Blogivia

Gisteren stond ik op met koorts en omdat Daniela, die bij ons achterin woont, al een paar dagen te kampen heeft met dengue ben ik maar meteen naar de dokter gegaan. En ja hoor, hij vertelde mij dat ik hoogstwaarschijnlijk ook dengue had opgelopen.

Dengue is een virus dat wordt overgedragen door een klein mugje dat je kan herkennen aan de witte stippen. Het meest herkenbare symptoom van de ziekte is koorts, die in pieken komt en gaat en soms kan dengue ook gepaard gaan met hoofdpijn, darmproblemen en bloedingen. Gelukkig ben ik hiervan tot nu toe gespaard gebleven en blijft het bij mij bij koortsgolven.

Er bestaan geen medicijnen tegen dengue en de ziekte duurt zo’n 6-7 dagen. Het zal een rustig weekje worden…

Enkele weken geleden arriveerde Alex op mijn kantoor, een Amerikaanse beursstudent. Hij ging een paar maanden sociologisch onderzoek doen in Guarayos en zou dus voor even mijn collega zijn. Hij is een wat idealistisch type met linkse sympathieën.

Hij vertelde mij een verhaal over hoe hij aan het begin van zijn verblijf in Bolivia op de Amerikaanse ambassade in La Paz werd uitgenodigd voor een gesprek, een standaardprocedure voor Amerikaanse beursstudenten. Wat minder standaard was, was dat een functionaris van de ambassade hem vroeg om namen, adressen en bezigheden van Cubanen en Venezolanen die hij in Bolivia zou tegenkomen te noteren en door te spelen aan de ambassade.

Alex was heel verontwaardigd: hij vond dat hij werd gevraagd te spioneren. Hij vertelde me ook dat hij overwoog om zijn verhaal openbaar te maken in de pers. En hij heeft het dan ook gedaan: hij deed zijn verhaal aan ABC (een groot Amerikaans persbureau) en gisteren haalde het verhaal ook de website van de BBC.

Dit hele verhaal past in de toenemende spanningen tussen Bolivia en de Verenigde Staten. Een paar maanden terug was er een rel met de ambassadeur zelf. President Evo Morales woonde een vergadering van de Verenigde Naties in New York bij en vond dat hij daar niet correct werd behandeld door de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Hij stelde zich de vraag waarom de zetel van de Verenigde Naties in Amerika is gevestigd en waarom de VN niet afwisselend in andere landen en continenten zou kunnen vergaderen. Philip Goldberg, de Amerikaanse ambassadeur in Bolivia reageerde hierop door te zeggen dat het hem niet zou verbazen als Morales ook zou vragen de zetel van Disneyland te verhuizen. Dit werd hem niet in dank afgenomen en hij werd verplicht zijn verontschuldigingen aan te bieden.

Bolivia heeft zich door zijn nauwe banden met het Cuba van Castro en het Venezuela van Chávez bij de landen geschaard die door de Verenigde Staten flink in de gaten worden gehouden. Hugo Chávez heeft ondertussen het Peace Corps, een grote Amerikaanse organisatie die vrijwilligers uitzendt over heel de wereld, een spionage-organisatie genoemd die mensen wil brainwashen.

In Samaipata zijn we toch even kunnen ontsnappen aan de carnavalsgekte: we hebben een tochtje gemaakt naar Las Minas, een berg op de rand van het Nationaal Park Amboró en op het terras van La Vispera hebben we zelfs plaatjes kunnen maken van een paar kolibri’s!

Dit weekend hebben we geprobeerd de carnavalgekte wat te ontsnappen. Maar niet alleen in Santa Cruz slaat de gekte ieder jaar toe: ook in Samaipata viel er moeilijk aan te ontsnappen.

Eerst is er de aanloop naar carnaval: dadelijk na nieuwjaar beginnen de voorbereidingen, met verkiezingen van de zogenaamde ‘reinas’, de Miss Carnavals die tijdens de stoet op de wagens zullen staan dansen en zwaaien naar de mensen. En al weken voor carnaval beginnen de ‘precas’, pre-carnavalstoeten die ieder weekend de stad doorkruisen. Deze dienen om de stoet te oefenen en om alvast wat in het feesten te komen.

