Blogivia

Door het leven in het buitenland moet je soms erkennen dat je uiteindelijk toch Vlaamser bent dan gedacht en dat daar niet veel aan te doen valt. Ik volg het nieuws in Vlaanderen dus nog steeds (wat mij soms echter ook doet beseffen dat er wel degelijk reden was om andere oorden op te zoeken) en zo kwam mij het volgende bericht ter ore.

(more…)

… (grocery) Store Wars!  Een filmpje over biologische producten in strijd met de agro-industrie.  Met een komkommer in de hoofdrol!

De Nobelprijs voor de vrede gaat dit jaar naar de Grameen Bank en zijn oprichter, Mohammed Yunus. Een bank en een econoom die de Nobelprijs voor de vrede winnnen? Daar hoort wat uitleg bij.

In de jaren zeventig begon een econoom uit Bangladesh, één van de armste landen in Zuid-Azië, met het lenen van kleine hoeveelheden geld (’microkrediet’ heet dat) aan mensen die bij een gewone bank geen toegang tot kredieten kregen. Hij was van mening dat deze mensen wel de capaciteit en de vaardigheden hadden om dit geld wijs te investeren om het later terug te betalen. En hij kreeg, tegen alle verwachtingen van traditionele banken en collega-economen, gelijk.

(more…)

Vorige week vond de jaarlijkse bijeenkomst van alle kantoren van CIPCA plaats. Bedoeling van de bijeenkomst is de verbroedering tussen de werknemers uit de verschillende delen van het land wat te bevorderen. Ieder jaar is een ander kantoor verantwoordelijk voor de organisatie en dit jaar was het de beurt aan CIPCA Norte. De bijeenkomst vond plaats in Riberalta (zoals de naam van het kantoor doet vermoeden: in het noorden van het land), een stadje in het Amazonebekken op 60 km van de Braziliaanse grens.

Maartens collega’s van het kantoor in Santa Cruz hadden bijna allemaal een excuus om niet te gaan: kleine kindjes, zwangere vrouwen, weinig tijd of te weinig geld voor de reis. Waarschijnlijk hadden ze gewoon niet zoveel zin in de reis, want het is wel een hele trip: vanuit Santa Cruz is het een reis van 40 uur. De eerste 10 worden afgelegd in een relatief comfortabele nachtbus, daarna is het een kleine 30 uur dokkeren op ongeasfalteerde wegen.

Om de lange reis een beetje te onderbreken, hebben we een tussenstop gemaakt in San Ignacio de Moxos (spreek uit ‘Mochos’), het hoofdstadje van de Moxos-indianen. Het is een gezellig stadje, met een mooi meer op wandelafstand. In San Ignacio is ook een kantoor van CIPCA, CIPCA Beni, gevestigd. Hier ontmoetten we dan ook de collega’s met wie we verder naar Riberalta zijn gereisd.

Om in San Ignacio te geraken, hebben we een vanuit Trinidad, waar de nachtbus uit Santa Cruz aankomt, een ‘camion’ genomen. Een camion is een vorm van openbaar vervoer dat vele vormen kan aannemen: een echte vrachtwagen met laadbak bijvoorbeeld, of een pick-up met houten bankjes voor de passagiers. Onze camion was van het laatste type. Met deze camion hebben we de 3 uur (of 90 km) tussen Trinidad en San Ignacio afgelegd, onderweg 3 rivieren overgestoken per pont, kaaimannen en enorm veel soorten vogels gespot en geprobeerd ons zo te schikken dat ons gat niet te veel pijn deed.

Na een overnachting in San Ignacio stapten we iets na de middag op de bus die ons naar Riberalta zou brengen. Meer dan 26 uur later en na onder andere een halfslachtige drugscontrole, met een drugshond die het véél te warm had en vooral onder de bus in de schaduw wou liggen, kwamen we aan in Riberalta. Vlak na aankomst ontmoette Maarten al Tom, een andere Volens-coöperant van CIPCA, die een ijsje zat te eten op de plaza.

De volgende dag begon dan de bijeenkomst. Het concept is een beetje zoals ’spel zonder grenzen’: er zijn vanalle competities en op het einde wordt dan een eindklassement opgemaakt om te kijken welk kantoor het best gescoord heeft.

We waren maar met 4 deelnemers uit Santa Cruz, dus hebben we ons voor de ploegsporten (voetbal, volleybal en basket) aangesloten bij een ander kantoor dat ook niet zoveel deelnemers had. Het voetbal leverde Maarten de bijnaam ‘Beckham’ op en Sara zorgde zowaar voor de eerste competitieoverwinning: ze won het pingpongtornooi voor vrouwen! ’s Avonds werden we vergast op muziek, traditionele dans, veel bier en karaoke, wat hier heel populair is.

