Blogivia

In de nieuwe MO* (met op de voorpagina een mooie foto van oude bekende Brecht Goris, zie ik net) staat een interview met Herman Daly, een Amerikaanse economieprofessor en ex-medewerker van de Wereldbank. Hij is grondlegger van de ecologische economie, medebedenker van het begrip oneconomische groei en ontwerper van de index voor duurzame economische welvaart.

Enkele lessen uit het interview:

• Meer economische groei zorgt niet langer voor een rijker en beter leven. Integendeel, de economische groei van vandaag zorgt voor stijgende sociale en milieukosten die jammer genoeg moeilijk te meten zijn en die slechts zelden in overweging worden genomen.
• De doorgedreven automatisering heeft gezorgd voor een stijgende werkloosheid. Automatisering zou moeten beperkt worden en laagbetaalde en arbeidsintensieve banen moeten geherwaardeerd worden (een goed voorbeeld zijn de diestencheques).
• Grondstoffen en energie zouden duurder moeten worden, waardoor we zouden evolueren van een economie van vervangen naar een cultuur van herstellen en recycleren.
• Daly stelt de vraag wat het beste zou zijn voor de wereld: dat het Noorden zoveel mogelijk groeit, zodat ontwikkelingslanden er veel kunnen uitvoeren en veel investeringen kunnen aantrekken, of dat het Noorden zijn groei beperkt, zodat de ontwikkelingslanden een groter deel kunnen gebruiken van wat de aarde ons aan diensten en goederen ter beschikking stelt. De heersende gedachte is nog steeds dat de eerste situatie de voorkeur moet genieten, terwijl dat dit overduidelijk geen houdbare situatie is.
• De economie groeit in een eindige biosfeer, de Aarde, en daarom moet er erkend worden dat de doctrine van alsmaar meer groei, tot in het oneindige, moet verlaten worden. Maar hiervoor is een verschuiving nodig van technisch naar ethisch denken en van efficiëntie naar rechtvaardigheid. En voorlopig zijn deze verschuivingen in de politieke wereld nog niet ingezet.
• De klassieke nationale boekhouding (met onder andere de berekening van het BNP) zou moeten aangevuld worden met een boekhouding van natuurlijke rijkdommen en met een boekhouding van de afvalstromen. Een voorbeeld van dit laatste is de toepassing van het Kyotoprotocol, dat de instelling van een nationale koolstofboekhouding betekent.

Op mijn werk zijn we druk bezig met het voorbereiden van de jaarlijkse evaluatie, die zal plaatsvinden op 12 februari. Het is een interne evaluatie van CIPCA, maar mijn collega’s zijn er toch wat bang voor. Evalutaties zijn nooit plezant, natuurlijk…

Ik ben ook verantwoordelijk voor een deel van de evaluatie: een deel ervan gaat namelijk over de inkomens van de indianen en kleine landbouwers waar CIPCA mee werkt. De laatste paar maanden ben ik dan ook bezig geweest met het organiseren van enquêtes onder de families waar CIPCA mee werkt om hun inkomsten te kunnen bestuderen. Ik heb hiervoor 2 enqueteurs ‘opgeleid’ en een databank opgezet om de resultaten op te slaan en te verwerken.

Tijdens de enquêtes peilden we dus naar de inkomsten van de families. Dit zijn inkomsten uit de productie van jaarlijkse gewassen (in de zone waar ik werk zijn dit voornamelijk rijst, maïs en yuca, maar ook sesam en pinda’s), uit de productie van meerjarige gewassen (vooral fruit zoals bananen, appelsienen en mango’s), van veeteelt en afgeleide producten (vlees van koeien, kippen en varkens en melk en eieren), uit visvangst en jacht en uit bosbouw (zowel hout als niet-houtige producten zoals honing, bessen en palmbladeren voor het bouwen van woningen), uit ambachten (voornamelijk weven van hangmatten en tassen). Daarnaast genereren de families nog inkomen door uit werken te gaan en sommige families krijgen geld toegestuurd van geëmigreerde familieleden of krijgen een karig pensioentje uitgekeerd (iedere Boliviaan ouder dan 65 jaar heeft recht op een uitkering van omgerekend 180 euro).