En op zaterdag voor carnaval barst het feest helemaal los: 4 dagen lang wordt er gedronken en gedanst, worden er stoeten georganiseerd en klinkt er overal muziek (liefst zo hard mogelijk). En hierbij komt dan ook de ‘mojazón’: een watergevecht van enorme dimensies (zie de foto bij het vorige postje). Iedereen die over straat loopt kan het slachtoffer worden van waterballonnen, watergeweren (die in omvang echte mitrailleurs soms overtreffen), spuitbussen met schuim en emmers water.

Het ergst van al is dat heel wat carnaveleros het niet bij water houden, maar hun ballonnen en watergeweren vullen met inkt. Over straat loop je dan ook best in oude kleren en als het niet moet laat je de auto ook beter thuis. Het drankgebruik, dat in Bolivia sowieso al erg hoog ligt, neemt nog toe tijdens de 4 dagen van carnaval en samen met de mojazón leidt dit soms tot hallucinante taferelen.

Toch zijn er heel wat mensen die het carnaval maar niets vinden en soms leidt dit tot irritaties. Zo zagen we een taxichauffeur die de inkt op zijn wagen beu was en die een carnavalsvierder die zijn auto besmeurde een bloedneus sloeg. Zelf werden we ook het slachtoffer van de inkt: onze (witte) jeep werd beklad en al rijdend werd onze zijspiegel aan diggelen gegooid. De schuldige van dit laatste was een klein meisje, dat naar we vermoeden een steen in haar ballon had gestopt.

Ons besluit: volgend jaar zullen wij alvast niet in Bolivia zijn. Zoveel getolereerd alcoholmisbruik en vandalisme hoeft voor ons niet meer.

Dit weekend gaan we het carnaval in Santa Cruz ontvluchten. Carnaval in Santa Cruz (en in mindere mate ook in andere Boliviaanse steden) is vooral een kwestie van elkaar 4 dagen lang natspuiten, bekogelen met water- en/of verfballonnen, veel te luide carnavalmuziek, paraderende ‘koninginnen van het carnaval’ en veel drank(ge)(mis)bruik. Hier passen we dus voor.

We gaan de komende vier dagen nog eens naar Samaipata, wat ‘rustplaats in de bergen‘ betekent. Na onze avonturen met ons Suzi tijdens onze reis naar Tarija hadden we besloten om toch nog enkele reparaties uit te laten voeren aan ons jeepje alvorens de rit naar Samaipata aan te vatten. We besloten Suzi achter te laten in een officiele Suzuki-garage. En zo botsten we toch op een serieus cultuurverschil…

De meeste mensen met een auto in Santa Cruz doen voor de herstellingen aan hun auto beroep op iemand die ze kennen: er zijn enorm veel mensen die wat bijverdienen als automechanicus en als je zo iemand als vriend hebt dan is die ‘de confianza’, wat zoveel betekent als ‘te vertrouwen’. Maar je weet natuurlijk nooit precies wat de kennis en de vaardigheden zijn van deze mensen en de laatste keer hadden we hier wat problemen mee gehad. We gingen de officiële garage dus eens testen.

Suzi had een lijstje kleine klachten (kapotte pinker, rammelende ‘chape’, kapotte thermometer, radiator die wat water verloor…), maar grote kosten verwachtten we niet.  Na Suzi te hebben achtergelaten kregen we de dag erna telefoon: de garage stelde voor Suzi te herstellen voor een som van meer dan 700 dollar! Ze hadden wat mankementen vastgesteld in de motor en wouden een hele reeks onderdelen vervangen. Maarten ging daarop maar eens langs bij de garage en bleek dat de gevraagde herstellingen niet eens meer voorkwamen op de lijst met voorgestelde herstellingen. We besloten Suzi maar niet te laten herstellen in de officiële garage, maar kregen toch een rekening van 22 dollar gepresteerd (in Bolivia is het altijd een slecht teken rekeningen in dollars te krijgen, die zijn meestal veel duurder dan die in Bolivianos).

De technieker van de garage fluisterde Maarten toe dat de garage heel duur was omdat ze een ISO-kwaliteitscertificering hadden en daardoor vastgelegde procedures moeten volgen voor de herstelling van auto’s. Heel mooi, maar niet geschikt voor een jeepje van 20 jaar oud: daar moet je niet alles wat er  aan rammelt gaan vervangen, want dan betaal je uiteindelijk meer dan dat je autootje zelf waard is.

