Blogivia

Nog nooit las ik een boek van Kafka, ik weet alleen dat zijn literatuur symbool staat voor bureaucratie en ambtenarij. En dat is nu net precies waar we gisteren en vandaag mee te maken hebben gehad.

Als sinds het begin van het jaar worden auto-eigenaars opgeroepen om de ‘derde nummerplaat’ aan te vragen. Niemand weet precies waarom dit eigenlijk nodig is, mijn collega’s zeggen dat het gewoon weer een manier is om de mensen meer belastingen te laten betalen. In ieder geval, gisteren ging ik eindelijk ook maar eens naar het kantoor waar de derde nummerplaat aangevraagd moet worden.

Nu wist ik ook wel dat de ambtenarij in Bolivia van een ander niveau is dan deze in België. Ik was dus voorbereid voor heel wat wachten in de rij, van het ene naar het andere loket gestuurd worden en voor alles en nog wat formulieren invullen en kopies maken. Maar echt: het was veel erger dan gedacht.

Eerste probleem: de auto staat niet op onze naam. Als rasechte Belgen hadden we bij het kopen van ons jeepje gebruik gemaakt van een achterpoortje en via een volmacht ‘eigenaar’ te worden (en deze volmacht verving eigenlijk ook maar de volmacht van de vorige eigenaar). Wat ik dus vandaag gedaan heb is onze jeep op basis van mijn volmacht te verkopen aan mezelf! Echt: ik heb door een advocaat een document moeten laten opstellen dat ik 2x moest tekenen: als volmachthouder en als koper. De verkoopprijs werd zo laag mogelijk gehouden om de belastingen eveneens laag te houden.

Tweede probleem: onze jeep bleek in het computersysteem als gestolen geregistreerd te staan. De vorige eigenaar heeft blijkbaar aangifte gedaan van de diefstal van de jeep en bij het terugvinden nagelaten om dit bij de politie te laten weten. Geen probleem, dacht ik, gewoon even met de papieren naar de politie. Viel dat even tegen: om de auto als ‘niet gestolen’ te beschouwen moeten we een hele waslijst (11!) aan formulieren, certificaten, foto’s en officiële brieven opgesteld door advocaten voorleggen. Daar zijn we dan maar aan begonnen.

Maar ook voor de certificaten en gelegaliseerde kopies is er weer een hele procedure en een lijst met documenten nodig. Het lijkt een straatje zonder eind: je hebt een formulier nodig, waar je 4 andere formulieren voor nodig hebt waarvoor je ook weer een resem andere formulieren nodig hebt. Het verbaast me dan eigenlijk ook niet dat er in het Spaans een specifiek woord bestaat voor het doorlopen van ambtelijke procedures: tramitar. Een procedure is een tramite en iemand die de procedure doorloopt is een tramitador.

Ik had me uitdrukkelijk voorgenomen mijn geduld niet te verliezen, maar helaas: dat is me niet gelukt. Bijkomend probleem is namelijk ook dat er een fout is gemaakt bij het aanmaken van mijn Boliviaanse identiteitskaart: hier ben ik Maaten ipv Maarten. Maakt de dingen er niet gemakkelijker op.

Als ons jeepke eindelijk echt van ons en niet gestolen is, laat ik iets weten…

This entry was posted on Friday, August 24th, 2007 at 2:26 am and is filed under Dagboek, Bolivia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.