het verleden verbant…

Binnenkort meer verhaal en beeld van onze reis naar Sucre, Potosí en Uyuni!

Kerst komt met rasse schreden dichterbij. Het is een bijzondere ervaring om in het hete Santa Cruz de kerstvoorbereidingen mee te maken. Hier en daar staat een plastieke kerstboom, de lichtjes flikkeren, maar een kerstgevoel, nee, dat hebben we niet echt. We worden dit jaar niet geconfronteerd met kerstmanpoppen die aan de muren van de huizen hangen te bengelen en daar zijn we niet rouwig om; maar onze familie en vrienden gaan we deze periode toch wel extra missen.

Gelukkig heeft Maarten 2 weken vakantie en kunnen we nog wat Boliviaanse pracht ontdekken. We treden in Jantje zijn voetsporen en gaan Sucre, Potosí en last but not least de Salar (zoutvlakte) van Uyuni verkennen.

We wensen jullie in elk geval fijne feestdagen toe. In januari zijn we weer terug op Blogivia. Hohoho!

Beste bloggers,

Ik ben de zogenaamde Jan VP en ik heb hier de eer gekregen om een berichtje te posten op Blogivia over Bolivia. Of dat een eer is weet ik niet. Ik weet begot niet waar ik moet beginnen. Daarom eerst een korte introductie over mezelf voor degenen die mij niet kennen. Mijn naam is Jan Van Proeyen, sinds kort 26 jaar oud, toerist en levensgenieter. Maarten heb ik leren kennen in het derde leerjaar en sinds toen zijn we elkaar nooit kwijtgeraakt. Hij kwam naar dezelfde voetbalclub, dezelfde middelbare school en in onze studentenjaren zaten we op hetzelfde kot. En op dat kot heb ik Sara ook leren kennen, en ik was dus niet de enige die Sara daar heeft leren kennen…
Nu ben ik hen zelfs achtervolgd tot in dit pokkeland en vragen ze mij om mijn indrukken over dit land te posten. Pfff, ik zal er dan maar aan beginnen, zeker.

Het eerste waar ik het over wil hebben is de manier van leven hier. ‘Pura vida’ (het echte, zuivere leven) wordt in Costa Rica gebruikt om mensen te begroeten, en is volgens mij toepasbaar op heel Latijns-Amerika. Mensen leven hier veel meer van dag tot dag. Stress is hier in veel mindere mate aanwezig dan in Europa. De meeste mensen verkopen hun koopwaar op straat en wat er ’s avonds verkocht is, is omgezet in geld en kan naar believen weer geconsumeerd worden, en de volgende dag kan weer beginnen. Klinkt logisch, en dat is het ook. Pura vida.

‘Tranquillo’ is ook zo’n leuk woord. Als Europeaan heb je al rap de neiging om je ergens over op te winden. Een voorbeeld: tijdens de eerste dag van een driedaagse tour door de woestijn hadden we een platte band met onze jeep. Geen probleem, direct het reservewiel erop en verder rijden. Als Europeaan denk je dan direct: nog 2 dagen te gaan zonder reservewiel, wat als we nog een platte band hebben? ‘Tranquillo’ is dan het antwoord van de gids, wat zoveel wilt zeggen als: ‘Rustig, dat probleem lossen we wel op als het zover is’. En inderdaad, we hebben nog 3 platte banden gehad, 2 ervan hebben we kunnen plakken en bij de derde hebben we een reservewiel gekregen van een passerende jeep.
Dit zijn maar enkele dingen over de manier van leven. Moeilijk om dat uit te leggen. Gewoon afkomen en het hier ervaren.

Nu, de natuur. Groot hoofdstuk in Bolivia, omdat hier namelijk alles is. Tropisch regenwoud, hooggebergtes, woestijn, … Over aardrijkskundige, biologische en geografische details ga ik hier niet beginnen, want dan sla ik maar een dom figuur bij onze bio-ingenieur. Hetgeen ik gezien heb, vond ik fantastisch en is onbeschrijflijk. Hier vind je enkele foto’s.

