Blogivia

Dankzij een gulle gift van Lieve kon ik de kindjes van de Guardería trakteren op een uitje naar de zoo. Een hele belevenis, want voor de meesten was het de allereerste keer! De leerkrachten waren piekfijn uitgedost en zo mogelijk nog enthousiaster dan de kleintjes. Jan was ook van de partij.

De kindjes waren superbraaf en de speeltuin aan de zoo kon al op evenveel belangstelling rekenen als de dieren. Vooral de schuifaf kende veel succes. Voor de meesten was het ook de eerste keer dat ze op een schuifaf zaten, wat wel voor grappige taferelen zorgde: eens bovenop de schuifaf bange gezichtjes die nier meer naar beneden durfden, waardoor de tias en tios moesten bijspringen.

Na de zoo zijn we met de hele Guardería - de 35 kindjes inbegrepen - gaan eten op restaurant. De dagen erna was de zoo nog steeds hét gespreksonderwerp onder de kinderen. Ze waren vol lof over alle beesten die ze gezien hadden. Toen ik echter aan Chino (6 jaar) vroeg welk beest hij het leukste vond, antwoordde hij “A mí me gustó más la tía Sara”, oftewel “Ik vond tante Sara het leukst”. Sommigen zijn er al vroeg bij…

De voorbije donderdag was het de laatste Guarderíadag voor de zomervakantie en “Promoción”. Dat betekende dat de oudsten van 6 jaar gehuldigd werden omdat ze “afstudeerden” van de Guardería en volgend jaar dus naar “de grote school” gaan. Dit ging gepaard met een groot afscheidsfeest met veel cake, frisdrank en popcorn en als kers op de taart een bezoek van hun grote held Barney. Dit is een grote roze popdraak van een Teletubbie-achtig programma, waarvan alle Boliviaanse kindertjes helemaal zot zijn. Barney zorgde voor veel vreugde, maar ook voor veel traantjes omdat sommigen toch wel wat overweldigd waren. Al bij al was het een schitterend afscheid! Er waren optredens van de 2- tot 4- en de 4- tot 6-jarigen en bij het naar huisgaan kreeg elk kind nog een cadeautje. Voor de meesten waarschijnlijk het eerste en laatste cadeautje dat ze dit jaar kregen… De Guardería is nu een maand gesloten en ik ben dus `technisch werkloos´ tot 22 januari. Ik zal mijn chicos zeker missen!

Toen Sara op reis was met Mercedes en Gonzalo, haar twee collega’s van de Guardería, was ik een tijdje alleen thuis. Na een weekje (teveel) achter de computer gezeten te hebben (internet was net eindelijk fatsoenlijk geïnstalleerd), had ik wel zin in een stapje in de wereld. In de krant las ik dat er een optreden was in een bar die de Santa Cruz Jazz Club heette. Ik had er nog nooit van gehoord, maar na een blik op de kaart om de bar te lokaliseren, trok ik er heen.

Ik kwam er binnen en voelde me meteen op mijn gemak: het decor van de bar lijkt op iets wat in België een studentenbar zou zijn, met weinig franjes en veel charme. Het publiek, een mengeling van jonge progressieve Bolivianen, reizende Zuid-Amerikaanse muzikanten en ‘gringos’ zoals wij, is een fijne mix waar je altijd wel iemand vindt om tegen te babbelen. En dan is er natuurlijk de muziek: niet altijd jazz maar wel altijd van hoge kwaliteit en met veel geïmproviseer. Een heel verschil met de oppervlakkige, gladde en opgetutte sfeer in de meeste bars hier in Santa Cruz. De Club heeft wel één nadeel: soms heb je er de neiging om naar buiten te kijken en te merken dat zon al begint op te komen, terwijl je dacht dat het nog veel vroeger was…

De eigenaar van de club, de bevlogen Boliviaanse trompetist Erick, is ondertussen al een beetje een vriend geworden. Af en toe gaan we op maandagavond voetballen in het park met andere regelmatige klanten van de Club. Klaartje, de Nederlandse vriendin van Erick en mede-eigenares van de club, speelt nu regelmatig gitaar voor de kinderen van de Guardería.

En er staat nog meer samenwerking tussen de Guardería en de Club op stapel: op 16 december wordt er in en rond de Club een benefiet gehouden voor Plataforma Solidaria, de NGO waar de Guardería deel van uitmaakt. De straat zal worden afgezet, er zullen optredens zijn en er zal vanalles te eten en te drinken zijn (we overwegen wafels te bakken). Good old festivalgevoel, here we come!

