Blogivia

Sommigen onder jullie hebben het misschien al gelezen bij de kleine berichtjes bij het het buitenlands nieuws in de krant: Bolivia heeft te kampen met zware overstromingen. 70.000 daklozen, 35 doden en 10 vermisten als gevolg van de wekenlange regenval zijn al geteld.

Eerst dachten we dat het gewoon het regenseizoen was, maar na drie weken van onafgebroken buien en stormen verzekerden ook de Bolivianen ons dat het ook voor een Boliviaans regenseizoen echt wel heel veel aan het regenen was. Als schuldige wordt gewezen naar El Niño. En daar wil ik nu eens een postje aan wijden, want dit ‘fenomeen’, zoals het steevast wordt genoemd, is iets waar veel mensen over praten, maar waarover slechts weinigen weten waar het eigenlijk over gaat.

El Niño is een klimatologisch ‘fenomeen’ dat zich eens in de drie tot zeven jaar voordoet. Hierbij stijgt de temperatuur van het water in het oosten van de Stille Oceaan, ter hoogte van Perú, tot bijna 3º C boven het niveau van niet-El-Niñojaren. De naam ‘El Niño’ (’Het Kind’) is afkomstig van Peruaanse vissers die door El Niño verstoken blijven van koeler en visrijker oceaanwater. Omdat dit fenomeen zich voordoet rond kerstmis noemden ze het naar het Kerstekindje.

De effecten van El Niño zijn over de hele wereld merkbaar, maar de gevolgen zijn het grootst rond de Stille Oceaan. In het westen zorgt El Niño voor droogte in Indonesië en Australië en in het oosten (Zuid-Amerika) voor zware regenval, ook in gebieden die in andere jaren praktisch geen regen zien. In West-Europa zorgt El Niño enkel voor een relatief nat voorjaar, maar in Bolivia houdt het ‘Kindeke’ lelijk huis.

Buiten de menselijk tol waar ik het hierboven al over had, zijn er nog veel meer omstandigheden die de roep om hulp van de Boliviaanse regering naar de internationale gemeenschap rechtvaardigen. Door het afsluiten van de twee wegen die Santa Cruz en Cochabamba verbinden was gedurende 3 dagen het oosten van het land volledig afgesloten van het westen. Ik las vandaag in de krant over een vrouw die al 14 dagen probeerde aan te komen in La Paz. Handelaars en transporteurs klagen steen en been over de schade voor hun zaken en bovenop alle daklozen in het land komen ook nog alle hectaren landbouwgewassen en stuks vee die door de overstromingen verloren zijn gegaan.

Hier in Santa Cruz is de hinder nog vrij beperkt. Door de stilgevallen aanvoer is er op de markt niet veel groente en fruit te vinden en wat er wel is, is een pak in prijs gestegen. Alles is zo vochtig dat er spontaan schimmel onstaat op de kleren in de kast (laten we over de wasmand maar zwijgen…) en buiten komen zonder een nat pak en natte voeten te krijgen was lang onmogelijk.

Ook hebben we de hinder op de wegen ondervonden: we waren met carnaval (wat hier overigens enorm wordt gevierd, Brazilië is natuurlijk niet zo ver weg) met ons allen naar Samaipata getrokken. Normaal gezien is het een rit van 120 km en 2,5 uur maar Sara, Tinne, Frieda en Ivan (de ouders van Sara) en Edith deden er ongeveer 5 uur over. Nadat we in Samaipata waren aangekomen hoorden we dat de weg volledig afgesloten was. Gelukkig ging hij weer open op de dag dat we wouden terugkeren. Maar even buiten Samaipata moesten we al gauw halt houden: een aardverschuiving had een deel van de weg weggespoeld en de rest bedekt met een dikke laag modder. Er kwam een bulldozer aan te pas om de weg terug min of meer paseerbaar te maken. Verderop kwamen we nog ontelbare kleinere aardverschuivingen tegen, waar we echter vrij vlot langs konden.

Ik denk dat we veel geluk hebben gehad…

This entry was posted on Friday, February 23rd, 2007 at 4:50 am and is filed under Dagboek, Bolivia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.