Blogivia

Na twee maanden België is onze integratie al ver gevorderd: we zijn allebei begonnen aan een nieuwe job (Sara is al aan haar vierde week bezig, Maarten heeft net zijn tweede dag achter de rug), we hebben een nieuw tweedehands autootje gekocht en, als toppunt van integratie, we hebben een huisje gekocht!

Het was een korte maar intensieve zoektocht.  Omdat we toch een nieuw begin moesten maken en we niet veel zin hadden om opnieuw iets te huren, besloten we maar dadelijk iets te kopen.  Schaffen, bij Diest, dat is onze nieuwe thuis:

Created with Admarket’s flickrSLiDR.

Grotere kaart weergeven

Ettelijke barbecues, enkele kilo’s mosselen, vele Belgische biertjes, fijne ontmoetingen met familie en vrienden, uitstapjes naar zee en Amsterdam en bijna iedere dag slapen in een ander bed: ziedaar een samenvatting van onze eerste maand Terug.

We kunnen ondertussen vieren dat ook Sara werk heeft!  Zij begint deze maandag al als arbeidstrajectbegeleidster voor kansarmen in Leuven.  Volgende week hebben we als alles goed gaat ook een autootje.  Wat nog rest is de zoektocht naar een nieuw huis…

De aanpassing aan de Belgische levensstijl is vrij goed verlopen.  Zeker nu onze toekomst stilaan vorm begint te krijgen, hebben we allebei zin om hier in België terug iets op te bouwen.  We merken wel dat Bolivia, Santa Cruz en de mensen die we daar kenden nog steeds in ons hoofd en hart zitten.  Een Boliviaanse vakantie, volgend jaar ofzo, zit er misschien wel in!

Enkele dingen die ons opvielen tijdens de eerste weken terug in België:

• wc-madammen worden vervangen door electronische poorten (station Brussel-Zuid)
• speculaas kan gewoon op de boterham gesmeerd worden
• het Belgische weer doet zijn reputatie alle eer aan
• afval sorteren moet je opnieuw leren
• Vlaanderen is al volgebouwd, maar toch tiert de bouwwoede welig voort
• het kost niet veel moeite ‘de verzuring’ tegen te komen
• fietsen is echt geweldig, fietsknooppuntennetwerken al evenzeer
• het niveau van het Belgisch voetbal glijdt verder af naar het niveau van het Boliviaanse voetbal

We zijn ondertussen al anderhalve week terug in België, hoog tijd dus om onze belofte om ook van onze terugkeer verslag te doen op Blogivia na te komen.

Het weerzien met familie en vrienden was uiteraard heel fijn.  In tegenstelling tot vorig jaar, stond het weerzien niet ook al in het teken van een nakend afscheid, waardoor alles wat rustiger verliep.  Heel wat mensen moeten we nog terugzien, omdat ze nog op vakantie zijn of omdat we simpelweg nog geen tijd hebben gevonden om af te spreken.

Voor de Blogivia-lezers die het Belang van Limburg van 28 juni hebben gemist: Sara verscheen in de reeks ‘Limburger, Wereldburger’ met een interview op 2 hele pagina’s.  Er stonden ook een paar foto’s bij, zodat Maarten ondanks zijn niet-Limburgerschap ook in het Belang is geraakt.  Sara werd meteen een Bekende Lummense en kreeg op de zaterdagse lokale markt dan ook heel wat reacties.

Het weer is, zoals te verwachten viel, heel Belgisch: grijs, regenachtig en af en toe ook fris.  Hoe we daar in Santa Cruz soms naar verlangden, snap ik ondertussen al niet meer zo goed

Wel al een onverwacht snel lichtpuntje: Maarten heeft al meteen een nieuwe job en gaat aan de slag bij het Regionaal Landschap Dijleland.  Hij wordt projectcoördinator van het project ‘Het Groene Bekken van de Weesbeek’.  Hij zal voor een periode van 3 jaar instaan voor bosuitbreiding, natuurversterking, grondenruil en integraal waterbeheer van een projectigebied op het grondgebied van de gemeentes Herent, Kortenberg en Kampenhout.  Vanaf 1 september dus weer iets nieuws!  Sara kijkt ondertussen nog wat verder uit naar een nieuwe job.

Tot zover deze update.  Binnenkort wat meer diepgaande beschouwingen over de gelijkenissen (?) en verschillen (!) tussen België en Bolivia en tussen ons oude en nieuwe leven.

