Blogivia

Omdat mijn visum bijna verstreken was (wat eigenlijk ook de reden is waarom Sara momenteel onderweg is naar Perú, waar ze aan de grens een nieuwe stempel in haar paspoort zal krijgen) ging ik vorige week naar het kantoor van de migratie-autoriteiten om een visum aan te vragen. Er hing een bericht op dat het kantoor wegens verhuis een paar dagen gesloten zou zijn. Maandag zou het kantoor opnieuw open gaan op een andere plaats. Maar een opening moet uiteraard gepaard gaan met een feestelijke inhuldiging en dus werkten de ambtenaren van het kantoor ook op maandag niet.

Voor mij werd het wat spannend omdat mijn visum bijna verstreken was en ik dus bijna illegaal in Bolivia was. Dinsdag moest ik dus absoluut naar het kantoor en ik had zo’n vermoeden dat ik daar niet alleen ging zijn: per dag worden er in Santa Cruz 300 paspoorten aangevraagd en in de paar dagen dat het kantoor gesloten was, werd er een serieuze achterstand in de behandeling van de dossiers opgebouwd.

Maar dinsdagmorgen was de situatie voor het kantoor nog veel erger dan ik verwachtte: één grote chaos met ellenlange rijen (ik schat dat er alles samen 400 meter rij stond aan te schuiven, vandaag stond er in de krant dat er 3000 mensen waren), nerveuze politieagenten en een brandende zon. Bovendien ging het kantoor niet open op het voorziene uur, zodat de spanningen nog opliepen en er uiteindelijk ook traangas aan te pas kwam.

Tegen dat het zover was, had ik al door dat ik niet moest hopen dat ik snel voortgeholpen zou worden en dus ging ik maar gewoon naar mijn werk. In de namiddag ging ik terug en de rijen stonden er nog steeds. Gelukkig was er nu een aparte rij voor buitenlanders, die een visum in plaats van een paspoort nodig hebben. Ik was dus snel terug buiten, want er waren slechts twee wachtenden voor mij.
Toch wel tekenend: zoveel mensen die echt wanhopig zijn om het land uit te geraken. De grootste reden hiervoor is de werkloosheid, vooral dan onder de middenklasse. Ongeschoolde (helaas ook wat onderbetaalde) jobs zijn er wel, maar voor mensen met een universitair diploma is het enorm moeilijk om werk op niveau te vinden. Veel mensen dromen dan ook van emigratie naar andere oorden. En ‘andere oorden’ betekent voor Bolivianen vooral Spanje. Een grote Boliviaanse gemeenschap, een relatief gemakkelijke emigratieprocedure (vooral in vergelijking met bv de VS) en natuurlijk de taal maken van Spanje het beloofde land.

Onlangs kondigde de EU een verstrengde immigratieprocedure voor Bolivianen aan en dat zorgde meteen voor een opstoot in de vraag naar paspoorten om naar het buitenland te vertrekken.

Nochtans zijn er ook inwijkelingen. Naast de werknemers van NGO’s (waaronder ikzelf dus), zijn er werknemers van olie- en gasbedrijven (vooral Brazilianen en Spanjaarden), werknemers van bosexploitatiebedrijven en immigranten belust op goedkope landbouwgronden (Japanners, Russen, Brazilianen, mennonieten,…).

This entry was posted on Thursday, October 5th, 2006 at 2:10 am and is filed under Dagboek, Bolivia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.