Reisverslag
Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen aan het verslag van mijn voorbije reis. Het is moeilijk om al dat moois in woorden te gieten. Bolivia is zo divers en ik kan het moeilijk vatten dat een land op zoveel verschillende terreinen zoveel diversiteit te bieden heeft!
De eerste stop van Merce, Gonzalo en mij was in Cochabamba, de derde grootste stad van Bolivia, op elf uur bussen van Santa Cruz. Op zich is er niet zoveel te zien in Cochabamba, maar er zijn veel leuke cafeetjes die we met veel plezier bezocht hebben.
Vanuit Cochabamba gingen we via een acht uur durende busrit doorheen een prachtig berglandschap naar La Paz. Bolivia´s grootste stad is gelegen op 3600 m, wat voor de nodige hoogteziekte zorgde. Het stadscentrum van La Paz ligt in het dal. De bergen errond zijn tot en met de tip volgebouwd met huizen. Heel indrukwekkend! Het klimaat is er voor mij een heel stuk aangenamer dan in Santa Cruz. Overdag zoals een mooie lentedag in Belgie, ´s avonds werden de muts en de sjaal boven gehaald. Mijn culinaire passie werd er geprikkeld door het `exotische´eten: ik heb er genoten van heerlijke soepen, diepgroene avocado´s en botermalse llama. De llama is een plaatselijke beest met een hoog aaibaarheidsgehalte. Van de wol wordt kwaliteitsvolle en warme kledij gemaakt. Het llamavlees is een echte aanrader, maar aangezien ik weinig `vleeservaring´heb, kan ik het moeilijk vergelijken met ander vlees.
Na een paar dagen La Paz ging onze tocht verder naar Copacabana; een stadje op 3800m hoogte. Copacabana ligt aan het Titicacameer (1 van de hoogst gelegen meren ter wereld) aan de grens met Peru. De busrit langs het Titicacameer was onbeschrijfelijk. Mijn mond viel letterlijk open van verwondering! Copacabana is mooi, maar heel toeristisch. Het strand Copacabana in Rio de Janeiro is trouwens genoemd naar de Heilige Maagd van Copacabana die te bewonderen is in de plaatselijke kerk. Dé trekpleister, naast het Titicacameer natuurlijk, is Isla del sol, oftewel het zonne-eiland. Volgens de Inca´s zijn op de eiland de zon en de maan ontstaan.
De volgende Halte was Cuzco, wederom een rit met een fraai uitzicht. Cuzco is een immens mooie stad met schitterende koloniale gebouwen en een groot Incaverleden. De restanten van de Inca´s zijn terug te vinden in de Incamuren, verspreid over de stad. Een mysterieus volk die Inca´s. Verder heb ik er Stijn en Anneleen (Volenscooperanten in Peru) ook even mogen terugzien.
De voornaamste reden van ons bezoek aan Cuzco was natuurlijk Machupicchu! Aangezien we geen 70 $ wilden betalen aan een relatief korte treinrit, hebben we een alternatieve armeluisroute genomen om op onze hoofdbestemming te geraken. Dit hield vele uren oncomfortabele bus in op onmogelijke uren. Omdat er geen weg tot Machupicchu loopt, moesten de laatste 21 km te voet afgelegd worden. Deze trektocht begon met het oversteken van een wilde rivier in een pietluttig klein houten bakje op duizelingwekkende hoogte. De touwen waren onverantwoord versleten en onderaan waren de kruisjes te aanschouwen van de ongelukkigen die de oversteek niet overleefd hadden. Ik krijg nog steeds de kriebels als ik er aan terugdenk, maar een mens moet er wat voor overhebben om Machupicchu te zien…
En het was de moeite! Wederom heel indrukwekkend. Mijn bewondering voor de Inca´s is alleen maar toegenomen. Het hoogtepunt voor mij (zie mijn stralende gezicht) van ons bezoek aan MP was echter het beklimmen van de Waynapicchu, een hoge berg met een subliem uitzicht op de ruïnes.
Bij het krieken van de volgende dag konden we weer aan onze voettocht van 21 km richting eerste bus beginnen. En 21 km duurt lang als je de hele tijd aan dat gammel houten kistje loopt te denken waarin je opnieuw de oversteek van de rivier moet maken… Maar we hebben het overleefd!
Na Cuzco en MP hebben we nog een tussenstop in La Paz gemaakt om nog wat llama te eten en Tiwanaku te bezoeken; ruïnes uit het Pre-Incatijdperk.
Het volledige beeldverslag vinden jullie hier. Meer tekst en uitleg bij de foto´s volgt nog!
December 5th, 2006 at 2:44 am
[…] Toen Sara op reis was met Mercedes en Gonzalo, haar twee collega’s van de Guardería, was ik een tijdje alleen thuis. Na een weekje (teveel) achter de computer gezeten te hebben (internet was net eindelijk fatsoenlijk geïnstalleerd), had ik wel zin in een stapje in de wereld. In de krant las ik dat er een optreden was in een bar die de Santa Cruz Jazz Club heette. Ik had er nog nooit van gehoord, maar na een blik op de kaart om de bar te lokaliseren, trok ik er heen. […]