Blogivia

Een paar dagen geleden waren de honden ’s morgens heel onrustig. We wisten niet wat er aan de hand was, tot Sara dacht dat ze in de boom een kat zag. Ze keek eens goed en het bleek geen kat te zijn maar wel dit:

Er zat een kapucijnaapje in de mangoboom op onze patio! Het ging duidelijk om een ontsnapt huisdier want hij had een band om zijn middel en om zijn polsen. De honden wisten niet waar ze het hadden en wouden maar al te graag in de boom klimmen.

Het aapje liet het niet aan zijn hart komen en at doodgemoedereerd een hapje boven in de boom en gooide af en toe wat takjes naar beneden. Na een poosje verliet hij onze patio via het dak en een paar andere bomen.

Het was een fijne afwisseling bij de ontbijtroutine en een uitstekende gelegenheid onze nieuwe camera (en de 10x zoom!) eens uit te testen…

Woensdag is Eva - via een tussenstop in Lima - terug naar België vertrokken! We hadden haar 5,5 maanden te gast in ons huis in Santa Cruz. Hoe het haar die tijd vergaan is, kan je op haar blog lezen.

Dinsdag heeft ze nog een tentoontstelling gegeven van foto’s gemaakt door straatkinderen met wegwerpcamera’s. De vijf bovenste foto’s zijn de winnende foto’s.

’s Avonds zijn we ter afscheid nog een lekker Chinees buffet gaan eten met Merce en Klaartje.

Eva, we hebben enorm genoten van je gezelschap en gaan je erg missen! Bedankt voor de vele mooie momenten! Je bent een toffe meid!

Vandaag was er voor de derde keer in 11 maanden tijd een algemene staking in de departamenten in de laaglanden van Bolivia. Deze keer uit protest tegen de goedkeuring van de nieuwe grondwet door de partij van president Evo Morales en het geweld dat daardoor dit weekend in Sucre uitbarstte (zie de vorige post op Blogivia).

Bij deze stakingen wordt Santa Cruz lamgelegd: meer uitleg over hoe dat in zijn werk gaat vind je in dit bericht over een vorige staking. Tijdens zo’n staking zit er niets anders op dan je tijd thuis wat nuttig te gebruiken en dat hebben we vandaag dan ook gedaan: wat kuisen, Champions League kijken en wat spelen met het nieuwe speelgoed:

De lens van onze vorige camera was bij mijn val met de moto beschadigd geraakt en valt niet meer te repareren. Aangezien vervangstukken van Acer hier niet te vinden zijn, zat er niets anders op dan een nieuwe te kopen.

Hierbij dus de eerste minifotoreportage van met onze nieuwe camera. Ze gaat over achachairú (uitgesproken als ‘atsjatsjajroe’), een tropische vrucht typisch voor Santa Cruz.

Rond deze tijd is er een overvloed aan achachairú: op de markten en kruispunten van Santa Cruz kun je ze heel goedkoop kopen. Deze kocht ik aan 60 eurocent voor 25.

De schil gaat gemakkelijk open en je ziet het zachte vruchtvlees. De smaak is soms wat zuur, maar als ze echt rijp zijn, hebben ze een overheerlijke zoet-exotische smaak.

Je kan het vruchtvlees bijna opzuigen, waarna één grote en meestal ook enkele kleine pitten overblijven.

Ik ben ondertussen een echte fan. In Bolivia wordt achachairú naar voor geschoven als een mogelijk nieuw exportproduct. Misschien moet ik een handeltje met België opzetten?

Na mijn val met de motor en het getuige zijn van een zwaar dodelijk ongeval was ik me plots sterk bewust van de gevaren van het verkeer. Dat gevoel werd kort daarna nog veel sterker…

Maandag op kantoor hoorde ik van mijn collega’s van CIPCA over een zwaar ongeval van een pickup van CEPAC, een Boliviaanse NGO die eveneens met kleinschalige landbouwers werkt. Toevallig hadden we een paar maanden geleden Katrien even opgevangen in Santa Cruz. Katrien ging een tijdje aan de slag bij CEPAC in het kader van haar thesis.

Ik vertelde dit aan mijn CIPCA-collega’s en tot mijn afgrijzen vertelden ze mij dat er in de krant stond dat er naast 2 doden ook heel wat zwaargewonden waren gevallen bij het ongeval, waaronder de Belgische Katrien ‘De Bloet’ (Katriens achternaam is De Laet). Ik ben gauw Sara thuis gaan ophalen en samen vonden we Katrien in het ziekenhuis Niño de Jesus, na een zoektocht langs enkele andere ziekenhuizen.

