Blogivia

We waren van plan om na Sucre af te reizen naar Potosí, maar tijdens onze laatste dag in Sucre werden we aangesproken door Claudio en Maite, een Zwitsers-Spaans koppel. Zij waren op zoek naar mensen om samen een taxi te delen naar Potosí en van daaruit door te reizen naar Uyuni. Omdat het wel eens leuker is om met meer mensen te reizen, besloten we dan ook maar dadelijk door te reizen naar Uyuni en Potosí te houden voor de terugweg.

Na een snelle taxirit naar Potosí en een heel mooie busrit over onverharde wegen kwamen we op tweede kerstdag aan in Uyuni. Uyuni is een klein, afgelegen stadje, waar heel wat reisagentschappen zijn gevestigd die tours aanbieden in Zuidwest-Bolivia. En daar waren we voor gekomen: Jan VP had ons met zijn foto’s van deze regio heel veel zin doen krijgen om hier ook een paar dagen rond te trekken. We hebben dus meteen een tour van 4 dagen geregeld, samen met Claudio en Maite en nog 3 Fransen.

De volgende dag stond het bezoek aan de Salar de Uyuni op het programma. Dat is de grootste zoutwoestijn ter wereld en met een oppervlakte van 12.000 vierkante kilometer niet veel kleiner dan Vlaanderen. De Salar maakte ooit deel uit van een groot meer waarvan ook het Titicacameer een overblijfsel is. Hij is gelegen op 3650 meter hoogte, groeit nog elk jaar en bevat zo’n 10 miljard ton zout, wat er wel aan te zien is: alles wit en vlak zo ver je kan kijken. Hier en daar zijn er wel eilandjes, zoals het fotogenieke ‘Viseiland’ met al zijn cactussen. Vanuit de verte lijken deze eilandjes in de lucht te zweven en met een staalblauwe hemel en prachtige, helderwitte wolkenplukken vormen ze een ongelooflijk kijkspel.

´s Avonds maakten we kennis met de accommodatie in deze hoog- en afgelegen regio: geen electriciteit en geen douche. Tijdens de winter (Belgische zomer) komen daar nog de vriestemperaturen bij, tot -25 ºC! Maar nu waren de temperaturen, ook ´s nachts, aangenaam fris. Onze kokkin, Delia, maakte gelukkig heel lekker eten klaar, wat het gebrek aan comfort ruimschoots compenseerde.

De volgende 2 dagen kregen we zo mogelijk nog mooiere landschappen te zien: veelkleurige zoutmeren met flamingo’s, slapende en halfslapende vulkanen, lama’s en hun elegante neefjes, de vicuña’s, vreemde planten en vreemdgevormde rotsen en altijd die staalblauwe hemel. Door de vulkanische activiteit in het gebied komen er ook geisers, fumarolen en thermische bronnen voor. De geisers, die we de derde dag in alle vroegte bezochten, waren ook een ongelooflijk schouw- en luisterspel. Omdat het onmogelijk is alles wat we gezien hebben in woorden te vatten, nodigen we jullie uit het fotoalbum eens te bekijken.

Terug in Uyuni profiteerden we nog wat van het mooie weer door een terrasje te doen en aten we een echte Boliviaanse pizza, met gedroogd lamavlees en maïs. De volgende dag, de laatste dag van 2006, zijn we dan vertrokken naar Potosí, de hoogste stad ter wereld. Hoe het ons daar verging lees je in een volgend postje.

This entry was posted on Thursday, January 11th, 2007 at 6:22 pm and is filed under Reis, Dagboek, Bolivia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.