Terreinwerk
Het was even stil op Blogivia en dat had alles te maken met het feit dat Sara en ik een tijdje niet thuis zijn geweest. Ik ben eerst een weekje in Ascensión de Guarayos geweest om daar wat terreinwerk uit te voeren en daarna zijn Sara en ik naar Riberalta, in het noorden van Bolivia, gereisd om de jaarlijkse bijeenkomst bij te wonen van de werknemers van alle kantoren van CIPCA. Van dit laatste volgt nog een verslag, hier een verslagje van de dagen die ik voor de CIPCA-bijeenkomst doorbracht in Ascensión.
Maandagavond (11/09) nam ik de bus naar Ascensión, een busrit van 300 km en 5 tot 6 uur. Naar Boliviaanse normen is dat nog gerust een ‘ritje’ te noemen, hoewel ik mij toen bedacht: “Wie stapt er in België nog op een bus voor een rit van 5 uur om 19 uur ’s avonds?” Hier is dat helemaal niet uitzonderlijk en ondertussen zijn we daar ook aan gewoon geraakt.
Dinsdag bracht ik een bezoek aan de vrouwen van het project rond het kweken van kippen in de gemeenschap van San Andrés, op 10 km van Ascensión. CIPCA Santa Cruz had het bezoek van een evaluatrice, die kwam bekijken hoe het geld van de financierende instelling (in dit geval de Europese Unie) wordt besteed. De collega’s waren dus druk bezet en daarom ging ik alleen op pad, met de moto. De vrouwen van het kippenproject houden alles wat er met hun kippen gebeurt (sterfte, geboorte van kuikens, consumptie van kippen en eieren, …) bij in een register, zodat ik me later een beeld kan vormen van de productiviteit van de projecten met kippen.
Toen ik bij één van de vrouwen toekwam riep ze uit dat de kippen van CIPCA toch met veel ongeluk gezegend waren: een slang (gifgroen en ongeveer 1,5 meter lang) had net weer 1 van haar kuikens verorberd. Maar deze keer moest de slang het wel met haar leven bekopen: een slag met een schop op haar hoofd bezegelde haar lot.
De dag daarna, woensdag, ben ik de hele dag op pad geweest met mijn collega Adrian, een landbouwkundige. We zijn op bezoek geweest bij een project rond een plantenkwekerij, 2 projecten met schapen en een project met kippen. Bedoeling was dat ik de mensen van de projecten wat leerde kennen en omgekeerd. Later zal ik dan ook de productiviteit van deze projecten wat monitoren.
Donderdag ging ik op bezoek bij de vrouwen van het kippenproject in Cururú. Cururú is, denk ik, de meest afgelegen gemeenschap waar CIPCA werkt: eerst reed ik tot in Urubichá (1 uur rijden) waar ik had afgesproken met Tarsicio, een jonge landbouwtechnicus en tegelijk ook tolk bij het werk in de gemeenschappen van Guarayosindianen. Samen reden we dan nog een uur verder naar Cururú. In Cururú volgen we net als in San Andrés de productiviteit van een project met kippen.
In de namiddag ben ik met Tarsicio naar de feria van Yaguarú geweest. Yaguarú is één van de vier Guarayosgemeenschappen in de gemeente van Ururbichá en ze vierde haar 144ste verjaardag. We zijn niet zo lang gebleven, maar hebben wel gezien hoe de burgemeester van Urubichá heel wat geschenken uitdeelde. Het hospitaal kreeg zo een microscoop en een rolstoel. Helemaal niet slecht natuurlijk maar, zoals zo vaak hier, leek het alsof de burgemeester al die dingen uit zijn eigen zak betaalde en uit liefdadigheid wegschonk terwijl hij gewoon het belastinggeld van de mensen gebruikt voor zijn ‘giften’. De burgemeester werd uitvoerig bedankt voor zijn schijnbare gulheid, terwijl ik al een paar keer hoorde dat er meer dan een zwijm van corruptie over zijn bestuur hangt.
CIPCA wil graag een bulletin met prijzen van de meest gekweekte producten van Ascensión publiceren. Daarom ging ik vrijdag eens op de 2 markten van Ascensión polsen welke producten lokaal worden aangekocht door de verkopers en tegen welke prijs dit dan wel gebeurt. Heel fijn om wat met de mensen te babbelen en om zo heel wat bij te leren.
’s Avonds ging ik eten met Jerôme (’Jeronimo’), een Franse Volens-coöperant die ook in Ascensión werkt en die ik daar regelmatig tegenkom. ’s Nachts, om half drie, heb ik dan de bus genomen waar ook Sara opzat om naar de CIPCA-bijeenkomst te reizen. Hiervoor heb ik wel tot twee keer toe over het hek van het huis van CIPCA in Ascensión moeten kruipen (één keer met mijn grote, zware rugzak), omdat ik geen sleutel had en omdat het vrouwtje dat normaal open doet niet thuis was. Wat daarna gebeurde lees je in één van de volgende berichten.