De volgende dag waren er wat meer lokaal getinte competities: er was een rijstpelcompetitie waarbij de gepelde rijst werd gekeurd door twee lokale vrouwen met duidelijk veel ervaring, er werd gedobbeld (een soort yahtzee), er werd een volksspel gespeeld (een variante van het universele ‘muntjes gooien naar een gat’) en er was een competitie pompelmoeszuigen!

Pomelmoezen worden hier op een speciale manier verorberd: het buitenste laag van de schil wordt verwijderd en er wordt bovenaan een gaatje gemaakt. Daarna is het kwestie van knijpen en zuigen tot er geen sap meer in de vrucht zit. Maarten nam verdienstelijk deel voor Santa Cruz: 6 pompelmoezen op 5 minuten. Helaas niet genoeg voor een ereplaats.

Maar het leukste aan de tweede dag was de locatie: het meer van Tumichacua, een werkelijk prachtig meer op 45minuten van Riberalta. Helemaal omringd door bos en wat hutjes en in het midden een eiland, waardoor het meer eigenlijk ringvormig is. Er was een steigertje met een perfecte hoogte om in het water te duiken en het water was niet te koud (eigenlijk een beetje te warm om echt verfrissend te zijn).

Op dag drie werden de finales van de ploegsporten gehouden. ‘Beckham’ kan zijn naam niet helemaal waarmaken: de voetbalfinale werd nipt verloren. Ook de finale van het pingpong voor mannen werd nipt verloren. Riberalta is de hoofdstad van de Boliviaanse Brazilnotenindustrie vandaar dat er ook een competitie Brazilnoten pellen op het programma stond. Heel wat van de Boliviaanse Brazilnoten worden trouwens uitgevoerd naar België.

’s Avonds werden de prijzen uitgereikt: Sara kreeg uit de handen van de directeur van het kantoor in Cochabamba een schilderijtje en Maarten kreeg een soort beschilderde kokosnoot. Maar al bij al was deelnemen toch veel belangrijker dan winnen (hoewel het er tijdens de competities soms heftig gediscussieerd werd over wat bijvoorbeeld een ‘correct uitgezogen pompelmoes’ is).

Op vrijdag was het dan tijd om de terugreis aan te vangen. Als je weet wat je te wachten staat is zo’n lange terugreis toch nog net iets meer afzien dan de heenreis. Vrijdagmiddag vertrekken om zondagmorgen aan te komen: dat doe je eigenlijk niet voor je plezier. Maar we kwamen goed aan met mooie souvenirs en mooie herinneringen aan de CIPCA-collega’s van over heel Bolivia.

Op de website van Wervel (de Werkgroep voor een eerlijke en rechtvaardige landbouw) vind je naast info over hun campagne ‘Denk globaal, eet lokaal‘ (waar ik trouwens volledig achter sta) ook heel wat informatie over hun sojacampagne.  Wervel werkt al jaren rond dit thema, maar wat mijn aandacht trok was een link naar een ‘leuk animatiefilmpje’.  En ik moet zeggen: het is inderdaad wel heel leuk gemaakt, dat filmpje.  Het heet The Meatrix en is een kritiek op de grote agro-industrie.  Als de Engelse taal geen probleem is, twijfel dan niet en bekijk het hier!

Stilletjesaan moeten wij aan verhuizen beginnen denken en hierbij worden we geconfronteerd met een klein probleempje. Aangezien het niet de bedoeling is onze meubels te verschepen naar ons nieuwe Boliviaanse woning (we kunnen wel ieder 50 kg per vliegtuig verzenden, maar daar komen we niet zo ver mee), zijn we op zoek naar wat ruimte om onze meubels, wat dozen en ander gerief gedurende ons verblijf in Bolivia te stockeren. Als je dus een tuinhuisje, schuur, kelder, zolder of andere ruimte hebt die je voorlopig niet zelf gebruikt en je ziet het wel zitten ons deze ruimte te lenen (over een vergoeding, geldelijk of in natura, kan gepraat worden), geef dan een seintje via deze site (klik op ‘comment’ onder dit berichtje) of stuur een mailtje (klik onder ‘auteurs’ aan de rechterkant op deze site op één van onze twee namen).

Onze immense dank en een Boliviaans cadeautje zullen uw deel zijn!