Al wie morgen, zaterdag 28 juni, het Belang van Limburg koopt, wacht een fijne verrassing…

Onze terugkeer naar België betekende voor ons ook het afscheid van ons jeepje.  Suzi, een Suzuki Samurai 4×4 uit 1987, heeft ons gedurende anderhalf jaar trouwe dienst bewezen en we waren wel een beetje gehecht geraakt aan het beestje.  Na al die tijd kenden we haar door en door, ze had echt een eigen karaktertje.  We hebben met ons drieën ook moeilijke tijden beleefd, maar ze was 100 % een trouwe vierwieler.

Haar verkopen viel ons dus zwaar.  Het feit dat de nieuwe eigenaar wel een vriendelijke man is, verzacht een beetje de pijn.  Wat volgt is een ode aan Suzi.

Met dank aan flickrSLiDR.

Nog onverwachter en plotser dan ons Bolivia-avontuur begon, zal het binnenkort afgelopen zijn.  Met heel wat spijt moeten Sara en ik hier ons afscheid aan Bolivia aankondigen.  Enkele omstandigheden hebben ons doen besluiten onze geplande reis naar België om te zetten in een echte terugkeer.  Op zaterdag 28 juni laten we ons tweede vaderland achter ons en keren we terug naar ons eerste.

Blogivia zal nog even verder blijven bestaan en zal verslag doen van onze terugkeer en hoe we België na meer dan twee jaar in Bolivia opnieuw ervaren.  Daarna zal Blogivia zachtjes uitdoven, terwijl wij aan een nieuw hoofdstuk in ons leven beginnen…

Een paar werkgerelateerde nieuwtjes:

• De nieuwe Volens-coöperanten (en dus de nieuwe collega’s) zijn deze week één voor één aangekomen in Santa Cruz. Ruth, Noe, Emmanuelle, Sara en Dominique: het lijkt een fijne groep. Het is voor iedereen nog wat wennen, maar het nieuwe programma van Volens in Bolivia en Perú kan eindelijk echt van start.
• Maarten heeft er net een kort reisje naar La Paz opzitten. Hij vertegenwoordigde Volens op een vergadering met vertegenwoordigers van andere Belgische NGO’s op de Belgische ambassade. Interessant om de Belgische ontwikkelingssamenwerking en de ambassade wat beter te leren kennen.

En nog wat huis-, tuin- en keukennieuwtjes:

• Een ongenode gast heeft ons vorige week flink bezig gehouden. Een muis staarde Sara plots aan in de living en vluchtte even later de badkamer in, waar we ze opsloten. Helaas vond ze daar een holletje, waar we er niet bij konden. Ze was ook niet van de domsten: muizenvallen en vergif baatten niet zodat het uiteindelijk na een paar dagen neerkwam op een ouderwetse klopjacht…
• Erick en Klaartje, een bevriend Boliviaans-Nederlands koppel, zijn vorige week getrouwd. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat aan trouwfotografie te doen.

  

  Gefeliciteerd, Erick en Klaartje!

• Onze reis naar België komt dichterbij, wat ons weer doet dromen van garnaaltjes, verse pistolets, Duvel en frieten van de frituur. We kijken er naar uit!

Dag op dag twee jaar geleden kwam ik aan in Bolivia. Zonder Sara, zonder woonplaats, met maar een half mondje Spaans maar met veel nieuwsgierigheid en een nieuwe job. Later kwam Sara aan, trokken we in ons huis, leerden we nieuwe mensen kennen, kochten we een jeepje en leerden we het Spaans al doende. (Op de foto een pas aangekomen Maarten, met nog een Belgisch, wit melkhuidje en vooral luisterend in plaats van pratend vanwege een nog beperkte Spaanse woordenschat)

2 jaar is lang en tegelijk ook niet lang. Het lijkt alsof we nog steeds maar pas zijn aangekomen, maar ondertussen kunnen we zeggen dat we de mooie en lelijke kanten van Bolivia goed hebben leren kennen (hoewel we eigenlijk alleen Santa Cruz echt goed kennen). Mooie kanten zijn de warmte van de mensen, de natuur en landschappen, de diversiteit en (voor ons) het exotische en het anders-zijn. De lelijke kanten zijn allemaal gelinkt aan armoede in de brede zin van het woord: economische armoede, armoede in educatie, armoede in rechtvaardigheid en justitie.

