Blogivia

Onze eindejaarsreis naar het zuiden van Bolivia en het noorden van Argentinië zit er al een paar dagen op, tijd dus voor een verslagje. In dit postje zullen we het hebben over hoe het ons is vergaan onderweg met Suzi, ons jeepje. Het eerste deel van de reis verliep voorspoedig: Suzi had geen probleem met de 420 kilometer asfalt tot in Villamontes, in het zuiden van Bolivia.

Om in Tarija te geraken, het eerste doel van onze reis, hadden we echter nog 240 kilometer onverharde bergwegen voor de boeg. Mooie landschappen langs de weg, maar wel vermoeiend, zowel voor ons als voor Suzi.

En dan, 50 kilometer voorbij Villamontes, ging het mis: Suzi’s rechterachterwiel besloot zijn eigen weg te gaan. We dachten eerst dat we een lekke band hadden, maar toen we waren uitgestapt, zagen we dat het rechterwiel volledig ontbrak!

Het wiel vonden we uiteindelijk terug maar door een gebrek aan kennis van automechaniek en de juiste wisselstukken waren we verplicht terug te keren naar Villamontes in taxi. Het was zondag, wat betekende dat de winkels met de wisselstukken dicht waren en dat heel wat mecánicos (automechaniekers) wat teveel bier op hadden om ons te helpen, maar zoals steeds in Bolivia valt alles te regelen en dankzij een paar hulpvaardige villamonteños stonden we met de wisselstukken terug aan ons autootje tegen 11 uur ’s avonds. Maar helaas, helaas: één van de wisselstukken die we gekocht hadden, had niet de juiste maat en we konden dus niet verder. We besloten om de auto niet alleen achter te laten en ter plekke te blijven slapen. Onze mecánico zou de volgende dag naar ons terugkeren met het juiste wisselstuk. Sara sliep in de auto, Maarten onder de blote sterrenhemel.De mecánico hield woord en zo konden we de volgende dag (de dag van kerstavond) terug op weg. Met wat schrik voor meer pech onderweg vervolgden we onze reis maar we kwamen zonder problemen aan in Tarija. We besloten Suzi achter te laten in een garage voor een fikse herstelbeurt (over ons verblijf in Tarija later meer). We namen de bus om tot in Salta, Argentinië, te geraken (daarover ook later meer). Hierna keerden we terug naar Tarija om Suzi op te halen en de terugweg aan te vatten. Maar die verliep ook niet van een leien dakje. Om te beginnen werden we opgehouden door wegenwerken:

En net voor we aan de wegenwerken aankwamen begon Suzi’s motor wat te sputteren. Toen we voor de wegenwerken aan het wachten waren vroegen we om raad bij de andere wachtenden en het bleek een probleem met de bougies te zijn. Deze waren wat vuil en eentje was ook wat nat van de olie. We leerden de bougies eruit halen en schoonmaken en zo konden we uiteindelijk - na nog een paar keer stilvallen  en  naar bergaf moeten bollen zonder motor - verder. Door al het oponthoud deden we uiteindelijk drie dagen over de terugweg. Wat we onthouden van onze reis met Suzi: automechanica kan je best al doende leren, op de Boliviaanse wegen is er heel wat solidariteit (passerende chauffeurs helpen mensen met pech) en heel wat stukken van Bolivia zijn enorm afgelegen en dunbevolkt. Tot slot nog enkele mooie beelden:

This entry was posted on Sunday, January 13th, 2008 at 5:46 pm and is filed under Reis, Bolivia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.