Blogivia

Terwijl Jan VP nog een dikke week verder de Boliviaanse altiplano gaat verkennen, zijn wij ondertussen terug gekeerd naar Santa Cruz. Een busrit van 18 uur bracht ons van het hoge, superdrukke en zuurstofarme La Paz terug naar onze thuis, het tropisch hete Santa Cruz. Eigenlijk ongelooflijk dat die twee behoren tot hetzelfde land…

Het hoogtepunt van ons verblijf in La Paz speelde zich eigenlijk af buiten de stad: woensdag hebben we per mountainbike de Gevaarlijkste Weg Ter Wereld (GWTW) afgelegd! Op basis van het aantal ongelukken (en rekening houdend met het aantal doden dat daarbij valt) is de weg tussen La Cumbre en Coroico door de Interamerikaanse ontwikkelingsbank (een belangrijke organisatie hier in Amerika) effectief officieel erkend als GWTW.

64 kilometer per fiets lijkt een hele opdracht, zeker als je weet dat wij hier in Bolivia al in geen maanden geen fiets meer hebben aangeraakt (Santa Cruz is niet bepaald fiets-vriendelijk te noemen). Maar als je weet dat het beginpunt van de tocht op 4700 meter ligt en het eindpunt op 1200 meter, dan kan je al vermoeden dat we niet zozeer beroep hebben moeten doen op de beenspieren om de eindmeet te halen, maar wel de spieren in onze vingers om die remmen heel de tijd dicht te knijpen!

De weg brengt je van een landschap zonder bomen, met rotsen en hier en daar wat grazende lama’s naar de Yungas, de vruchtbare tropische bergstreek waar een groot deel van de Boliviaanse coca wordt geteeld. Het eerste deel wordt afgelegd op mooie asfalt, zodat je met een behoorlijke snelheid ook nog wat van het landschap kan genieten. Maar nadien is het echt kiezen: ofwel geniet je van het landschap en knijp je die remmen helemaal dicht ofwel ga je voor wat snelheid en heb je enkel oog voor de stenen en modder op de weg en de volgende bocht.

En de GWTW lijkt ook echt wel de GWTW: soms maar een drietal meter breed, modderig en rotsig wegdek, enorm steile kliffen zonder vangrail en een overdaad aan kruisjes met bloemen en namen van ongelukkigen wiens laatste reis die was op de GWTW. Op zich nog aanvaardbaar met de handen bovenop de remmen, maar als er een vrachtwagen opduikt die de andere richting oprijdt, blijft er plots maar heel weinig ruimte over voor jou en die fiets. Echt hallucinant wordt het als twee voertuigen elkaar kruisen op de weg. De meeste chauffeurs op de GWTW hebben dan ook veel ervaring en kennen en respecteren de speciale regels op de weg:

• er wordt links gereden. Dit wil zeggen dat de dalers, inclusief hulpeloze en bange fietsers, aan de kant van de afgrond rijden. De rede hiervoor is dat een dalende chauffeur, die links in zijn voertuig zit, een beter overzicht heeft over de centimeters die zijn banden nog scheiden van de afgrond dan een stijgende chauffeur.
• een stijgende chauffeur heeft voorrang. Om dezelfde rede als hierboven beschreven, moeten dalende chauffeurs in geval van kruising aan de afgrondzijde van de weg wachten op een plaats waar kruisen mogelijk is. Als ze al aan zo’n plaats voorbij zijn, moeten ze achteruit rijden tot ze die plaats hebben bereikt. Echt een huiveringwekkend zicht…
• hier en daar op de GWTW staan mannen en vrouwen met groene en rode borden. Zij geven aan of er op cruciale punten op de GWTW zich voertuigen bevinden of niet. Groen=ok, rood=stoppen. Eén van de stoplichtmannen verloor in ‘99 zijn hele familie bij een ongeluk op de GWTW en wijdt dus sindsdien zijn leven aan het vermijden van meer ongelukken. Hij leeft van donaties van passerende chauffeurs en fietsers.

Het weer was niet schitterend: boven was het koud en mistig, wat lager zijn we flink nat geworden van de regen. Maar dat zorgde er alleen maar voor dat de GWTW nog wat gevaarlijker leek (alhoewel: wat boezemt het meest angst in: een kloof waar je bodem van kan zien of een diep mistig gat?). Maar een mooie fietstocht en onvergetelijke ervaring was het zeker!

This entry was posted on Sunday, November 26th, 2006 at 7:10 am and is filed under Reis, Dagboek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.