Blogivia

Klik op de vliegtuigjes voor meer info.

Grotere kaart weergeven

Als slot van onze reeks reisverslagjes: Salta, of zoals de salteños zeggen: Salta la linda (Salta de schone). Een daar zit wel wat in: het is een mooi en rustig koloniaal stadje in het noorden van Argentinië.

Zoals gezegd lieten we in Tarija Suzi, ons jeepje, achter voor reparatiewerken en reisden we verder met de bus. In Bermejo staken we de gelijknamige rivier over die de grens vormt tussen Argentinië en Bolivia. De brug over de rivier is veelzeggend: de verf aan de Argentijnse kant is felgekleurd terwijl die aan de Boliviaanse kant afgebladerd en bleek is. Ook de middenlijn op straat loopt vanuit Argentinië net tot aan de Boliviaanse grens.

Van aan de grens is het nog een vijftal uur tot Salta, waar we een paar dagen voor nieuwjaar aankwamen. In Salta konden we ons weer culinair uitleven: geitenkaas (moeilijk te vinden in Bolivia), geitenvlees (in Bolivia nog niet vaak tegengekomen), lekkere Argentijnse wijn en de lokale specialiteit: empanadas. Het grappige is dat in Santa Cruz deze soort empanadas ’salteñas’ worden genoemd.

In Salta hebben we het rustig aan gedaan: wat terrasjes, wat rondwandelen, wat shoppen en wat kerken en musea bezoeken. Zo bezochten we onder andere het Museum voor Gebergte Archeologie met 3 fantastisch bewaarde incakindermummies, gevonden op meer dan 6.700 meter hoogte.

In Salta brachten we ook oudjaar door. Zoals het hoort met lekker eten en drank a volonté.

Eén dag zijn we wat actiever geweest: we zijn gaan raften op de Juramento-rivier. De rivier was niet heel wild, maar het was wel fijn:

Na het raften zijn we ook gaan canopy-en. Deze sport bestaat erin een vallei van de ene bergflank naar de andere te vliegen al hangend aan een kabel. Canopy betekent bladerdak en oorspronkelijk werden de kabels tussen twee bomen gehangen. De langste kabel was 600 meter lang.

Op onze laatste dag in Salta bezochten we een natuurreservaatje. Na een klein weekje vatten we de lange terugweg naar Santa Cruz aan. We stopten nog een paar daagjes in Tarija, waar we ook ons jeepje ophaalden. Ondanks de technische problemen onderweg was het een mooie en rustige reis en hebben we onze batterijen wat kunnen opladen voor 2008.

Zoals steeds: meer foto’s op onze flickr.

De eerst week van onze reis hebben we doorgebracht in Tarija, een gezellig stadje in het zuiden van Bolivia. Tarija is omgeven door bergen en wijnranken. Het wordt regelmatig vergeleken met het Spaanse Andalucía en is gemakkelijker te bereiken vanuit Argentinië dan vanuit een Boliviaanse stad (ons Suzi heeft het geweten!).

Wij werden in Tarija getrakteerd op een stralend zomerweertje. We hebben dan ook duchtig gebruik gemaakt van de vele terrasjes die de stad rijk is. Aangezien we hier tijdens de kertsdagen waren, hebben we het rustig aan gedaan (lees: veel en lekker gegeten en gedronken). Tweede kerstdag zijn we een namiddagje naar het meer van San Jacinto geweest. Je kan hier allerlei plaatselijke specialiteiten proeven. De dag erna huurden we stoere mountainbikes en trokken we er op uit.

We fietsten eerst naar San Lorenzo, op 15 km van Tarija, om er even te genieten van zijn mooie Plaza. Daarna ging het richting Tomatitas. Tomatitas staat bekend om zijn gefrituurde kreeftjes. Niet goed wetende wat dat inhield, bestelden we een heel bord. De kreeftjes bleken vooral uit schaal te bestaan, vlees was er niet meer aan. Ik heb mij beperkt tot 2 halve kreeftjes (ik hield niet zo van het gekraak en de zielige oogjes…). Maarten heeft dapper bijna het hele bord leeggegeten. Om het met zijn woorden te zeggen: goed voor ene keer! Na ons kreeftenavontuur reden we nog naar een ander dorpje, om te bekomen op het terras van een Frans-Belgisch koppel.

De volgende dag vertrokken we richting Salta; Argentinië. Niet met ons Suzi dus, maar met de bus.

Na ons Argentijnse trip, vertoefden we nog enkele dagen in Tarija. Hiervan maakten we gebruik om een museum te bezoeken met als pronkstuk het skelet van een luiaard van wel 5 (!) meter hoog. Samen met Ernesto bezochten we nog een artesanale wijnbrouwerij en ’s avonds gingen we met hem en zijn vriendin lekkere vis eten. Onze laatste dag in Tarija hebben we doorgebracht op de ‘Feria van het typische eten’ alwaar we toeschouwer waren van verschillende optredens.

