Milo en Peluchín
We wonen niet alleen in ons huis, hier in Santa Cruz. Daniela, de dochter van de huisbazin, woont bij ons achterin. Ze is studente en is voor ons echt onmisbaar: als Maarten op het terrein is zorgt ze ervoor dat Sara niet alleen thuis is en tegelijk is ze een grote bron van informatie voor ons.
Maar er is meer: Daniela heeft twee honden, Milo en Peluchín. Milo is een grote, gespierde bastaardboxer en Peluchín is een gekruiste poedel. In het begin hadden we er niet zo’n goed oog in. Milo is imposant en kan heel dreigend blaffen en Peluchín leek maar een dom meelopertje van Milo. Maar ondertussen hebben we elkaar leren kennen en kunnen wij eigenlijk al niet meer zonder die beestjes.
Zo weten we nu dat Milo ondanks zijn dreigende verschijning een heel klein hartje heeft en dat Peluchín, ondanks het ontbreken van de looks en gestalte van Milo, ook een heel karakter is. Alletwee zijn ze nog jong en behoorlijk speels en als je ze wat aandacht geeft, weten ze met hun enthousiasme geen blijf. Geef ze een aai en ze zijn al klaar om je te bespringen.
Ze zijn echt onafscheidelijk, die twee. Zo is Peluchín per ongeluk eens buiten de poort geraakt en Milo was ontroostbaar zonder zijn maatje. Ze speelvechten ook heel wat af en soms is het ook wel te merken dat de reuën een teefje missen (als je begrijpt wat we bedoelen).
We gaan die twee nog hard missen als we hier terug vertrekken!