Bolivia was voor mij in ieder geval een geweldige ervaring. Vorig jaar ben ik naar Costa Rica geweest en nu besef ik pas dat Costa Rica enorm veel weg heeft van Europa (of beter: van de USA). In Bolivia is er zoveel meer armoede. Veel mensen die op straat leven, veel kinderarbeid, weinig tot geen educatie. In het begin vond ik het wel even moeilijk om daar dan als rijke toerist rond te wandelen. Maar wanneer ik het land wat beter leerde kennen, heb ik enorm genoten van de mensen en de cultuur. De meeste Bolivianen zijn enorm vriendelijk en meestal nieuwsgierig waar je vandaan komt en hoe het daar is.

Als je naar Bolivia komt, neem je best wel genoeg tijd. Ik ben hier nu een maand geweest en dat is echt wel kort. Om van een plaats naar een andere te reizen, kost het je meestal wel een dagje met de bus. De afstanden zijn enorm groot hier en de wegen niet echt van superkwaliteit. Ik heb op 2 weken een rondreis gemaakt door de hoogvlakte en ongeveer 6 busritten gehad van 8 tot 15 uur. Dan nog 3 dagen in een jeep gezeten, dus veel tijd blijft er dan niet meer over. Maar als je wakker blijft in de bus (wat voor mij niet altijd gemakkelijk is en voor een Boliviaan evenmin), zie je wel heel mooie landschappen.

Als dit nog niet genoeg promotie was, wil ik iedereen aanmoedigen om eens een reisje naar Bolivia te maken. Maarten en Sara ontvangen u met open armen. De Boliviaanse keuken is uitstekend, maar weegt niet op tegen de kookkunsten van Sara. Als het Boliviaans voetbal u niet kan boeien, kun je ondertussen met Maarten een grote fles Paceña kraken of een Bockske drinken (tegenwoordig blijkbaar ook een Argentijnse Stella). Dit alles tegen zeer schappelijke prijzen, want voor Europese normen kost alles 2 keer niks. En daar bovenop een krijg je een prachtige levenservaring kado, waardoor je in België alle zogenaamde “problemen” leert relativeren. Waarom heb ik toch een retourticket gekocht?

Om uit te vinden hoe ik videootjes op Blogivia kan krijgen, heb ik een stukje van onze afdaling van de Gevaarlijkste Weg Ter Wereld als test genomen. Op het filmpje zie je Sara in derde en Maarten in vierde positie.
[youtube]8ygzwniWRHg[/youtube]

Terwijl Jan VP nog een dikke week verder de Boliviaanse altiplano gaat verkennen, zijn wij ondertussen terug gekeerd naar Santa Cruz. Een busrit van 18 uur bracht ons van het hoge, superdrukke en zuurstofarme La Paz terug naar onze thuis, het tropisch hete Santa Cruz. Eigenlijk ongelooflijk dat die twee behoren tot hetzelfde land…

Het hoogtepunt van ons verblijf in La Paz speelde zich eigenlijk af buiten de stad: woensdag hebben we per mountainbike de Gevaarlijkste Weg Ter Wereld (GWTW) afgelegd! Op basis van het aantal ongelukken (en rekening houdend met het aantal doden dat daarbij valt) is de weg tussen La Cumbre en Coroico door de Interamerikaanse ontwikkelingsbank (een belangrijke organisatie hier in Amerika) effectief officieel erkend als GWTW.

64 kilometer per fiets lijkt een hele opdracht, zeker als je weet dat wij hier in Bolivia al in geen maanden geen fiets meer hebben aangeraakt (Santa Cruz is niet bepaald fiets-vriendelijk te noemen). Maar als je weet dat het beginpunt van de tocht op 4700 meter ligt en het eindpunt op 1200 meter, dan kan je al vermoeden dat we niet zozeer beroep hebben moeten doen op de beenspieren om de eindmeet te halen, maar wel de spieren in onze vingers om die remmen heel de tijd dicht te knijpen!

De weg brengt je van een landschap zonder bomen, met rotsen en hier en daar wat grazende lama’s naar de Yungas, de vruchtbare tropische bergstreek waar een groot deel van de Boliviaanse coca wordt geteeld. Het eerste deel wordt afgelegd op mooie asfalt, zodat je met een behoorlijke snelheid ook nog wat van het landschap kan genieten. Maar nadien is het echt kiezen: ofwel geniet je van het landschap en knijp je die remmen helemaal dicht ofwel ga je voor wat snelheid en heb je enkel oog voor de stenen en modder op de weg en de volgende bocht.