Onze eindejaarsreis naar het zuiden van Bolivia en het noorden van Argentinië zit er al een paar dagen op, tijd dus voor een verslagje. In dit postje zullen we het hebben over hoe het ons is vergaan onderweg met Suzi, ons jeepje. Het eerste deel van de reis verliep voorspoedig: Suzi had geen probleem met de 420 kilometer asfalt tot in Villamontes, in het zuiden van Bolivia.

Om in Tarija te geraken, het eerste doel van onze reis, hadden we echter nog 240 kilometer onverharde bergwegen voor de boeg. Mooie landschappen langs de weg, maar wel vermoeiend, zowel voor ons als voor Suzi.

En dan, 50 kilometer voorbij Villamontes, ging het mis: Suzi’s rechterachterwiel besloot zijn eigen weg te gaan. We dachten eerst dat we een lekke band hadden, maar toen we waren uitgestapt, zagen we dat het rechterwiel volledig ontbrak!

Het wiel vonden we uiteindelijk terug maar door een gebrek aan kennis van automechaniek en de juiste wisselstukken waren we verplicht terug te keren naar Villamontes in taxi. Het was zondag, wat betekende dat de winkels met de wisselstukken dicht waren en dat heel wat mecánicos (automechaniekers) wat teveel bier op hadden om ons te helpen, maar zoals steeds in Bolivia valt alles te regelen en dankzij een paar hulpvaardige villamonteños stonden we met de wisselstukken terug aan ons autootje tegen 11 uur ’s avonds. Maar helaas, helaas: één van de wisselstukken die we gekocht hadden, had niet de juiste maat en we konden dus niet verder. We besloten om de auto niet alleen achter te laten en ter plekke te blijven slapen. Onze mecánico zou de volgende dag naar ons terugkeren met het juiste wisselstuk. Sara sliep in de auto, Maarten onder de blote sterrenhemel.De mecánico hield woord en zo konden we de volgende dag (de dag van kerstavond) terug op weg. Met wat schrik voor meer pech onderweg vervolgden we onze reis maar we kwamen zonder problemen aan in Tarija. We besloten Suzi achter te laten in een garage voor een fikse herstelbeurt (over ons verblijf in Tarija later meer). We namen de bus om tot in Salta, Argentinië, te geraken (daarover ook later meer). Hierna keerden we terug naar Tarija om Suzi op te halen en de terugweg aan te vatten. Maar die verliep ook niet van een leien dakje. Om te beginnen werden we opgehouden door wegenwerken:

En net voor we aan de wegenwerken aankwamen begon Suzi’s motor wat te sputteren. Toen we voor de wegenwerken aan het wachten waren vroegen we om raad bij de andere wachtenden en het bleek een probleem met de bougies te zijn. Deze waren wat vuil en eentje was ook wat nat van de olie. We leerden de bougies eruit halen en schoonmaken en zo konden we uiteindelijk - na nog een paar keer stilvallen  en  naar bergaf moeten bollen zonder motor - verder. Door al het oponthoud deden we uiteindelijk drie dagen over de terugweg. Wat we onthouden van onze reis met Suzi: automechanica kan je best al doende leren, op de Boliviaanse wegen is er heel wat solidariteit (passerende chauffeurs helpen mensen met pech) en heel wat stukken van Bolivia zijn enorm afgelegen en dunbevolkt. Tot slot nog enkele mooie beelden:

Momenteel zitten we in Salta; een koloniale stad in het Noorden van Argentinie (en tevens wijnstreek). Hele mooie gebouwen, lekkere wijn, heerlijk eten, cultuur, een stralend zomerzonnetje… We laten ons een goed verwennen met andere woorden.

Met ons jeepke zijn we tot in Tarija gebold, de wijnstreek van Bolivia. Een gezellig en rustig stadje. Aangezien ons jeepke onderweg zwaar afgezien heeft (al rijdend een wiel verloren bvb.) hebben we het in Tarija in goede handen achtergelaten en zijn we tot in Salta gebust.

De kerstdagen hebben we in Tarija doorgebracht, oudjaar zal in Salta zijn. Met veel lekkere wijn!

Tot in 2008!

Kerst is weer in aantocht. Net als vorig jaar valt er Santa Cruz - mede door de tropische temperaturen - niet veel kerstsfeer op te snuiven. Hier en daar vind je een schuchter kerstboompje of wat schrale lichtjes.

Om de straatkinderen toch wat kerstgevoel te geven, ben ik met de straathoekwerkers en een groep straatkinderen naar het zwembad getrokken. Daar werden de magen gevuld, kerstkaartjes gemaakt en konden de gasten genieten van een verfrissende duik. Telkens weer ben ik verbaasd te zien hoe graag deze gasten knutselen. Van de jongste (8 jaar) tot de oudste (18 jaar) werd er met uiterste concentratie aan de kaartjes gewerkt. Even werden ze uit de ellende van het leven in de kanalen weggehaald en mochten ze weer kind zijn. Een bloemlezing:

En wat zijn onze plannen voor de feestdagen?