Uiteindelijk heeft Barna, een collega van Maarten zijn werk, de gevraagde herstellingen gedaan voor 100 Bolivianos (nog geen 10 euro), wat minder is dan de kost van de controle in de garage.

De les die we hieruit trokken: waarom alles meteen vervangen bij het minste mankement terwijl met een beetje creativiteit een simpele herstelling kan worden gedaan? Ik denk dat deze vraag in België en het Noorden wat te weinig wordt gesteld…

Ondertussen is 2008 al een paar weken oud en omdat ons verblijf in Bolivia oorspronkelijk maar tot eind 2007 ging duren, hebben we al een paar vragen gekregen over hoe lang we nog gaan blijven en wat we nu gaan doen. Laten we dat eens op een rijtje zetten.

Volens, de Belgische NGO waar we voor werken, heeft eind 2007 een nieuw programma ingediend bij de DGOS (Directoraat Generaal voor Ontwikkelingssamenwerking) voor de periode 2008-2010. Maar omdat er zolang geen regering was (en dus ook geen minister van ontwikkelinssamenwerking) kon dat programma niet worden goedgekeurd.

Het programma is tot nu ook nog altijd niet goedgekeurd, waardoor Volens de mogelijkheid heeft gegeven aan zijn cooperanten om te kiezen voor een verlenging van hun contract tot eind maart. Zowel Sara en ik zitten in deze situatie: tot eind maart werken we bij de organisatie waar we vorig jaar bij werkten (Maarten bij CIPCA-Santa Cruz, Sara bij Callecruz).

Volens kon natuurlijk niet stil blijven zitten en heeft ondertussen een grote selectieprocedure achter de rug voor het invullen van de posten van het nieuwe programma.  Als alles goed loopt en het nieuwe programma wordt goedgekeurd, dan wordt Maarten de verantwoordelijke voor de communicatie van de regio Bolivia-Perú van Volens.  Wat Sara zal doen, is nog niet helemaal duidelijk.

Volens is ondertussen op zoek naar een nieuw kantoor in Santa Cruz, want door de nieuwe manier van werken en het nieuwe project in Santa Cruz, zou het oude kantoor te klein worden.  Sara en ik, als cooperanten in Santa Cruz, helpen ook bij deze zoektocht.

Alles hangt er dus nog een beetje vanaf, maar het ziet er naar uit dat we nog een tijdje in Bolivia zullen blijven. En natuurlijk zal Blogivia jullie blijven informeren!

Het regent hier in Santa Cruz al vijf dagen pijpestelen. De straten staan blank, de kanalen en rivieren vol. De wijken buiten de derde ring zijn amper te bereiken omdat de aardewegen veranderd zijn in modderbaden

Niet alleen het departement Santa Cruz lijdt onder het weer. Grote gebieden van Bolivia hebben net als vorig jaar te kampen met overstromingen. Duizenden families zijn hun hebben en houden kwijt. Vele gewassen (bananen, aardappelen, rijst…) zijn verwoest. De verliezen worden nu al op 30 miljoen USD geschat.

De aanhoudende regen wordt veroorzaakt door La Niña (Het Meisje). Vorig jaar had Bolivia te kampen met El Niño (De Jongen). Een verschil tussen de twee is dat La Niña zich kenmerkt door lagere temperaturen. Eén van de oorzaken van La Niña is de botsing tussen de koude luchtstromen van de Pacifische Oceaan en de continentale warmte.

Ook op mijn werk heeft de regen invloed. De tunnels waarin de straatkinderen normaal slapen, staan vol water, waardoor het voor de straatploeg bijna onmogelijk is om hen te vinden. Ook met het Mobiele Schooltje kan er niet uitgereden worden.

Ons tuintje is ondertussen helemaal overgelopen en de hondendrollen drijven lustig rond. Om niet tot de enkels in het water te staan, moeten we dus creatief zijn.

De eerst week van onze reis hebben we doorgebracht in Tarija, een gezellig stadje in het zuiden van Bolivia. Tarija is omgeven door bergen en wijnranken. Het wordt regelmatig vergeleken met het Spaanse Andalucía en is gemakkelijker te bereiken vanuit Argentinië dan vanuit een Boliviaanse stad (ons Suzi heeft het geweten!).