En de GWTW lijkt ook echt wel de GWTW: soms maar een drietal meter breed, modderig en rotsig wegdek, enorm steile kliffen zonder vangrail en een overdaad aan kruisjes met bloemen en namen van ongelukkigen wiens laatste reis die was op de GWTW. Op zich nog aanvaardbaar met de handen bovenop de remmen, maar als er een vrachtwagen opduikt die de andere richting oprijdt, blijft er plots maar heel weinig ruimte over voor jou en die fiets. Echt hallucinant wordt het als twee voertuigen elkaar kruisen op de weg. De meeste chauffeurs op de GWTW hebben dan ook veel ervaring en kennen en respecteren de speciale regels op de weg:

• er wordt links gereden. Dit wil zeggen dat de dalers, inclusief hulpeloze en bange fietsers, aan de kant van de afgrond rijden. De rede hiervoor is dat een dalende chauffeur, die links in zijn voertuig zit, een beter overzicht heeft over de centimeters die zijn banden nog scheiden van de afgrond dan een stijgende chauffeur.
• een stijgende chauffeur heeft voorrang. Om dezelfde rede als hierboven beschreven, moeten dalende chauffeurs in geval van kruising aan de afgrondzijde van de weg wachten op een plaats waar kruisen mogelijk is. Als ze al aan zo’n plaats voorbij zijn, moeten ze achteruit rijden tot ze die plaats hebben bereikt. Echt een huiveringwekkend zicht…
• hier en daar op de GWTW staan mannen en vrouwen met groene en rode borden. Zij geven aan of er op cruciale punten op de GWTW zich voertuigen bevinden of niet. Groen=ok, rood=stoppen. Eén van de stoplichtmannen verloor in ‘99 zijn hele familie bij een ongeluk op de GWTW en wijdt dus sindsdien zijn leven aan het vermijden van meer ongelukken. Hij leeft van donaties van passerende chauffeurs en fietsers.

Het weer was niet schitterend: boven was het koud en mistig, wat lager zijn we flink nat geworden van de regen. Maar dat zorgde er alleen maar voor dat de GWTW nog wat gevaarlijker leek (alhoewel: wat boezemt het meest angst in: een kloof waar je bodem van kan zien of een diep mistig gat?). Maar een mooie fietstocht en onvergetelijke ervaring was het zeker!

Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen aan het verslag van mijn voorbije reis. Het is moeilijk om al dat moois in woorden te gieten. Bolivia is zo divers en ik kan het moeilijk vatten dat een land op zoveel verschillende terreinen zoveel diversiteit te bieden heeft!

De eerste stop van Merce, Gonzalo en mij was in Cochabamba, de derde grootste stad van Bolivia, op elf uur bussen van Santa Cruz. Op zich is er niet zoveel te zien in Cochabamba, maar er zijn veel leuke cafeetjes die we met veel plezier bezocht hebben.

Vanuit Cochabamba gingen we via een acht uur durende busrit doorheen een prachtig berglandschap naar La Paz. Bolivia´s grootste stad is gelegen op 3600 m, wat voor de nodige hoogteziekte zorgde. Het stadscentrum van La Paz ligt in het dal. De bergen errond zijn tot en met de tip volgebouwd met huizen. Heel indrukwekkend! Het klimaat is er voor mij een heel stuk aangenamer dan in Santa Cruz. Overdag zoals een mooie lentedag in Belgie, ´s avonds werden de muts en de sjaal boven gehaald. Mijn culinaire passie werd er geprikkeld door het `exotische´eten: ik heb er genoten van heerlijke soepen, diepgroene avocado´s en botermalse llama. De llama is een plaatselijke beest met een hoog aaibaarheidsgehalte. Van de wol wordt kwaliteitsvolle en warme kledij gemaakt. Het llamavlees is een echte aanrader, maar aangezien ik weinig `vleeservaring´heb, kan ik het moeilijk vergelijken met ander vlees.