We waren opgelucht te zien dat ze bij bewustzijn was en niet al te veel pijn leed. Maar de ernst van haar verwondingen was groot genoeg om  haar te repatriëren naar België om daar een tijdje te herstellen.

Katrien, langs deze weg wensen we je een voorspoedig herstel en hopen je snel terug te zien in Santa Cruz!

Dit weekeinde hadden we afgesproken met enkele oude bekenden: toevallig kwamen zowal Hans VDP als Maarten en Lieve op dezelfde dag uit Sucre aan in Samaipata.  Het was fijn weerzien en bijbabbelen.  Helaas geen foto’s wegens camera stuk.

Ondertussen zijn ze met z’n drieën naar het Nationaal Park Amboró voor een paar dagen.  Morgen komen ze terug naar Santa Cruz om een paar dagen bij ons te logeren.

Eva en Jelle, onze vorige bezoekers, zijn ondertussen op reis op de Altiplano.  Hun ervaringen vind je hier.  Zij zullen eind van de maand terug naar Santa Cruz afzakken om daarna terug naar België te keren.

De voorbije twee dagen ben ik nogal direct geconfronteerd met de gevaren van gemotoriseerd verkeer. Ik heb de indruk dat die gevaren in Bolivia nog erger zijn dan in België. We zijn namelijk al meer dan eens live getuige geweest van botsingen. Meestal is de schade beperkt tot blikschade (meestal aan auto’s waar de blikschade door de ouderdom al niet meer opvalt), maar eergisteren was het andere koek.

Samen met mijn collega’s Sandro, Pancho, Tarsicio en Palmira was ik ’s avonds onderweg naar Guarayos. We naderden een vrachtwagen met oplegger en Sandro, die aan het stuur zat, wou voorbijsteken. Maar de vrachtwagen slingerde van links naar rechts over de weg en reed soms een heel eind naast de weg of op het verkeerde rijvak. De chauffeur was duidelijk niet meer helemaal nuchter. We besloten om niet voorbij te steken en we waarschuwden chauffeurs uit de andere richting door met onze lichten te knipperen.

We volgden de vrachtwagen zo een tijdje op een veilige afstand en plots stond de vrachtwagen stil in een grote stofwolk. Op de Boliviaanse wegen moet je soms stoppen om tol te betalen en de dronken chauffeur had niet in de gaten dat hij moest remmen en is achterin een bus gereden. De mensen in de bus bleven ongedeerd, maar de bus duwde een taxi die voor de bus in de rij stond aan te schuiven onder de daarvoor staande tankwagen. De taxi werd gereduceerd tot een verfrommeld sardienenblikje en de 5 inzittenden (een mennonietenfamilie met een zoon van 12 en een dochtertje van 8 en de chauffeur van de taxi) hadden geen schijn van een kans. Op de foto zie je het wrak nadat de kadavers er uit zijn gehaald. Een menoniet treurt naast het wrak.

De chauffeur van de vrachtwagen overleefde de klap, maar is vanaf zijn middel verlamd en ligt in het hospitaal. Hij zal moeten terechtstaan voor de vijfvoudige doodslag. Helaas zijn dronken chauffeurs in Bolivia geen uitzondering. Zelfs de chauffeurs van persoonsbussen worden soms betrapt of veroorzaken zware ongevallen. Elke controle op beschonken bestuurders ontbreekt en zeker in het weekend wordt er door heel wat Bolivianen stevig doorgedronken.

Met wat minder geluk waren het mijn collega’s en ik geweest die aangereden zouden geweest zijn door de vrachtwagen. Hadden we even voordien een minuutje minder lang getreuzeld bij het avondeten of als Sandro toch had besloten de vrachtwagen voorbij te steken, dan denk ik niet dat iemand van ons vijf het overleefd zou hebben. Ik was eerlijk gezegd zwaar onder de indruk.

Toch heeft dit mij niet belet de volgende dag wat te onvoorzichtig met de moto te rijden. Op een wat natte zandweg was ik even afgeleid en in een bocht ging onderuit. Schade: achteruikijkspiegel vernield, een heel pijnlijke linkerheup en een fototoestel dat dienst weigert. Eén ding weet ik zeker: ik kruip nooit nog op een moto zonder helm. Dat ding heeft meer schade vermeden, echt raar hoe je hoofd tegen de grond kan smakken zonder er daarna ook maar iets van te voelen.

