Blogivia

Omdat we nog steeds naar de VRT luisteren horen we soms verkeersberichten zoals dit (klik op de playtoets):

Als we zoiets horen moeten we altijd een beetje lachten. Op de Boliviaanse radio wordt geen verkeersinfo uitgezonden en al helemaal geen berichten over een loslopende hond. Een Boliviaans verkeersbericht zou zo kunnen klinken:

Op zon- en feestdagen zou je het volgende bericht kunnen horen:

En met carnaval zou je het volgende te horen kunnen krijgen:

PS: dit is een experimentje van Maarten met audio. Laat zeker weten wat je er van vindt (kritiek ook welkom)!

Gisteren in El Deber:

De Boliviaanse gemeenschap in Brussel is maandag gestart met een soldariteitscampagne om geld in te zamelen voor het door de overstromingen getroffen Bolivia. Hiertoe hebben ze via de Boliviaanse ambasade in België een rekeningnummer geopend bij de BBVA-bank.

Dit is het rekeningnummer voor de geïnteresseerden: 642-0427862-93.

De laatste weken is er in Bolivia heel wat te doen geweest rond enkele lynchpartijen die het leven hebben gekost aan meerdere personen. Deze lynchpartijen zijn in landelijke gebieden in Bolivia geen zeldzaamheid: in de laatste twee jaar lieten 38 mensen het leven bij deze wrede publieke terechtstellingen.

Meestal gaat het als volgt in zijn werk: er wordt een misdaad gepleegd (meestal een diefstal, overval of moord) en collega’s, familieleden of vrienden van het slachtoffer gaan op zoek naar de daders. Als ze de vermoedelijke daders te pakken hebben, worden deze in het openbaar vastgebonden, geslagen, verbrand en soms ook gemarteld. Er verzamelt zich een menigte rond het gebeuren en de gemoederen raken dermate opgehitst dat zelfs de politie niet meer durft ingrijpen uit schrik zelf slachtoffer te worden van opgehitste menigte (als er al polititieagenten in de buurt zijn). In sommige gevallen haalde men de vermoedelijke daders zelfs uit handen van de politie.

Los van het feit dat de slachtoffers van de lynchpartijen geen eerlijk proces krijgen (het staat vast dat er ook al onschuldige slachtoffers zijn gevallen), is het niet noodzakelijk een zware misdaad die aan de basis ligt van een lynchpartij. Vorige week werden drie politieagenten door een menigte tot ter dood gemarteld omdat ze mensen hadden gechanteerd bij een wegcontrole (op de foto één van de slachtoffers) en eind vorig jaar werd iemand gelyncht omdat hij een gasfles had gestolen.

Dikwijls worden de lynchpartijen in één adem genoemd met de ‘justicia comunitaria’, de gemeenschapsrechtspraak. Dit is een vorm van rechtspraak gebaseerd op traditie en veelal gebruikt door indigene bevolkingsgroepen. In de discussie die momenteel woedt in Bolivia wordt niet altijd het onderscheid gemaakt tussen de lynchpartijen en de gemeenschapsjustitie.  Maar het eerste is gewoon een vorm van wraak en op zich een nieuwe misdaad, het tweede is een cultureel gegeven dat een verrijking kan zijn van de gewone rechtspraak.

De oorzaken die aan de basis liggen van de lynchpartijen zijn de afwezigheid van de staat in afgelegen, rurale gebieden (geen politie, geen onderzoeksrechters, geen rechtbanken, …) en het verloren vertrouwen van de mensen in de justitie. Het is waar dat de Boliviaanse rechtspraak traag, inefficiënt en dikwijls ook corrupt is, maar dat rechtvaardigt in geen enkel geval een lynchpartij. De aanstokers van de lynchpartijen dragen een zware verantwoordelijkheid en het is een goede zaak dat deze mensen door het gerecht sinds kort hard worden aangepakt.

Op de website van 11.11.11 (www.11.be) staat een aankondiging in verband met inleefstages die Volens aanbiedt in landen in het Zuiden. Hier volgt de aankonding:

Volens biedt je de mogelijkheid om deel te nemen aan een van de projecten van haar partnerorganisaties in het Zuiden. De inleefstages hebben niet in de eerste plaats de bedoeling om “te werken”. Ze willen de kans bieden andere culturen beter te begrijpen, het dagelijkse leven van de plaatselijke bevolking te beleven en hun weerbaarheid te waarderen.

We verwachten van de deelnemers een geëngageerde interesse voor vreemde culturen en een bewogenheid voor de ontwikkelingsproblematiek. De inleefstages richten zich tot gemotiveerde en sociaal geëngageerde personen (25 tot 45 jaar) met al enige werkervaring in België. De inleefstages zijn niet geschikt als stage in het kader van een opleiding.