Dinsdag hadden we het genoegen de scholen uit Mechelen en Kapelle-op-den-Bos terug in Santa Cruz te ontvangen na hun reis naar Potosí. Samen hebben we tot groot plezier van de kindjes eerst een bezoek gebracht aan de Guardería. ´s Avonds zijn we gaan eten in het meest typische restaurant van Santa Cruz: La casa del Camba, oftewel Het huis van de Camba. Camba´s zijn de mensen van de laagvlakte. Die van de hoogvlakte worden Colla´s genoemd. Foto’s vind je hier.

Ik vond het een gezellige avond. De dansvloer in La Casa del Camba werd volop bewerkt door de Vlaamse voeten onder begeleiding van live-muziek. De Boliviaanse restaurantgasten werden betrokken en ook de obers bleven niet gespaard.

Wat ik eigenlijk nog het mooiste vond, was te zien hoe de jongeren op hun korte inleefreis toch al wat geevolueerd waren. Ik vond het op voorhand al een mooi initiatief, nu vind ik het prachtig. Ik heb enthousiaste, geengageerde jonge mensen gezien met veel potentieel! Lieve en co; chapeau!

Voor Maarten mij was het heel boeiend om mensen uit Belgie te ontvangen na ondertussen al meer dan een half jaar hier te vertoeven. Niet alleen deed het goed om nog eens stil te staan bij typische Boliviaanse dingen waar zij ons op wezen die voor ons zo evident geworden zijn; je merkt ook je eigen evolutie. We zijn al een klein beetje minder`Vlaams´ dan een half jaar geleden.

Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen aan het verslag van mijn voorbije reis. Het is moeilijk om al dat moois in woorden te gieten. Bolivia is zo divers en ik kan het moeilijk vatten dat een land op zoveel verschillende terreinen zoveel diversiteit te bieden heeft!

De eerste stop van Merce, Gonzalo en mij was in Cochabamba, de derde grootste stad van Bolivia, op elf uur bussen van Santa Cruz. Op zich is er niet zoveel te zien in Cochabamba, maar er zijn veel leuke cafeetjes die we met veel plezier bezocht hebben.

Vanuit Cochabamba gingen we via een acht uur durende busrit doorheen een prachtig berglandschap naar La Paz. Bolivia´s grootste stad is gelegen op 3600 m, wat voor de nodige hoogteziekte zorgde. Het stadscentrum van La Paz ligt in het dal. De bergen errond zijn tot en met de tip volgebouwd met huizen. Heel indrukwekkend! Het klimaat is er voor mij een heel stuk aangenamer dan in Santa Cruz. Overdag zoals een mooie lentedag in Belgie, ´s avonds werden de muts en de sjaal boven gehaald. Mijn culinaire passie werd er geprikkeld door het `exotische´eten: ik heb er genoten van heerlijke soepen, diepgroene avocado´s en botermalse llama. De llama is een plaatselijke beest met een hoog aaibaarheidsgehalte. Van de wol wordt kwaliteitsvolle en warme kledij gemaakt. Het llamavlees is een echte aanrader, maar aangezien ik weinig `vleeservaring´heb, kan ik het moeilijk vergelijken met ander vlees.

Na een paar dagen La Paz ging onze tocht verder naar Copacabana; een stadje op 3800m hoogte. Copacabana ligt aan het Titicacameer (1 van de hoogst gelegen meren ter wereld) aan de grens met Peru. De busrit langs het Titicacameer was onbeschrijfelijk. Mijn mond viel letterlijk open van verwondering! Copacabana is mooi, maar heel toeristisch. Het strand Copacabana in Rio de Janeiro is trouwens genoemd naar de Heilige Maagd van Copacabana die te bewonderen is in de plaatselijke kerk. Dé trekpleister, naast het Titicacameer natuurlijk, is Isla del sol, oftewel het zonne-eiland. Volgens de Inca´s zijn op de eiland de zon en de maan ontstaan.

De volgende Halte was Cuzco, wederom een rit met een fraai uitzicht. Cuzco is een immens mooie stad met schitterende koloniale gebouwen en een groot Incaverleden. De restanten van de Inca´s zijn terug te vinden in de Incamuren, verspreid over de stad. Een mysterieus volk die Inca´s. Verder heb ik er Stijn en Anneleen (Volenscooperanten in Peru) ook even mogen terugzien.