Maar eigenlijk wil ik het in dit postje over mijn nieuwe job hebben. Sinds begin deze maand werk ik niet meer voor CIPCA, waar ik werkte vanaf mijn aankomst in Bolivia. Ik had een contract tot december vorig jaar, waar door omstandigheden met 3 maanden verlengd werd. Alles had te maken met het ontbreken van een Belgische minister van ontwikkelingssamenwerking die het nieuwe 3-jarenplan van Volens moest goedkeuren. Maar het ontbreken van de minister gaf me wel de tijd om mijn werk bij CIPCA goed af te ronden. Sinds een week werk ik voltijds op het nieuwe kantoor van Volens hier in Santa Cruz.

In het zijn nieuwe programma 2008-2010 heeft Volens 3 projecten in Bolivia en Peru: 1 in Peru rond coöperatieven van kleine producenten van koffie en cacao, 1 in Santa Cruz rond straatkinderen en 1 in het Zuiden van Bolivia met organisaties van Guaraní-indianen. Ik werk in het centrale kantoor in Santa Cruz als verantwoordelijke voor de communicatie en de educatie rond communicatie.

Ik ga proberen de communicatie tussen de nieuwe coöperanten en de organisaties waar we mee samenwerken zo goed mogelijk te laten verlopen en ik ben verantwoordelijk voor de informatiestroom tussen de regio Bolivia-Peru en het Volenskantoor in Brussel. Een belangrijk onderdeel van deze stroom is de uitwisseling van informatie tussen Volens in Bolivia en Peru en de solidariteitsgroepen. Deze solidariteitsgroepen krijgen een belangrijkere plaats in de werking van Volens in het nieuwe programma. Verder zal ik verantwoordelijk zijn voor het onderdeel van onze regio op de website volensamerica.org, die heel binnenkort zal vernieuwd worden. Ook zal ik vorming geven aan de coöperanten en de partnerorganisaties over communicatie.

Natuurlijk is communicatie helemaal niet waar ik voor gestudeerd heb. Ik denk dat ik mag zeggen dat ik mijn nieuwe job voor een heel stuk te danken heb aan Blogivia: door onze blog ben ik geïnteresseerd geraakt in communicatie en heb ik heel veel bijgeleerd over websites, internet, fotografie en alles wat daarmee te maken heeft. Mijn carriere neemt dus weer een nieuwe wending, maar één ding is zeker: ik heb er wel zin in!

Het is pasen en ook in Bolivia gaat dat niet onopgemerkt voorbij. Vanaf Witte Donderdag worden de kerken platgelopen en menig processie trekt door de straat. Voor ons betekent pasen vooral: verlengd weekend. Hier is Goede Vrijdag nl een feestdag ipv tweede paasdag. Veel hebben we niet gedaan: wat geluierd, wat getennist, wat gezwommen, wat gegeten, wat gaan drinken, wat op de plaza gezeten…

Vandaag hebben we zoals het hoort zelfgeverfde eitjes gegeten. Ook de paashaas ontbrak niet op het appel. Hier en daar wordt er in Bolivia wel eens een paasei verstopt, maar het is zeker geen gewoonte zoals in België. En de paasklokken? Die hebben we in elk geval niet zien overvliegen.

Dit is het weerbericht voor de komende dagen in Santa Cruz. Hoewel de voorspellingen niet echt nauwkeurig te noemen zijn, ziet het er toch goed uit. Wanneer we contact hebben met mensen op het thuisfront gaat het uiteraard af en toe over het weer. Belgen durven wel eens klagen over het Belgische weer, en wie kan ze geen gelijk geven?

Maar af en toe missen we dat Belgische weer. Vooral in de kou hebben we soms wel zin: wat zou het geweldig zijn om nog eens in de sneeuw te kunnen gaan wandelen, een dikke jas, handschoenen en een muts aan te doen, een lekkere warme choco te drinken, wat op te warmen bij een haardvuurtje,… Tijdens de Boliviaanse winter (als het zomer is in België) is het wat frisser in Santa Cruz en als we dan ’s nachts onder het donsdeken kunnen kruipen, genieten we daar echt van.

Moraal van het verhaal: hoe ongelooflijk het ook kan klinken, zelfs heimwee naar het Belgische weer bestaat!