We bieden stagemogelijkheden rond diverse activiteiten en in verschillende landen. Het aanbod verschilt van jaar tot jaar. Deze individuele inleefstages gaan elk jaar door tussen april en december. Ze duren bij voorkeur 3 maanden (minstens 6 weken).

Voorbereiding:

De kandidaten nemen verplicht deel aan twee voorbereidende weekends. Tevens zal een voorbereidend werkje moeten gemaakt worden over het land, project, soort stage, e.d. m. Een goede kennis van de taal van het betrokken land is vereist.

Na de stage:

Na afloop van de inleefstage wordt een evaluatieweekend gehouden;
de stagiair maakt een kort verslag over zijn/haar stage en komt dit persoonlijk toelichten.

Budget:

Volens staat in voor de organisatie van de voorbereidende weekends en het evaluatieweekend. Deelname hieraan is kostenloos.
De stagiair staat zelf in voor de kosten van vlucht, verblijf en verzekeringen.
Verblijven bij een gastgezin of bij de coöperant is meestal mogelijk.
In uitzonderlijke gevallen kan Volens een kleine tussenkomst voorzien.

Hier kan je meer lezen, hier vind je het aanbod aan stages voor 2008 (er zijn ook stage bij Callecruz, de organisatie waar Sara hier in Santa Cruz voor werkt!) en zo stel je je kandidaat (deadline: 14 maart).

Enkele weken geleden arriveerde Alex op mijn kantoor, een Amerikaanse beursstudent. Hij ging een paar maanden sociologisch onderzoek doen in Guarayos en zou dus voor even mijn collega zijn. Hij is een wat idealistisch type met linkse sympathieën.

Hij vertelde mij een verhaal over hoe hij aan het begin van zijn verblijf in Bolivia op de Amerikaanse ambassade in La Paz werd uitgenodigd voor een gesprek, een standaardprocedure voor Amerikaanse beursstudenten. Wat minder standaard was, was dat een functionaris van de ambassade hem vroeg om namen, adressen en bezigheden van Cubanen en Venezolanen die hij in Bolivia zou tegenkomen te noteren en door te spelen aan de ambassade.

Alex was heel verontwaardigd: hij vond dat hij werd gevraagd te spioneren. Hij vertelde me ook dat hij overwoog om zijn verhaal openbaar te maken in de pers. En hij heeft het dan ook gedaan: hij deed zijn verhaal aan ABC (een groot Amerikaans persbureau) en gisteren haalde het verhaal ook de website van de BBC.

Dit hele verhaal past in de toenemende spanningen tussen Bolivia en de Verenigde Staten. Een paar maanden terug was er een rel met de ambassadeur zelf. President Evo Morales woonde een vergadering van de Verenigde Naties in New York bij en vond dat hij daar niet correct werd behandeld door de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Hij stelde zich de vraag waarom de zetel van de Verenigde Naties in Amerika is gevestigd en waarom de VN niet afwisselend in andere landen en continenten zou kunnen vergaderen. Philip Goldberg, de Amerikaanse ambassadeur in Bolivia reageerde hierop door te zeggen dat het hem niet zou verbazen als Morales ook zou vragen de zetel van Disneyland te verhuizen. Dit werd hem niet in dank afgenomen en hij werd verplicht zijn verontschuldigingen aan te bieden.

Bolivia heeft zich door zijn nauwe banden met het Cuba van Castro en het Venezuela van Chávez bij de landen geschaard die door de Verenigde Staten flink in de gaten worden gehouden. Hugo Chávez heeft ondertussen het Peace Corps, een grote Amerikaanse organisatie die vrijwilligers uitzendt over heel de wereld, een spionage-organisatie genoemd die mensen wil brainwashen.

Net als vorig jaar en het jaar daarvoor wordt Bolivia geteisterd door zware overstromingen. Vorig jaar was de schuldige El Niño, dit jaar is het zijn zusje La Niña.

Na een El-Niño-jaar komt soms een La-Niña-jaar en dat is wat er momenteel aan de gang is, hier in Bolivia. Ik snap het niet zo goed, maar blijkbaar veroorzaken zowel El Niño als La Niña meer regenval dan normaal in het land. Feit is dat er weer heel wat mensen getroffen zijn door overstromingen: al 32 doden, 8 vermisten en meer dan 2000 daklozen.