De voornaamste reden van ons bezoek aan Cuzco was natuurlijk Machupicchu! Aangezien we geen 70 $ wilden betalen aan een relatief korte treinrit, hebben we een alternatieve armeluisroute genomen om op onze hoofdbestemming te geraken. Dit hield vele uren oncomfortabele bus in op onmogelijke uren. Omdat er geen weg tot Machupicchu loopt, moesten de laatste 21 km te voet afgelegd worden. Deze trektocht begon met het oversteken van een wilde rivier in een pietluttig klein houten bakje op duizelingwekkende hoogte. De touwen waren onverantwoord versleten en onderaan waren de kruisjes te aanschouwen van de ongelukkigen die de oversteek niet overleefd hadden. Ik krijg nog steeds de kriebels als ik er aan terugdenk, maar een mens moet er wat voor overhebben om Machupicchu te zien…

En het was de moeite! Wederom heel indrukwekkend. Mijn bewondering voor de Inca´s is alleen maar toegenomen. Het hoogtepunt voor mij (zie mijn stralende gezicht) van ons bezoek aan MP was echter het beklimmen van de Waynapicchu, een hoge berg met een subliem uitzicht op de ruïnes.

Bij het krieken van de volgende dag konden we weer aan onze voettocht van 21 km richting eerste bus beginnen. En 21 km duurt lang als je de hele tijd aan dat gammel houten kistje loopt te denken waarin je opnieuw de oversteek van de rivier moet maken… Maar we hebben het overleefd!

Na Cuzco en MP hebben we nog een tussenstop in La Paz gemaakt om nog wat llama te eten en Tiwanaku te bezoeken; ruïnes uit het Pre-Incatijdperk.

Het volledige beeldverslag vinden jullie hier. Meer tekst en uitleg bij de foto´s volgt nog!

Sinds zondag ben ik terug in Santa Cruz. Ik kan mijn reis doorheen Bolivia naar Peru met Merce en Gonzalo in 1 woord omschrijven: adembenemend! Ik heb er dan ook van genoten. Degenen die hun vliegtuigticket reeds in handen hebben zullen het zich niet beklagen; Bolivia is een prachtig land.

Sinds zondag zit ik dus ook weer in de realiteit van het dagelijkse leven. Dit betekent op dit moment vooral veel geregel: visumtoestanden, nog wat medische zaken, de laatste voorbereidingen voor het ontvangst van de Belgische scholen morgen…

Daarnaast zit ik ook met een wasachterstand van een maand aan kleren. En ik kan jullie verzekeren dat het wassen van een hoop vuile kleren van een maand met de hand veel tijd in beslag neemt.

Ik ben ook weer aan het slag op de Guardería. Het weerzien met de kindjes was trouwens fantastisch! Toen ik ´s ochtends toekwam op de Guardería kwamen alle kindjes uit hun aula gespurt om me een knuffel te geven. Een warm welkom! Ik moest er zowaar een paar traantjes van wegpinken!

Ondertussen heb ik een hele reeks onbeantwoorde mails en brieven liggen. Ik ben jullie niet vergeten! Bij deze beloof ik plechtig om snel een reisverslag op de site te zetten.

Lieve groetjes,

Sarita (zoals de Bolivianen mij noemen)

Ik heb me al heel vaak voorgenomen om meer postjes over de Guardería te schrijven. Ik ben er nu 3 maanden aan de slag en elke dag gebeuren er zoveel dingen dat ik gewoon niet weet waar te beginnen.

Ik zou honderduit kunnen schrijven over de Boliviaanse leerkrachten die ondanks hun jonge leeftijd al veel ellende achter de rug hebben, over de lamentabele financiële toestand waarin de Guardería zich bevindt waardoor die in december misschien opgedoekt wordt, over mijn fantastische Spaanse collega´s (bijna net zo fantastisch als mijn Halte-collega´s ), over het bezoek van Tío Maarten, over bendeleden die plots voor de deur staan, over aanpalende stukken grond die in brand worden gestoken waardoor de Guardería bijna in brand staat, over de tarantula´s en de slangen die er leven, maar bovenal over de schitterende kindjes die dankzij de NGO toch even kind mogen zijn.

Elk kind op de Guardería draagt nu al een heel verhaal met zich mee. Vandaar dat ik vanaf nu ga proberen om regelmatig een postje over de Guardería-avonturen op de site te zetten.