Wij werden in Tarija getrakteerd op een stralend zomerweertje. We hebben dan ook duchtig gebruik gemaakt van de vele terrasjes die de stad rijk is. Aangezien we hier tijdens de kertsdagen waren, hebben we het rustig aan gedaan (lees: veel en lekker gegeten en gedronken). Tweede kerstdag zijn we een namiddagje naar het meer van San Jacinto geweest. Je kan hier allerlei plaatselijke specialiteiten proeven. De dag erna huurden we stoere mountainbikes en trokken we er op uit.

We fietsten eerst naar San Lorenzo, op 15 km van Tarija, om er even te genieten van zijn mooie Plaza. Daarna ging het richting Tomatitas. Tomatitas staat bekend om zijn gefrituurde kreeftjes. Niet goed wetende wat dat inhield, bestelden we een heel bord. De kreeftjes bleken vooral uit schaal te bestaan, vlees was er niet meer aan. Ik heb mij beperkt tot 2 halve kreeftjes (ik hield niet zo van het gekraak en de zielige oogjes…). Maarten heeft dapper bijna het hele bord leeggegeten. Om het met zijn woorden te zeggen: goed voor ene keer! Na ons kreeftenavontuur reden we nog naar een ander dorpje, om te bekomen op het terras van een Frans-Belgisch koppel.

De volgende dag vertrokken we richting Salta; Argentinië. Niet met ons Suzi dus, maar met de bus.

Na ons Argentijnse trip, vertoefden we nog enkele dagen in Tarija. Hiervan maakten we gebruik om een museum te bezoeken met als pronkstuk het skelet van een luiaard van wel 5 (!) meter hoog. Samen met Ernesto bezochten we nog een artesanale wijnbrouwerij en ’s avonds gingen we met hem en zijn vriendin lekkere vis eten. Onze laatste dag in Tarija hebben we doorgebracht op de ‘Feria van het typische eten’ alwaar we toeschouwer waren van verschillende optredens.

Momenteel zitten we in Salta; een koloniale stad in het Noorden van Argentinie (en tevens wijnstreek). Hele mooie gebouwen, lekkere wijn, heerlijk eten, cultuur, een stralend zomerzonnetje… We laten ons een goed verwennen met andere woorden.

Met ons jeepke zijn we tot in Tarija gebold, de wijnstreek van Bolivia. Een gezellig en rustig stadje. Aangezien ons jeepke onderweg zwaar afgezien heeft (al rijdend een wiel verloren bvb.) hebben we het in Tarija in goede handen achtergelaten en zijn we tot in Salta gebust.

De kerstdagen hebben we in Tarija doorgebracht, oudjaar zal in Salta zijn. Met veel lekkere wijn!

Tot in 2008!

Kerst is weer in aantocht. Net als vorig jaar valt er Santa Cruz - mede door de tropische temperaturen - niet veel kerstsfeer op te snuiven. Hier en daar vind je een schuchter kerstboompje of wat schrale lichtjes.

Om de straatkinderen toch wat kerstgevoel te geven, ben ik met de straathoekwerkers en een groep straatkinderen naar het zwembad getrokken. Daar werden de magen gevuld, kerstkaartjes gemaakt en konden de gasten genieten van een verfrissende duik. Telkens weer ben ik verbaasd te zien hoe graag deze gasten knutselen. Van de jongste (8 jaar) tot de oudste (18 jaar) werd er met uiterste concentratie aan de kaartjes gewerkt. Even werden ze uit de ellende van het leven in de kanalen weggehaald en mochten ze weer kind zijn. Een bloemlezing:

En wat zijn onze plannen voor de feestdagen?

Net als vorig jaar trekken we er met de eindejaarsperiode vandoor. We hebben ons jeepke laten nakijken en hebben onze lange arm gebruikt om onze paspoorten vervroegd uit La Paz te laten terugkomen (ze waren daar om ons visum te laten verlengen). Onze koffers zijn ook gepakt, morgen vertrekken we. Dit zijn onze bestemmingen (klik op de icoontjes):

Grotere kaart weergeven

Het zijn echter niet deze bestemmingen die het doel van de reis zijn: we kijken vooral uit naar de wegen en landschappen ertussen. We zullen zowel tropische bossen, de droge chaco, bergen en valleien als hoogvlaktes doorkruisen. Er liggen ook heel wat nationale parken langs de route. Daar stoppen we zeker ook. Duimen dat ons jeepke het allemaal uithoudt!