Blogivia

Vrijdag 9 november start het tweede seizoen van ‘Steracteur sterartiest’ op één. Dertien acteurs zingen hierbij wekelijks een nummer. De jury geeft commentaar en mag per acteur twee nummers voorstellen voor de volgende aflevering. De kijker heeft alles in handen: door te sms’en beslist hij wie doorgaat naar de volgende aflevering en wat die zal zingen! Elke sms van de kijker is goed voor 10 eurocent die naar het goede doel gaat van de acteur op wie hij stemde.

Johan Terryn heeft de Mobile School gekozen als goede doel. Hulporganisaties die met straatkinderen werken, kunnen een schooltje aanvragen bij Mobile School. Als de aanvraag goedgekeurd wordt, draagt Mobile School alle kosten om het schooltje te maken en de straathoekwerkers ter plaatse op te leiden. Ondertussen rijden er al schooltjes rond in Azië, Latijn-Amerika, Oost-Europa en Afrika en stromen de aanvragen voor volgend jaar binnen. Per schooltje is er 10 000 euro nodig.

De straathoekwerkers van Callecruz werken reeds een aantal jaar met een mobile school. We hebben hier in Santa Cruz alvast een videofilmpje gemaakt voor ‘Steracteur sterartiest’, dus misschien zien jullie de Callecruzploeg binnenkort wel op tv!

Kijk dus vanaf vrijdag met z’n allen naar ‘Steracteur sterartiest’ en sms JOHAN 2 naar 3470 en steun zo de Mobile School!

Momenteel is het superkoud in Santa Cruz. De winter is in het land en dat voelen we. Aangezien we noch warm water noch verwarming hebben, stapelt de was zich op en is de warmste plek in huis momenteel onder het donsdeken. De weinige dikke truien die ik heb, draag ik over elkaar. Het ergste zijn de wind en de vochtigheid, waardoor de kou echt in je botten kruipt.

Ik kan nog warme choco - mét Belgische chocolade - maken om me wat op te warmen of een muts opzetten, maar velen in Bolivia hebben minder geluk!

Vandaag ben ik samen met de straathoekwerkers, een grote thermos chocomelk, brood, een aantal truien, tekeningen en kleurpotloden (waar zelfs de oudsten en stoersten weg van zijn) de riolen af gegaan waar de straatkinderen rondhangen. Velen onder hen hebben alleen maar hun slippertjes en hun t-shirt en short waar ze week in week uit mee rondlopen. Een warme choco was dus meer dan welkom.

Veel van de kinderen zijn nauwelijks 12 jaar oud, maar (over)leven op straat. Zonder mama die voor hen zorgt, zonder douche, zonder bed, zonder liefde, zonder onderwijs, zonder eten… Het leven van een straatkind is hard - bikkelhard! Er is veel geweld, veel (seksueel) misbruik… Ook politieagenten deinzen er niet voor terug een straatjochie af te ranselen. Hun enige ‘bondgenoot’ vinden deze gastjes vaak alleen in de lijm.

Voor mijn werk bij Callecruz, zag ik deze straatkinderen natuurlijk wel overal, maar het is zo confronterend als je hun leefwereld van dichtbij leert kennen. Dan slik je meer dan eens en dan denk je terug aan het luxueuze België. Het leven is soms echt niet eerlijk… Door de meerderheid van de maatschappij worden de straatkinderen als uitschot behandeld. De straathoekwerkers van Callecruz proberen hen terug mens - en vooral KIND - te laten zijn.

Op 24 juni komt Eva toe in Santa Cruz. Zij zal 6 maanden meedraaien bij Callecruz. Meer informatie over haar project binnen Callecruz vind je op haar website. Om wat geld in de zamelen tvv de mobiele school in Santa Cruz organiseert ze op 2 juni een spaghetti-etentje. Allen daarheen!

Mobiele School bestaat reeds 10 jaar! Sinds een tweetal jaar maakt Callecruz - de organisatie waar ik voor werk - gebruik van deze school om de straatkinderen van Santa Cruz te bereiken. Mobile School België organiseert een aantal info-avonden over de groei van hun organisatie, de huidige werking en hun ambities voor de toekomst.

Voor degenen die meer willen weten over waar ik mij mee bezighoud: de toegang is gratis en vanaf 19.30 u. kan je je volledig laten onderdompelen in het leven van de straat.

Weer een tijdje geleden dat ik nog een postje geplaceerd heb. Hoog tijd dus!

Na het vertrek van mijn ouders heb ik - met de fantastische hulp van Tinne - voor het Belgische SHC (sensorial handicap cooperation) wat onderzoek gedaan in Santa Cruz. SHC helpt mensen met een sensoriële handicap in het Zuiden en organiseert interculturele uitwisselingen. Tot nu toe hadden die uitwisselingen vooral plaats in Afrika, maar nu willen ze hun terrein uitbreiden naar Bolivia.

De uitwisseling is een soort werkkamp en houdt in dat een tiental dove, Belgische jongvolwassenen in augustus twee weken naar Santa Cruz komen om samen te werken met Boliviaanse jongeren. Mijn taak was het zoeken van partnerorganisaties en het opstellen van het programma. Hiertoe hebben Tinne en ik ons dus enkele weken ondergedompeld in de Boliviaanse dovencultuur, wat een hele leuke en nieuwe ervaring was! We hebben zelf enkele lessen Boliviaanse gebarentaal gevolgd.

Naast het dovenproject ben ik terug meer de Maatschappelijk Assistenttoer op. Sinds kort werk ik bij Callecruz, een organisatie die met straatkinderen werkt in Santa Cruz. Om de kinderen op straat te bereiken, werken ze met de (uit België afkomstige) Mobiele School. Daarnaast hebben ze ook nog een tehuis (La República) op het platteland voor straatkinderen en een schooltje verbonden aan het tehuis. Liesbet en Jeroen hebben 2 weken vrijwilligerswerk gedaan bij La República. Een mooi verslag van hun reilen en zeilen daar vind je hier. Ook over de mobiele school hebben ze een stukje geschreven.

Wat is nu mijn taak bij Callecruz? Ik zou instaan voor de opvolging van de jongeren van Callecruz. Dit houdt in dat ik zowel de gasten van La República die er vertrekken ga begeleiden, de gasten die in Santa Cruz in een huis van Callecruz wonen, maar ook de gasten die vanop straat bvb terug naar huis gaan. Daarnaast ga ik ook met de mobiele school de straat op en zal ik met de sociaal assistent van Callecruz huisbezoeken doen.

Vandaag heb ik mijn eerste huisbezoek achter de rug. Een aangrijpende maar boeiende ervaring. Susanna en ik waren te gast bij 5 families die allemaal samenwonen op een terreintje niet groter dan onze patio. Die 5 families hebben tussen de 4 en de 7 kinderen. De jongste is 3 en de oudste 17. De ouders trekken zich niets of weinig aan van de kindjes en liggen vaak dronken in bed, waardoor die hummeltjes vooral op straat rondhangen. Ze wonen in wat als een kaartenhuisje in elkaar gezette houten panelen en slapen op de aarden vloer. Als voorsmaakje van wat mij de komende maanden te wachten staat, kan dit wel tellen… Het gaat niet simpel zijn, maar ik ga er wel veel uit leren!