Na een paar dagen La Paz ging onze tocht verder naar Copacabana; een stadje op 3800m hoogte. Copacabana ligt aan het Titicacameer (1 van de hoogst gelegen meren ter wereld) aan de grens met Peru. De busrit langs het Titicacameer was onbeschrijfelijk. Mijn mond viel letterlijk open van verwondering! Copacabana is mooi, maar heel toeristisch. Het strand Copacabana in Rio de Janeiro is trouwens genoemd naar de Heilige Maagd van Copacabana die te bewonderen is in de plaatselijke kerk. Dé trekpleister, naast het Titicacameer natuurlijk, is Isla del sol, oftewel het zonne-eiland. Volgens de Inca´s zijn op de eiland de zon en de maan ontstaan.

De volgende Halte was Cuzco, wederom een rit met een fraai uitzicht. Cuzco is een immens mooie stad met schitterende koloniale gebouwen en een groot Incaverleden. De restanten van de Inca´s zijn terug te vinden in de Incamuren, verspreid over de stad. Een mysterieus volk die Inca´s. Verder heb ik er Stijn en Anneleen (Volenscooperanten in Peru) ook even mogen terugzien.

De voornaamste reden van ons bezoek aan Cuzco was natuurlijk Machupicchu! Aangezien we geen 70 $ wilden betalen aan een relatief korte treinrit, hebben we een alternatieve armeluisroute genomen om op onze hoofdbestemming te geraken. Dit hield vele uren oncomfortabele bus in op onmogelijke uren. Omdat er geen weg tot Machupicchu loopt, moesten de laatste 21 km te voet afgelegd worden. Deze trektocht begon met het oversteken van een wilde rivier in een pietluttig klein houten bakje op duizelingwekkende hoogte. De touwen waren onverantwoord versleten en onderaan waren de kruisjes te aanschouwen van de ongelukkigen die de oversteek niet overleefd hadden. Ik krijg nog steeds de kriebels als ik er aan terugdenk, maar een mens moet er wat voor overhebben om Machupicchu te zien…

En het was de moeite! Wederom heel indrukwekkend. Mijn bewondering voor de Inca´s is alleen maar toegenomen. Het hoogtepunt voor mij (zie mijn stralende gezicht) van ons bezoek aan MP was echter het beklimmen van de Waynapicchu, een hoge berg met een subliem uitzicht op de ruïnes.

Bij het krieken van de volgende dag konden we weer aan onze voettocht van 21 km richting eerste bus beginnen. En 21 km duurt lang als je de hele tijd aan dat gammel houten kistje loopt te denken waarin je opnieuw de oversteek van de rivier moet maken… Maar we hebben het overleefd!

Na Cuzco en MP hebben we nog een tussenstop in La Paz gemaakt om nog wat llama te eten en Tiwanaku te bezoeken; ruïnes uit het Pre-Incatijdperk.

Het volledige beeldverslag vinden jullie hier. Meer tekst en uitleg bij de foto´s volgt nog!

Sinds zondag ben ik terug in Santa Cruz. Ik kan mijn reis doorheen Bolivia naar Peru met Merce en Gonzalo in 1 woord omschrijven: adembenemend! Ik heb er dan ook van genoten. Degenen die hun vliegtuigticket reeds in handen hebben zullen het zich niet beklagen; Bolivia is een prachtig land.

Sinds zondag zit ik dus ook weer in de realiteit van het dagelijkse leven. Dit betekent op dit moment vooral veel geregel: visumtoestanden, nog wat medische zaken, de laatste voorbereidingen voor het ontvangst van de Belgische scholen morgen…

Daarnaast zit ik ook met een wasachterstand van een maand aan kleren. En ik kan jullie verzekeren dat het wassen van een hoop vuile kleren van een maand met de hand veel tijd in beslag neemt.

Ik ben ook weer aan het slag op de Guardería. Het weerzien met de kindjes was trouwens fantastisch! Toen ik ´s ochtends toekwam op de Guardería kwamen alle kindjes uit hun aula gespurt om me een knuffel te geven. Een warm welkom! Ik moest er zowaar een paar traantjes van wegpinken!

Ondertussen heb ik een hele reeks onbeantwoorde mails en brieven liggen. Ik ben jullie niet vergeten! Bij deze beloof ik plechtig om snel een reisverslag op de site te zetten.

Lieve groetjes,

Sarita (zoals de Bolivianen mij noemen)

Wegens het vervallen van ons toeristenvisum en omdat we nog aan het wachten waren op enkele documenten uit België voor het aanvragen van een werkvisum, moesten we het land uit om een nieuwe stempel in ons paspoort te krijgen. Tussen de regels door lees je hier natuurlijk: Sara en Maarten zijn er even tussenuit getrokken!