Ondertussen zit ik terug veilig thuis met het voornemen me nóg veiliger en defensiever te gedragen in het verkeer. Mijn nog steeds pijnlijke heup moet me hierbij maar helpen.

Tijd voor de oplossing van het raadseltje. Floris was er het dichtst bij, maar Geert krijgt de originaliteitsprijs. De misvormde Michelinmannetjes bestaan uit zwembanden die na een dag dienst terug naar het magazijn worden gebracht.

Zondag zijn we met enkele collega’s van Volens naar Aqualand geweest. Aqualand is een waterpretpark even buiten Santa Cruz en heeft enkele leuke atracties.

Grotere kaart weergeven
Volg de link naar de grotere kaart en klik op de vormen en icoontjes voor wat meer uitleg en wat foto’s.

Als uitsmijter hier nog een filmpje van Volens-collega Jan die zich laat gaan op de Kamikaze.

Wie heeft er een idee wat er in het volgende filmpje gaande is?

Als je het denkt te weten, laat dan je reactie achter. De oplossing binnen een paar dagen…

Vorig jaar zagen wij in het straatbeeld plots allemaal vrouwen opduiken gekleed in identieke paarse kleden. We wisten niet goed wat we er van moesten denken, tot we op een dag een hele processie van deze vrouwen tegenkwamen aan de kathedraal: het ging blijkbaar om een religieus gebruik.

Sinds een paar dagen zijn ze terug, deze vrouwen in het paars. En om ons terwille te zijn stond er vandaag in de krant een artikeltje over dit gebruik. De vrouwen in het paars zijn aanbidsters van de Señor de los Milagros (’Heer der Wonderen’), een schilderij van Christus dat in een klooster in Lima (Peru) hangt en waar heel wat wonderen aan worden toegedicht.

Ieder jaar in oktober dragen de aanbidsters van de Heer der Wonderen een maandlang een paars kleed met een wit touw als riem. Hiermee willen zij hun dankbaarheid uiten ten opzichte van de Heer.  De meeste aanbidsters danken de Heer voor het genezen van een zware ziekte. Dit gebruik heeft zijn oorsprong in Peru, maar is door Peruaanse migranten over bijna de hele wereld verspreid geraakt. In Santa Cruz eindigt de ‘maand in het paars’ met een processie tussen de kathedraal en een andere kerk in het centrum.

Dat het eigenlijk een echte boetedoening is merk je aan de commentaren van enkele vrouwen in het paars in de krant: het kleed is blijkbaar nogal dik en niet aangenaam bij de temperaturen die momenteel in Santa Cruz heersen.

Maarten en ik zijn sinds kort aangesloten bij Couchsurfing. Via Couchsurfing kan je wereldwijd een plekje vinden om te logeren. Dit plekje is dan een bed of zetel bij mensen thuis. Sinds september zijn er ongeveer 300.000 leden.

Zelf krijgen we heel veel aanvragen van reizigers die onze couch willen surfen. De meesten weigeren we omdat onze extra kamer al een paar maanden bewoond is door Eva. Maar als er een interesant profiel opduikt, maken we graag en uitzondering.

Onze eerste gaste hadden we een aantal maanden geleden: de Amerikaanse Nikkie. Ze was op doorreis naar een conferentie in Brazilië en heeft een aantal dagen bij ons gelogeerd. Ze was erg geïnteresseerd in alternatieve landbouw en allesbehalve een doorsnee Amerikaanse.

Daarna heeft onze zetel een hele tijd stilgelegen. Tot vorige dinsdag. Toen kregen we de Argentijn Gabriel over de vloer met zijn hond Sakeo. Een heel interessante kerel die al een jaar aan het rondreizen was met zijn toffe hond.

Zaterdag kregen we het gezelschap van Santiago. Een Colombiaanse kok die in Argentinië woont. Zo iemand kon ik als kookliefhebster natuurlijk niet weigeren. Wij zorgden voor de cocktail (Mojito!), Santiago voor het avondmaal. Onze smaakpapillen werden verwend met een risotto van Quinua en pindanootjes en lekkere vis! Een goede uitvinding die couchsurfing!