Het onderzoek heeft bevestigd wat mijn collega’s mij al vertelden en wat ik zelf op het terrein ook al had gezien: er is een duidelijk verschil tussen de inkomstenbronnen van de Guarayosindianen en de colonizadores, inwijkelingen uit andere delen van Bolivia (voornamelijk uit de westelijke hooglanden). De inwijkelingen halen hun inkomen voor het grootste deel uit landbouw en veeteelt, terwijl de indianen een veel diverser samengesteld inkomen hebben. Ze doen meer aan visvangst, jacht en bosbouw. Een ander verschil tussen beide bevolkingsgroepen is dat de inwijkelingen ongeveer de helft van hun productie verkopen, terwijl dat bij de indianen maar een kwart is. De indianen consumeren dus zelf driekwart van wat ze produceren.

Een andere conclusie van het onderzoek is dat de inkomens van de gezinnen waar CIPCA mee werkt heel laag liggen. Het gemiddelde jaarlijkse inkomen van de gezinnen is gelijk aan 1.580 dollar (1.265 euro). Als je weet dat de gemiddelde familie 4 kinderen heeft (gezinnen met meer dan 10 kinderen zijn helemaal geen uitzondering), dan kan je uitrekenen dat het gemiddelde inkomen per hoofd onder de gezinnen die werden geënquêteerd minder dan 1 euro per dag is. De armoede is dan ook soms heel duidelijk aanwezig.

Dit jaar zullen alle kantoren van CIPCA samenwerken om een groot onderzoek naar de economie van de kleine landbouwers en indianen in Bolivia uit te voeren. Ik zal dit jaar hier dan ook heel wat tijd aan besteden.

technorati tags:CIPCA, landbouweconomie, inkomen, indianen, campesino, armoede

Een tijdje terug schreef ik een artikeltje over het gebruik van van het Bruto Nationaal Product als indicator voor welvaart voor de website van CIPCA. En toevallig of niet: de discussie hierover barst nu ook los op het thuisfront (waar ik niet anders dan verheugd over kan zijn).

Op deze site vind je een artikeltje dat volledig mijn ideeën over het onderwerp vertaalt. Het is dan ook een soort vertaling van het artikel dat ik zelf schreef in het Spaans. Op de website kan je ook een petitie ondertekenen, die je steun aan het duurzaam en solidair meten van welvaart bevestigt. Iedereen met enige affiniteit en interesse in het onderwerp nodig ik dan ook uit om de petitie te ondertekenen.

Ondertussen maak ik een aparte categorie voor het onderwerp op onze blog.

technorati tags:measuringwellbeing, wellbeing, welvaartmeten, welvaart, oikos

Een tijdje terug berichtte ik over een artikeltje dat ik had geschreven. Het verscheen op de website van CIPCA en mijn baas had mij gezegd dat het artikel waarschijnlijk overgenomen zou worden door andere media. Uit nieuwsgierigheid heb ik de titel van het artikel vandaag eens gegoogled (let op de naam van de auteur!) en tot mijn verassing zijn er een viertal nieuwssites (3 Boliviaanse en een Braziliaanse) die mijn artikel hebben gepubliceerd. Het betekent misschien niet veel, maar het geeft me toch het gevoel dat ik hier Iets Nuttig Doe. En, ik geef het toe, het heeft bij de auteur ook voor een zekere trotsheid gezorgd.

Voor de ‘liefhebbers’ van economie die de Spaanse taal machtig zijn: op de website van CIPCA staat sinds gisteren een artikeltje van mijn hand. Je vindt het hier.