Net als vorig jaar trekken we er met de eindejaarsperiode vandoor. We hebben ons jeepke laten nakijken en hebben onze lange arm gebruikt om onze paspoorten vervroegd uit La Paz te laten terugkomen (ze waren daar om ons visum te laten verlengen). Onze koffers zijn ook gepakt, morgen vertrekken we. Dit zijn onze bestemmingen (klik op de icoontjes):

Grotere kaart weergeven

Het zijn echter niet deze bestemmingen die het doel van de reis zijn: we kijken vooral uit naar de wegen en landschappen ertussen. We zullen zowel tropische bossen, de droge chaco, bergen en valleien als hoogvlaktes doorkruisen. Er liggen ook heel wat nationale parken langs de route. Daar stoppen we zeker ook. Duimen dat ons jeepke het allemaal uithoudt!

Eén van de dingen die ons het meest opviel tijdens ons bezoek in België was de grote hoeveelheid oudere mensen op straat. In Bolivia zie je weinig oudere mensen. Het straatleven wordt hier vooral gevuld door kinderen en jonge mensen. Het volgende filmpje van The Zimmers vond ik dan ook heel frappant.

The Zimmers is een Britse band. De totale leeftijd van de 40 groepsleden is ongeveer 3000 jaar en hierdoor is het de band met de oudste groepsleden ter wereld. De leadzanger - Alf - is 90 en het oudste lid - Buster - is 100. De band is opgericht als een onderdeel van een BBC-documentaire om de aandacht te vestigen op het isolement van oudere mensen.
[youtube]zqfFrCUrEbY[/youtube]

Het was de bedoeling om tijdens ons vakantietje in België Blogivia niet te verwaarlozen en te berichten over ons weerzien met ons vaderlandje. Maar de korte duur van ons verlof en het drukke programma hebben daar anders over beslist. We zijn ondertussen terug thuis in Bolivia en hier volgen onze indrukken van onze reis.

Het waren 12 dagen van weerzien, weer afscheid nemen en (te) veel lekker eten en drinken. We kunnen het nu wel degelijk bevestigen: de Belgen zijn echte bourgondiërs. De chocola, de kazen, de bieren, de fritjes, de mosselen, de vis: ze hebben bij ons beiden wel gezorgd voor wat extra kilootjes (5!), maar we hebben er enorm van genoten!

Uiteraard was het weerzien met vrienden, familie, ex-collega’s… heel fijn en bij momenten emotioneel. Spijtig genoeg was het weerzien dikwijls ook meteen weer een afscheid. Veel zijn de mensen echter niet veranderd. Kinderen zijn wat groter geworden, sommigen hebben een nieuw huis, anderen zijn ondertussen getrouwd, maar bij het weerzien hadden we niet het gevoel dat we al 15 maanden in Bolivia vertoefden en dat deed deugd.

En België zelf lijkt ook niet zo veel te veranderen. Na ons eerste dagje Santa Cruz na een afwezigheid van 2 weken leek het ons of Santa Cruz in die korte periode meer veranderd was dan België in een periode van meer dan een jaar!

Onze terugreis verliep zonder problemen, behalve dat twee van onze valiezen bij aankomst niet van de band kwamen gerold. Maar dit probleempje is ondertussen ook weer van de baan. In Miami hadden we enkele uren te spenderen tijdens onze overstap en we hebben dan maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om het beroemde Miami Beach eens een bezoekje te brengen. En dat viel enorm mee: een leuk multicultureel sfeertje (je hoort er veel meer Spaans dan Engels), een mooi strand, een warme zee en lekker eten (mét Amerikaanse porties). Een mooie afsluiter van 2 leuke weekjes vakantie.

Dit laten we dus achter voor het regenachtige België. Hopelijk doet de Belgische zomer zijn best om wat te lijken op de winter van Santa Cruz.

Het volgende postje vanuit België!

We hebben ons voorgenomen om wat meer filmpjes te maken en te posten. Ons weekendje aan het Titicacameer was een mooie gelegenheid om hiermee te beginnen. Hierbij dus een eerste zelfgemaakte filmpje. De ervaring ontbreekt nog en de kwaliteit van het filmpje is dan ook navenant, maar toch de moeite: hoeveel keer kom een mens gemiddeld bij zonsondergang een groep zingende vrouwen tegen aan de oevers van het Titicacameer?

Let ook op het geluid: er was één vrouw die zowat in trance verkeerde. Zij produceerde eerder een klaagzang dan gezang.

[youtube]OmlZXXxJSho[/youtube]