Hierbij komt nog al het minder erge leed dat heel wat Bolivianen moeten doorstaan, vooral dan in de oostelijke laaglanden. Toegangswegen spoelen weg of worden door modderlawines afgesloten, rurale gebieden worden volledig ontoegankelijk, stedelijke gebieden stromen onder als gevolg van gebrekkige drainage, oogsten gaan verloren, dieren verdrinken, huisraad gaat verloren, …

Ik vraag me soms of de mensen niet net zoals in België zijn gaan wonen op plaatsen waar dat eigenlijk niet aangewezen is. De laatste 50 jaar zijn heel wat mensen geïmmigreerd naar de laaglanden en ik heb het vermoeden dat bij het kiezen van de plaatsen van de nederzettingen niet altijd rekening werd gehouden met waterhuishouding en overstromingsrisico´s. Daarbij komt nog de ontbossing in de regio (zie vorig postje) die zorgt voor een sterke vermindering van de wateropslagcapaciteit van de bodem.

Wetenschappelijke bewijzen heb ik niet, maar 3 opeenvolgende overstromingsjaren vind ik toch wat veel. En wie kan je na La Niña nog de schuld geven?

Het regent hier in Santa Cruz al vijf dagen pijpestelen. De straten staan blank, de kanalen en rivieren vol. De wijken buiten de derde ring zijn amper te bereiken omdat de aardewegen veranderd zijn in modderbaden

Niet alleen het departement Santa Cruz lijdt onder het weer. Grote gebieden van Bolivia hebben net als vorig jaar te kampen met overstromingen. Duizenden families zijn hun hebben en houden kwijt. Vele gewassen (bananen, aardappelen, rijst…) zijn verwoest. De verliezen worden nu al op 30 miljoen USD geschat.

De aanhoudende regen wordt veroorzaakt door La Niña (Het Meisje). Vorig jaar had Bolivia te kampen met El Niño (De Jongen). Een verschil tussen de twee is dat La Niña zich kenmerkt door lagere temperaturen. Eén van de oorzaken van La Niña is de botsing tussen de koude luchtstromen van de Pacifische Oceaan en de continentale warmte.

Ook op mijn werk heeft de regen invloed. De tunnels waarin de straatkinderen normaal slapen, staan vol water, waardoor het voor de straatploeg bijna onmogelijk is om hen te vinden. Ook met het Mobiele Schooltje kan er niet uitgereden worden.

Ons tuintje is ondertussen helemaal overgelopen en de hondendrollen drijven lustig rond. Om niet tot de enkels in het water te staan, moeten we dus creatief zijn.

Als slot van onze reeks reisverslagjes: Salta, of zoals de salteños zeggen: Salta la linda (Salta de schone). Een daar zit wel wat in: het is een mooi en rustig koloniaal stadje in het noorden van Argentinië.

Zoals gezegd lieten we in Tarija Suzi, ons jeepje, achter voor reparatiewerken en reisden we verder met de bus. In Bermejo staken we de gelijknamige rivier over die de grens vormt tussen Argentinië en Bolivia. De brug over de rivier is veelzeggend: de verf aan de Argentijnse kant is felgekleurd terwijl die aan de Boliviaanse kant afgebladerd en bleek is. Ook de middenlijn op straat loopt vanuit Argentinië net tot aan de Boliviaanse grens.

Van aan de grens is het nog een vijftal uur tot Salta, waar we een paar dagen voor nieuwjaar aankwamen. In Salta konden we ons weer culinair uitleven: geitenkaas (moeilijk te vinden in Bolivia), geitenvlees (in Bolivia nog niet vaak tegengekomen), lekkere Argentijnse wijn en de lokale specialiteit: empanadas. Het grappige is dat in Santa Cruz deze soort empanadas ’salteñas’ worden genoemd.

In Salta hebben we het rustig aan gedaan: wat terrasjes, wat rondwandelen, wat shoppen en wat kerken en musea bezoeken. Zo bezochten we onder andere het Museum voor Gebergte Archeologie met 3 fantastisch bewaarde incakindermummies, gevonden op meer dan 6.700 meter hoogte.

In Salta brachten we ook oudjaar door. Zoals het hoort met lekker eten en drank a volonté.

Eén dag zijn we wat actiever geweest: we zijn gaan raften op de Juramento-rivier. De rivier was niet heel wild, maar het was wel fijn:

Na het raften zijn we ook gaan canopy-en. Deze sport bestaat erin een vallei van de ene bergflank naar de andere te vliegen al hangend aan een kabel. Canopy betekent bladerdak en oorspronkelijk werden de kabels tussen twee bomen gehangen. De langste kabel was 600 meter lang.

Op onze laatste dag in Salta bezochten we een natuurreservaatje. Na een klein weekje vatten we de lange terugweg naar Santa Cruz aan. We stopten nog een paar daagjes in Tarija, waar we ook ons jeepje ophaalden. Ondanks de technische problemen onderweg was het een mooie en rustige reis en hebben we onze batterijen wat kunnen opladen voor 2008.

Zoals steeds: meer foto’s op onze flickr.

