Blogivia

Beste bloggers,

Ik ben de zogenaamde Jan VP en ik heb hier de eer gekregen om een berichtje te posten op Blogivia over Bolivia. Of dat een eer is weet ik niet. Ik weet begot niet waar ik moet beginnen. Daarom eerst een korte introductie over mezelf voor degenen die mij niet kennen. Mijn naam is Jan Van Proeyen, sinds kort 26 jaar oud, toerist en levensgenieter. Maarten heb ik leren kennen in het derde leerjaar en sinds toen zijn we elkaar nooit kwijtgeraakt. Hij kwam naar dezelfde voetbalclub, dezelfde middelbare school en in onze studentenjaren zaten we op hetzelfde kot. En op dat kot heb ik Sara ook leren kennen, en ik was dus niet de enige die Sara daar heeft leren kennen…
Nu ben ik hen zelfs achtervolgd tot in dit pokkeland en vragen ze mij om mijn indrukken over dit land te posten. Pfff, ik zal er dan maar aan beginnen, zeker.

Het eerste waar ik het over wil hebben is de manier van leven hier. ‘Pura vida’ (het echte, zuivere leven) wordt in Costa Rica gebruikt om mensen te begroeten, en is volgens mij toepasbaar op heel Latijns-Amerika. Mensen leven hier veel meer van dag tot dag. Stress is hier in veel mindere mate aanwezig dan in Europa. De meeste mensen verkopen hun koopwaar op straat en wat er ’s avonds verkocht is, is omgezet in geld en kan naar believen weer geconsumeerd worden, en de volgende dag kan weer beginnen. Klinkt logisch, en dat is het ook. Pura vida.

‘Tranquillo’ is ook zo’n leuk woord. Als Europeaan heb je al rap de neiging om je ergens over op te winden. Een voorbeeld: tijdens de eerste dag van een driedaagse tour door de woestijn hadden we een platte band met onze jeep. Geen probleem, direct het reservewiel erop en verder rijden. Als Europeaan denk je dan direct: nog 2 dagen te gaan zonder reservewiel, wat als we nog een platte band hebben? ‘Tranquillo’ is dan het antwoord van de gids, wat zoveel wilt zeggen als: ‘Rustig, dat probleem lossen we wel op als het zover is’. En inderdaad, we hebben nog 3 platte banden gehad, 2 ervan hebben we kunnen plakken en bij de derde hebben we een reservewiel gekregen van een passerende jeep.
Dit zijn maar enkele dingen over de manier van leven. Moeilijk om dat uit te leggen. Gewoon afkomen en het hier ervaren.

Nu, de natuur. Groot hoofdstuk in Bolivia, omdat hier namelijk alles is. Tropisch regenwoud, hooggebergtes, woestijn, … Over aardrijkskundige, biologische en geografische details ga ik hier niet beginnen, want dan sla ik maar een dom figuur bij onze bio-ingenieur. Hetgeen ik gezien heb, vond ik fantastisch en is onbeschrijflijk. Hier vind je enkele foto’s.

Bolivia was voor mij in ieder geval een geweldige ervaring. Vorig jaar ben ik naar Costa Rica geweest en nu besef ik pas dat Costa Rica enorm veel weg heeft van Europa (of beter: van de USA). In Bolivia is er zoveel meer armoede. Veel mensen die op straat leven, veel kinderarbeid, weinig tot geen educatie. In het begin vond ik het wel even moeilijk om daar dan als rijke toerist rond te wandelen. Maar wanneer ik het land wat beter leerde kennen, heb ik enorm genoten van de mensen en de cultuur. De meeste Bolivianen zijn enorm vriendelijk en meestal nieuwsgierig waar je vandaan komt en hoe het daar is.

Als je naar Bolivia komt, neem je best wel genoeg tijd. Ik ben hier nu een maand geweest en dat is echt wel kort. Om van een plaats naar een andere te reizen, kost het je meestal wel een dagje met de bus. De afstanden zijn enorm groot hier en de wegen niet echt van superkwaliteit. Ik heb op 2 weken een rondreis gemaakt door de hoogvlakte en ongeveer 6 busritten gehad van 8 tot 15 uur. Dan nog 3 dagen in een jeep gezeten, dus veel tijd blijft er dan niet meer over. Maar als je wakker blijft in de bus (wat voor mij niet altijd gemakkelijk is en voor een Boliviaan evenmin), zie je wel heel mooie landschappen.

Als dit nog niet genoeg promotie was, wil ik iedereen aanmoedigen om eens een reisje naar Bolivia te maken. Maarten en Sara ontvangen u met open armen. De Boliviaanse keuken is uitstekend, maar weegt niet op tegen de kookkunsten van Sara. Als het Boliviaans voetbal u niet kan boeien, kun je ondertussen met Maarten een grote fles Paceña kraken of een Bockske drinken (tegenwoordig blijkbaar ook een Argentijnse Stella). Dit alles tegen zeer schappelijke prijzen, want voor Europese normen kost alles 2 keer niks. En daar bovenop een krijg je een prachtige levenservaring kado, waardoor je in België alle zogenaamde “problemen” leert relativeren. Waarom heb ik toch een retourticket gekocht?

This entry was posted on Wednesday, December 13th, 2006 at 12:31 am and is filed under Reis, Bolivia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.