Samen met Gonzalo en Mercedes, twee Spaanse collega’s van Sara, zijn we een kleine week naar de Pantanal geweest. De Pantanal is een gebied ten zuiden van de Amazone, met heel veel water en de bijhorende fauna. De Pantanal strekt zich uit over Bolivia, Paraguay en Brazilië. Het Braziliaanse deel is het grootst en ook het makkelijkst te bezoeken en daar zijn we dus naartoe gegaan.

Vanuit Santa Cruz hebben we de trein genomen naar de grens met Brazilië. Vroeger stond deze trein bekend als de ‘trein des doods’ omwille van de onveiligheid die de smokkel en andere illegale activiteiten met zich mee brachten op deze lijn. Maar buiten de onverwacht lange duur van de rit (22 uur) hebben we weinig last gehad van wat dan ook.

Na het passeren van de grensformaliteiten reden we naar Corumbá, een stadje aan de Braziliaanse kant van de grens. Daar logeerden we voor een nachtje in een hotelletje en de volgende dag vertrokken we voor 3 dagen naar een kamp in de Pantanal. Helaas was het zondag en moesten we nog een stempel hebben van de Braziliaanse douane. Het kantoor ging open om 2 uur en om 3 uur moesten we de bus nemen. Op het allerlaatste nippertje zette de Braziliaanse douanebeambte een stempel in ons paspoort, waarna we naar de wachtende bus spurtten.

Na anderhalf uur op de bus, met de eerste blikken op de Pantanal, stapten we af en werden we door een wachtende 4×4 nog een uurtje dieper in de Pantanal gevoerd. Toen we aan het kamp aankwamen was het al donker. We kregen elk een hangmat toegewezen voor de nacht en er werd ons een avondmaal geserveerd.

In het kamp was geen electriciteit en werd er geleefd op het ritme van de zon: na 9 uur gaan slapen was ‘laat opblijven’ en om 7 uur opstaan was ‘uitslapen’. Maar omdat we ’s avonds altijd moe waren van alles wat we gedaan en gezien hadden en omdat het ’s morgens nog niet te warm was en er veel dierenactiviteit was, was dit helemaal geen probleem. En in die drie dagen hebben we echt heel wat gedaan: heel veel gewandeld, gekanood tussen kaaimannen, paardgereden, pirañas gevist en vooral veel dieren gezien.

Tijdens het paardrijden sprong Carlos, de gids, ineens van zijn paard: hij had een Anaconda gezien! En wat voor één: een beest van ongeveer 5 meter lang (zie foto’s)!

Verder zagen we ook cuti’s (een soort grote cavia), capibara’s (het grootste knaagdier ter wereld), coati’s (een soort wasbeer), wilde zwijnen, kaaimannen, verschillende soorten papegaaien, ibissen, verschillende roofvogels, ijsvogels en nog een hele hoop andere vogels. Ook kwamen we het kadaver tegen van een puma. Dat rook niet zo fris, maar we hebben wel een klauw als souvenir meegenomen. ’s Avonds hebben we ook tweemaal een tarantula in onze slaaphut gehad. Na heel wat gediscussieer over of die nu gevaarlijk waren of niet en of we ze moesten doden of gewoon buiten zetten, hebben we besloten dit laatste te doen. De volgende dag vertelde Carlos dat tarantula’s helemaal niet gevaarlijk zijn: je kan hoogstens een allergische reactie oplopen van de haren op hun rug.

<7p>

De Pantanal is echt een mooi gebied: de afwisseling tussen water, bos en weide zorgt voor een enorm boeiende fauna en de afwezigheid van mensen is een enorme verademing. Het leven zonder luxe en electriciteit is fijn (voor een tijdje) en slapen in hangmatten is ook een hele belevenis (maar geef mij toch maar een bed!). Het waren drie fantastische dagen en het verblijf in Corumbá, voor en na onze tijd in de Pantanal, heeft ons ook een idee gegeven over Brazilië en vooral dan over de verschillen tussen Bolivia en Brazilië. Het leerde ons nogmaals dat Bolivia echt een arm land is, maar hierover later meer.