Onze eindejaarsreis naar het zuiden van Bolivia en het noorden van Argentinië zit er al een paar dagen op, tijd dus voor een verslagje. In dit postje zullen we het hebben over hoe het ons is vergaan onderweg met Suzi, ons jeepje. Het eerste deel van de reis verliep voorspoedig: Suzi had geen probleem met de 420 kilometer asfalt tot in Villamontes, in het zuiden van Bolivia.

Om in Tarija te geraken, het eerste doel van onze reis, hadden we echter nog 240 kilometer onverharde bergwegen voor de boeg. Mooie landschappen langs de weg, maar wel vermoeiend, zowel voor ons als voor Suzi.

En dan, 50 kilometer voorbij Villamontes, ging het mis: Suzi’s rechterachterwiel besloot zijn eigen weg te gaan. We dachten eerst dat we een lekke band hadden, maar toen we waren uitgestapt, zagen we dat het rechterwiel volledig ontbrak!

Het wiel vonden we uiteindelijk terug maar door een gebrek aan kennis van automechaniek en de juiste wisselstukken waren we verplicht terug te keren naar Villamontes in taxi. Het was zondag, wat betekende dat de winkels met de wisselstukken dicht waren en dat heel wat mecánicos (automechaniekers) wat teveel bier op hadden om ons te helpen, maar zoals steeds in Bolivia valt alles te regelen en dankzij een paar hulpvaardige villamonteños stonden we met de wisselstukken terug aan ons autootje tegen 11 uur ’s avonds. Maar helaas, helaas: één van de wisselstukken die we gekocht hadden, had niet de juiste maat en we konden dus niet verder. We besloten om de auto niet alleen achter te laten en ter plekke te blijven slapen. Onze mecánico zou de volgende dag naar ons terugkeren met het juiste wisselstuk. Sara sliep in de auto, Maarten onder de blote sterrenhemel.De mecánico hield woord en zo konden we de volgende dag (de dag van kerstavond) terug op weg. Met wat schrik voor meer pech onderweg vervolgden we onze reis maar we kwamen zonder problemen aan in Tarija. We besloten Suzi achter te laten in een garage voor een fikse herstelbeurt (over ons verblijf in Tarija later meer). We namen de bus om tot in Salta, Argentinië, te geraken (daarover ook later meer). Hierna keerden we terug naar Tarija om Suzi op te halen en de terugweg aan te vatten. Maar die verliep ook niet van een leien dakje. Om te beginnen werden we opgehouden door wegenwerken:

En net voor we aan de wegenwerken aankwamen begon Suzi’s motor wat te sputteren. Toen we voor de wegenwerken aan het wachten waren vroegen we om raad bij de andere wachtenden en het bleek een probleem met de bougies te zijn. Deze waren wat vuil en eentje was ook wat nat van de olie. We leerden de bougies eruit halen en schoonmaken en zo konden we uiteindelijk - na nog een paar keer stilvallen  en  naar bergaf moeten bollen zonder motor - verder. Door al het oponthoud deden we uiteindelijk drie dagen over de terugweg. Wat we onthouden van onze reis met Suzi: automechanica kan je best al doende leren, op de Boliviaanse wegen is er heel wat solidariteit (passerende chauffeurs helpen mensen met pech) en heel wat stukken van Bolivia zijn enorm afgelegen en dunbevolkt. Tot slot nog enkele mooie beelden:

Even een berichtje van geruststellling na een spannende Boliviaanse politieke week: er is (bijna) geen geweld uitgebroken en er is dit weekend vooral gefeest. In Santa Cruz kwamen meer dan 100.000 mensen bij elkaar in het stadspark om het nieuwe Autonome statuut van Santa Cruz te vieren (het cijfer is afkomstig uit de media van Santa Cruz, en dus zoals steeds met een korrel zout te nemen). Tegelijkertijd was er in La Paz een grote viering waarbij de nieuwe Boliviaanse grondwet officieel werd overhandigd aan de vice-president.

Ik sta nog altijd een beetje versteld van de absurditeit van de hele situatie: het oosten en het westen van het land vieren beiden feest en negeren elkaar gewoon helemaal. Beiden vieren een document dat meer macht toekent aan de staat (in het geval van de nieuwe grondwet) en de departementen (in het geval van de Autonome statuten). Op een hele resem punten spreken de twee documenten elkaar helemaal tegen en ze zijn dus onverenigbaar.

Een oplossing zou kunnen zijn de documenten naast elkaar te leggen en via onderhandeling tot een gezamenlijk akkoord te komen. Helaas is overleg en dialoog niet echt de sterkste kant van de Boliviaanse politice en bovendien hebben beide partijen zich in een positie gemanouvreerd waarin ze van hun achterban maar heel weinig toegevingen kunnen doen. Ik vrees dan ook dat het de voorspelde gewelddadige confrontaties enkel wat zijn uitgesteld door de fesitiviteiten van dit weekend.